Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

Μια ελληνική «πόλη φάντασμα» στην Ιταλία!




Το Craco βρίσκεται στην περιφέρεια της Basilicata και στην επαρχία Matera της Ιταλίας και κατοικήθηκε τον 8ο αιώνα από Έλληνες αποίκους με την ονομασία Montedoro, οι οποίοι προτίμησαν την ενδοχώρα για αμυντικούς λόγους, εγκαταλείποντας την παραθαλάσσια πόλη Metaponto.

Τάφοι που βρέθηκαν στην περιοχή υποδηλώνουν την έντονη παρουσία του ελληνικού στοιχείου, ενώ το σημερινό της όνομα έλαβε η πόλη το 1060, όταν η ευρύτερη περιοχή ήταν στην κατοχή του Αρχιεπισκόπου Arnaldo, ο οποίος την ονόμαζε «Grachium», δηλαδή «μικρό ανώμαλο έδαφος».

Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε έναν ψηλό λόφο, γεγονός που της προσδίδει εντυπωσιακή εμφάνιση και τη διακρίνει από τα γύρω πεδινά εδάφη, ενώ οι κάτοικοι ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τη γεωργία και κυρίως με την καλλιέργεια σιτηρών στις πεδιάδες.

Με το πέρασμα των χρόνων, οι αγροτικές καλλιέργειες δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τους κατοίκους, οι οποίοι ξεκίνησαν να αντιμετωπίζουν διάφορα οικονομικά προβλήματα.

Αυτό συνέβαλε -μεταξύ άλλων- στη δραματική και σταδιακή μείωση του πληθυσμού, ο οποίος έφτασε μέχρι το 1922 να αριθμεί μόλις 600 άτομα από 2.000 περίπου που ήταν αρχικά, όταν η πόλη γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη.

Οι περισσότεροι μετανάστευσαν στη βόρεια Αμερική, ενώ διάφοροι σεισμοί και άλλες φυσικές καταστροφές αλλά και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησαν την πόλη στην πλήρη εγκατάλειψή της.

Οι τελευταίοι κάτοικοι μετακινήθηκαν στο Craco Peschiera που βρίσκεται κοντά, ενώ σήμερα μόνο ερείπια έχουν απομείνει για να θυμίζουν την ύπαρξη της πόλης, που έχει σπουδαίο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Πηγή:perierga.gr

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Ενα κόκκινο θέατρο «φύτρωσε» στον Τάμεση

απο ΤΑ ΝΕΑ

Ενα κόκκινο θέατρο «φύτρωσε» στον ΤάμεσηΕνα καινούργιος εμβληματικός χώρος με κατακόκκινο χρώμα «φύτρωσε» μέσα στην τσιμεντένια αρχιτεκτονική του Σάουθμπανκ του Λονδίνου. 

Σχεδιασμένο από τον Χέιγουορθ Τόμπκινς (σε συνεργασία με τους θεατρικούς συμβούλους της εταιρείας Charcoalblue), το «The Shed» είναι ένας προσωρινός τόπος συναντήσεων για τις επόμενες παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου του Λονδίνου. Μια ακόμη πινελιά στην πολιτιστική σκηνή του Σάουθμπανκ, όπου εδώ και χρόνια αποτελεί πόλο έλξης για κάθε είδους καλλιτεχνικής δραστηριότητας.

Το νέο οίκημα, πρόκειται να λειτουργήσει ως μια τρίτη αίθουσα για το Εθνικό Θέατρο, όσο η αίθουσα Cottesloe θα παραμείνει κλειστή για τον επόμενο χρόνο. Το «The Shed» σχεδιάστηκε και χτίστηκε σε λιγότερο από έναν χρόνο και φιλοξενεί 225 θέσεις κατασκευασμένες από ατσάλι και ξύλο.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι δεν έχει παράθυρα, ενώ στις τέσσερις γωνίες του, υπάρχουν καμινάδες που χρησιμεύουν για τον φυσικό εξαερισμό του θεάτρου, καθώς δεν χρειάζεται τεχνητό. 

Με αφορμή το καινούργιο κόκκινο κτίριο, το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, έχει στόχο να ανακαλύψει νέους τρόπους για θεατρικές παραγωγές, που περιλαμβάνουν νέα έργα, θεατρικά κομμάτια και κουκλοθέατρο.

Το «The Shed» θα μείνει στο Σάουθμπανκ για έναν χρόνο. Κατασκευάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα μέρη που χρησιμοποιήθηκαν να είναι 100% ανακυκλώσιμα και αφού περάσουν οι 12 μήνες να μπορούν να μετακινηθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν.

Χαράλαμπος Μπούρας Ο συντηρητής που χαρίζει χρόνια στην Ακρόπολη

απο τα ΝΕΑ

εμεις είχαμε τον Χ.Μπούρα στο ΑΠΘ, καθηγητή στην Ιστορία Αρχιτεκτονικής...


Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου, στο πρόσωπο του οποίου τιμήθηκε το έργο της αναστήλωσης του Παρθενώνα

Αν η Ακρόπολη μπορούσε να έχει επίθετο, το πιθανότερο θα ήταν να πάρει το δικό του καθώς την έχει «παντρευτεί» εδώ και 38 χρόνια. Τόσα όσα και τα χρόνια που κρατά το τιμόνι – με ακεραιότητα και με την προσοχή που αρμόζει στο κορυφαίο σύνολο μνημείων της Κλασικής Αρχαιότητας – της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως, η οποία τιμήθηκε πρόσφατα με το έγκριτο βραβείο της Europa Nostra.

Οι διακρίσεις δεν είναι κάτι που κυνήγησε ποτέ έως τώρα ο Μπάμπης Μπούρας, όπως τον αποκαλούν οι δικοί του άνθρωποι. Για εκείνον η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι μια σωστά ολοκληρωμένη μελέτη, τα λεπτομερή και ακριβή σχέδια, τα μνημεία που θα κερδίσουν χρόνια ζωής χάρη στις καίριες αναστηλωτικές επεμβάσεις. Είναι οι στιγμές που μπορείς να δεις τα μάτια του 80χρονου μικροκαμωμένου ομότιμου καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου να λάμπουν μέσα από τα γυαλάκια του, κάτω από το ύφος τού παλαιάς κοπής επιστήμονα.
Χαμηλού προφίλ, διόλου διπλωματικός και των δημοσίων σχέσεων, ποτέ δεν θα παραδεχθεί πως η όποια επιτυχία είναι δική του. Πάντοτε αποδίδει το θετικό αποτέλεσμα στους συνεργάτες του. Κι ας είναι πάντα εκείνος που θα δώσει τις κατευθύνσεις, θα βρει τις λύσεις, θα παρακολουθήσει τα πάντα έως την τελευταία λεπτομέρεια.

Η πόλη θα ομόρφαινε αν σχεδιαζόταν από αρχιτέκτονες


Πολυκατοικίες, εξοχικές κατοικίες, αναπλάσεις νεοκλασικών ή εκκλησιών, βιομηχανικοί και επαγγελματικοί χώροι, νοσοκομεία, παιδικοί σταθμοί, εμπορικά κέντρα ώς και μονάδες για παιδιά με αυτισμό περιλαμβάνει η Α' Εκθεση Αρχιτεκτονικού Εργου στην Αττική, που οργανώνει το τμήμα Αττικής του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτέρων Σχολών, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων.

Ο βρεφονηπιακός σταθμός Κερατέας σχεδιασμένος από τους Αννα Ασσανά και Νίκο ΣιαπκαράΟ βρεφονηπιακός σταθμός Κερατέας σχεδιασμένος από τους Αννα Ασσανά και Νίκο ΣιαπκαράΠαίρνουν μέρος 151 αρχιτέκτονες με 97 έργα, εκ των οποίων τα 77 είναι υλοποιημένα. Μεγάλα και μικρά γραφεία, διαφορετικού ύφους προτάσεις, χρήση διαφορετικών υλικών, θαυμάσια χρήση του τσιμέντου στις περισσότερες των περιπτώσεων, κάνουν την έκθεση ελκυστικότατη. Κύριο χαρακτηριστικό της, η απουσία κριτικής επιτροπής. Αντιθέτως, η οργανωτική επιτροπή, πιστεύοντας στην ελεύθερη και ισότιμη συμμετοχή, έδωσε την ευκαιρία σε όλους όσοι θέλησαν να συμμετάσχουν.
Η έκθεση, που θα διαρκέσει ώς τις 2 Ιουνίου, εγκαινιάζεται απόψε. Προχθές το πρωί οι αρχιτέκτονες Γιώργος Ανδρεαδάκης και Βίκυ Παναγιωτοπούλου, από την οργανωτική επιτροπή, μας ξενάγησαν στις αίθουσες της Πινακοθήκης παρουσιάζοντας τα σχέδια των συναδέλφων τους και δίνοντας τις απαραίτητες εξηγήσεις.
Σε ό,τι αφορά την έλλειψη κριτικής επιτροπής, ο Ανδρεαδάκης είπε: «Πιστεύουμε ότι ως σύλλογος οφείλουμε την προβολή του έργου όλων των συναδέλφων αλλά και να καταγράψουμε το έργο αυτό, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει. Δεν θέλαμε να αναλάβουμε την ευθύνη της απόρριψης κάποιων μέσα από τα έργα, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Καταγράφοντας δίνουμε την ευκαιρία στους ιστορικούς της αρχιτεκτονικής αλλά και στο κοινό να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη».
«Θέλουμε να αποδείξουμε μέσω αυτής της έκθεσης ότι η εργασία που παράγεται από αρχιτέκτονες έχει διαφορετική ποιότητα. Και το σημαντικό είναι να καταγραφεί ένας πραγματικός λόγος με τις διαστάσεις του και τις συνέπειές του. Ο στόχος ήταν διπλός: κατ' αρχάς να κάνει την κριτική της η δική μας κοινότητα χωρίς αποκλεισμούς και κατά δεύτερο λόγο να πλησιάσουν οι πολίτες τα έργα. Και ξέρετε, αυτά τα έργα, για τα οποία συνήθως δεν έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός, είναι απλά, καθημερινά. Μπορεί πιο εύκολα να τα πλησιάσει και να τ' αγγίξει ο κάτοικος της πόλης κι εμείς να λειτουργήσουμε παιδευτικά ως προς αυτό».
Το Δημόσιο Σήμα αποτελεί ιδανικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής ανοιχτού χώρου. Η εργασία έγινε από το γραφείο ΔοξιάδηΤο Δημόσιο Σήμα αποτελεί ιδανικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής ανοιχτού χώρου. Η εργασία έγινε από το γραφείο ΔοξιάδηΣτόχος
Στις προθέσεις είναι και οι επισκέψεις σχολείων στην έκθεση, έτσι ώστε τα παιδιά να πάρουν μια ιδέα για το πώς θα μπορούσε να είναι η πόλη τους εφ' όσον διαχειρίζονταν οι αρχιτέκτονες τη μορφή των κτηρίων της. Μέσω ενός κουίζ, στόχος είναι να διεγείρεται η περιέργεια των μικρών επισκεπτών για να γίνεται γόνιμη η συζήτηση μαζί τους.
Στην παρατήρηση πως τα παιδιά θα δουν έναν αρχιτεκτονικό παράδεισο σε αντίθεση μ' αυτό που ζουν καθημερινά στην πόλη, ο Ανδρεαδάκης λέει: «Εξω υλοποιούν έργο και όλες οι άλλες ειδικότητες. Οι αρχιτέκτονες δεν φέρουν την ευθύνη για το τι θα κάνει ένας μηχανικός. Την ευθύνη φέρει η πολιτεία που του έχει δώσει τη δυνατότητα να κάνει αρχιτεκτονική και αυτός. Εδώ εστιάζεται το χρόνιο πρόβλημα, το οποίο κάποια στιγμή η πολιτεία πρέπει να αντιμετωπίσει για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Δουλειά του πολιτικού μηχανικού είναι τα στατικά σχέδια και όχι τα αρχιτεκτονικά. Σας διαβεβαιώ πως η εικόνα της πόλης θα άλλαζε άρδην σε μια δεκαετία αν υπέγραφαν μόνο αρχιτέκτονες τα κτήριά της».
Στην έκθεση παίρνουν μέρος σημαντικοί του χώρου, όπως οι Τομπάζης, Δοξιάδης, Βικέλας, Μπίρης, Ρογκάν, Πορτάλιου, Εξαρχοπούλου, αλλά και αρχιτέκτονες που εργάζονται μόνοι τους, «αφανείς ήρωες», που ανάμεσα στ' άλλα τους τρώει και η γραφειοκρατία.
Σημειώστε πως η έκθεση είναι αφιερωμένη στον αρχιτέκτονα Μιχάλη Δωρή, επί δύο τετραετίες πρόεδρο του ΣΑΔΑΣ.
Το θέατρο «Αλμα», έργο των Ν. Σχολίδη και Κ. ΚουρουσόπουλουΤο θέατρο «Αλμα», έργο των Ν. Σχολίδη και Κ. Κουρουσόπουλου

Η αρχιτεκτονική Αθήνα

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ


Ο κυριακάτικος περίπατος στο κέντρο της Αθήνας σε βγάζει σε μνημεία, σε επιβλητικά παλιά οικοδομήματα, σε ιστορικούς δρόμους, σε πάρκα και σε πλατείες που πολύ θα ήθελες να γνωρίζεις κάτι για την ιστορική τους προέλευση.
Με γνώμονα αυτή ακριβώς την ανάγκη των επισκεπτών, αλλά και των κατοίκων της πόλης των Αθηνών «να μάθουν κάτι περισσότερο για τα κτήρια, τους δρόμους και τις πλατείες, για τα μνημεία, τους κήπους και τα πάρκα της, να θυμηθούν ή και να ανακαλύψουν πράγματα που ίσως τυπικά να γνωρίζουν, ενώ ουσιαστικά τα προσπερνούν καθημερινά», έγραψε ο ομ. καθηγητής του ΕΜΠ, Διονύσης Ζήβας, τον Αρχιτεκτονικό Οδηγό της Αθήνας. Ενα από τα πιο χρήσιμα βιβλία που θα βρει κανείς στην πληθώρα όσων κυκλοφορούν σήμερα.
Ο Οδηγός του κ. Ζήβα σε ξεναγεί με τρόπο λιτό και περιεκτικό σε 180 αρχιτεκτονήματα της αρχαίας, βυζαντινής, οθωμανικής και σύγχρονης Αθήνας. Στο βιβλίο αυτό, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς, θα βρεις από τα μνημεία της Ακρόπολης -το καθένα με την κάτοψή του, τη χρονολογία κατασκευής του και τον αρχιτέκτονα που το σχεδίασε- μέχρι το νεοκλασικής μορφολογίας κτήριο του σταθμού Λαρίσης και τον art nouveau σταθμό Πελοποννήσου, που κατασκευάστηκε το 1884 με σχέδια του Τσίλερ.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Θεσσαλονίκη: Η θαλάσσια συγκοινωνία ξανά στο προσκήνιο


απο το technical news from greece
Μια ακόμα προσπάθεια βρίσκεται σε εξέλιξη ώστε η θαλάσσια αστική συγκοινωνία, δηλαδή τα θρυλικά καραβάκια, να ξεκολλήσουν και να μπορέσουν να υλοποιηθούν. Αυτή τη φορά οι εξελίξεις θα «τρέξουν» από έναν φορέα ο οποίος έχει και την τεχνογνωσία, και την εμπειρία, αλλά και τους κατάλληλους ανθρώπους για να προωθήσουν το έργο όπως πρέπει, μπας και υλοποιηθεί.

Συγκεκριμένα, η μητροπολιτική επιτροπή Θεσσαλονίκης, η οποία συνεδρίασε σήμερα, αποφάσισε κατά πλειοψηφία (το ίδιο αποφάσισαν ήδη οι δήμοι Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς και Θερμαϊκού), να συνάψει προγραμματική σύμβαση με την «Εγνατία Οδός Α.Ε.» για το έργο «Θαλάσσια Αστική Συγκοινωνία Θεσσαλονίκης: Εκπόνηση Μελετών – Εκδοση Αδειοδοτήσεων και Κατασκευή των Τεχνικών Υποδομών Πέντε Προβλήτων – Στάσεων».

Ετσι, η Εγνατία Οδός θα αναλάβει το σχεδιασμό του έργου, αλλά και το ξεμπλοκάρισμα του επιλύοντας όλα τα γραφειοκρατικά ζητήματα, με κυρίαρχο την παραχώρηση των χώρων όπου πρέπει να κατασκευαστούν οι στάσεις της θαλάσσιας συγκοινωνίας στους δήμους. Οι χώροι αυτοί ανήκουν σήμερα στην Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου και στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ ο χώρος όπου προβλέπεται να κατασκευαστεί στάση στα όρια του δήμου Θερμαϊκού, ανήκει στο Λιμενικό Ταμείο.

«Τα καραβάκια δεν είναι μόνον ένα έργο το οποίο θέλουν οι Θεσσαλονικείς, αλλά κι ένα έργο το οποίο θα συμβάλλει στην τουριστική ανάπτυξη του Θερμαϊκού», ανέφερε ο αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Γιώργος Τσαμασλής.Με τη θαλάσσια αστική συγκοινωνία θα ενώνεται το κέντρο της Θεσσαλονίκης με τους Νέους Επιβάτες, με μία γραμμή που θα καλύπτει απόσταση οκτώ ναυτικών μιλίων και θα περιλαμβάνει πέντε στάσεις: πλατεία Ελευθερίας, Δημαρχείο, Μέγαρο Μουσικής, Μαρίνα Αρετσούς, Νέοι Επιβάτες. Η θαλάσσια αστική συγκοινωνία προβλέπεται να λειτουργεί με επτά καραβάκια (ταχύπλοα καταμαράν), χωρητικότητας 200 – 250 επιβατών το καθένα, εκ των οποίων τα έξι θα πλέουν στο Θερμαϊκό και το έβδομο θα είναι εφεδρικό. Οπως υπολογίστηκε, για δρομολόγια τα οποία θα έχουν συχνότητα 15 λεπτών και τιμή εισιτηρίου 2 ευρώ, η ημερήσια επιβατική κίνηση θα είναι 15.000 επιβάτες και η ετήσια 5.400.000 επιβάτες. Ο χρόνος διαδρομής για την απόσταση Νέοι Επιβάτες – Πλατεία Ελευθερίας εκτιμήθηκε σε 40 λεπτά με ενδιάμεσες στάσεις και σε 20 λεπτά για τα εξπρές δρομολόγια.


Η διαχρονική αξία των αρχαίων ελληνικών θεάτρων

απο το technical news from greece
Του Eμμανουήλ Γ. Tζεκάκη, Kαθηγητή A.Π.Θ.
Η αισθητική τελειότητα και η οπτική και ακουστική άνεσή τους καθιστά τα αρχαία ελληνικά θέατρα μάρτυρες της υψηλής στάθμης του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού. Υπήρξαν πρότυπα για την εξέλιξη του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου, το οποίο με τη σειρά του έγινε πρότυπο των πρώτων κλειστών θεάτρων. Η απλότητα της λειτουργίας τους επιτρέπει την αξιοποίησή τους χιλιάδες χρόνια μετά τη δημιουργία τους, με τρόπο που να αντεπεξέρχεται στις σύγχρονες απαιτήσεις, αλλά και να αποτελεί έμπνευση για το σχεδιασμό νέων θεατρικών χώρων.
H MOPΦH TOY APXAIOY EΛΛHNIKOY ΘEATPOY

Tο αρχαίο ελληνικό θέατρο παρουσιάζει ορισμένα σταθερά, κοινά χαρακτηριστικά, η μορφή των οποίων εξελίχθηκε από τον χορό και το τραγούδι των διονυσιακών και βακχικών εορτών, μέχρι την ολοκληρωμένη μορφή του ανοικτού θεάτρου, όπως το γνωρίζουμε σήμερα από τα πολλά αρχαία ελληνικά θεατρα που έχουν διασωθεί από την κλασική και την ελληνιστική περίοδο. H ορχήστρα αποτελεί το παλαιότερο τμήμα του ελληνικού θεάτρου, το κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται. H εξέλιξή της πέρασε από τον κύκλο, το ορθογώνιο, ίσως το πολύγωνο, το πέταλο και έφτασε πάλι στον κύκλο.
H σκηνή, με τις παραλλαγές της, αποτελεί το συμπλήρωμα της ορχήστρας. Απλή γραμμική κατασκευή, με πρόχειρα υλικά (ξύλο, ύφασμα) ή χτισμένη, με σκηνικά (κτίρια) και διατάξεις παρασκηνίων και προσκηνίου, και πάντως χωρίς σημαντική ανύψωση ως προς την ορχήστρα, η σκηνή αποτελεί το φυσικό φόντο μπροστά στο οποίο παρουσιάζεται η δράση στο αρχαίο ελληνικό θέατρο.
Tο κοίλον του θεάτρου, ξύλινο αρχικά, πέτρινο αργότερα αναπτύχθηκε πάντοτε στην πλαγιά ενός λόφου, ώστε να μειωθεί ο όγκος του απαραίτητου τεχνικού έργου.Mε σημαντική κλίση για οπτική άνεση και με ημικυκλική διάταξη γύρω από την ορχήστρα, το κοίλον αποτελεί ένα ακόμη σταθερό χαρακτηριστικό του θεάτρου. Tο ημικύκλιο ορίζεται, προς την πλευρά της σκηνής, με δύο τοίχους (αντιστήριξης) που διαμορφώνουν, σε συνδυασμό με τη σκηνή, τις παρόδους, για την κίνηση του κοινού και των ηθοποιών.
Η απλή και αρμονική επίλυση της σχέσης των τριών καθοριστικών αυτών στοιχείων του θεατρικού χώρου αποτελεί το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που έκτοτε έγινε πρότυπο για όλη την εξέλιξη των θεατρικών χώρων.