Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Σουζάννα Αντωνακάκη 1935-2020...στη μνήμη της




Μαζί με το Δημήτρη Αντωνακάκη, δημιούργησαν σειρά διακεκριμένων έργων, τα οποία αποτελούν συγκερασμό ελληνικού και ξένου μοντερνισμού, παράδοσης και νεωτερικότητας.   
Η Σουζάνα Κολοκυθά Αντωνακάκη γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από το 1954 έως το 1959.   
Υπήρξε, μαζί με το Δημήτρη Αντωνακάκη και την Ελένη Γούση-Δεσύλλα, ιδρυτικό μέλος του αρχιτεκτονικού γραφείου Atelier 66 (1965-1986), στο οποίο προστέθηκαν τα επόμενα χρόνια συνάδελφοι αρχιτέκτονες ως ισότιμοι συνεργάτες και μετονομάστηκε σε Α66 το 1987.   
Τα επόμενα 20 χρόνια, μαζί με μια λίστα από κτίρια, εκδόσεις, συμμετοχές σε διαγωνισμούς, συνέβαλαν στη διαμόρφωση των σύγχρονων αρχιτεκτονικών τάσεων, έχοντας δημιουργήσει ένα χαρακτηριστικό στυλ που κατέστησε τη δουλειά του Atelier αναγνωρίσιμη.   
Το 1984, εκδόθηκε μονογραφία τους από τις εκδόσεις Rizzoli, με την επεξεργασία του Kenneth Frampton.  
Είχε συμμετάσχει σε συνέδρια και συναντήσεις (Κάιρο, Λευκωσία, Ζυρίχη, Γενεύη, Μπράιτον, Παρίσι, Βερολίνο, Μόντρεαλ, Σικάγο). Μετέφρασε το βιβλίο Entretien του Le Corbusier (εκδόσεις Παπαζήση, 1971). Από το 1998 έως το 2009 αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα «Τα Νέα». Τα κείμενα αυτά εκδόθηκαν το 2010 σε ενιαίο τόμο με τον τίτλο Κατώφλια 100+7 χωρογραφήματα (εκδόσεις Futura). Αντεπιστέλλον μέλος της Académie d' Architecture (1995). Επίτιμη διδάκτωρ του Α.Π.Θ. (2007). Υπήρξε επίτιμη διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2016).   
Η Σουζάνα Αντωνακάκη προέρχεται από μια γενιά αρχιτεκτόνων που ήταν μάρτυρες των σημαντικών έργων του Άρη Κωνσταντινίδη και παρακολούθησε μαθήματα από έναν μαθητή και φίλο του Ludwig Mies van der Rohe τον James Speyer.   Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως στα έργα της, ιδίως τα πρώτα φαίνεται αρκετά καθαρά η επιρροή των δύο αυτών μεγάλων αρχιτεκτόνων. Το έργο της, σε συνεργασία πάντα με τον σύντροφό της Δημήτρη Αντωνακάκη, αποτελεί ένα συγκερασμό ελληνικού και ξένου μοντερνισμού, παράδοσης και νεωτερικότητας.   
Μεγάλη σημασία στα έργα της έχουν οι έννοιες και τα εργαλεία του κανάβου και της πορείας-μονοπατιού. Τον κάναβο χρησιμοποιεί τόσο στα κατασκευαστικά στοιχεία ενός κτιρίου,υποστυλώματα, δοκάρια, όσο και στην οργάνωση λειτουργικών ζωνών, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως υποτάσσει όλο το κτίσμα σε αυτόν.   
Το μονοπάτι από την άλλη χρησιμοποιείται και αυτό ως μέσο οργάνωσης των λειτουργιών, όχι όμως με την στενή έννοια του διαδρόμου που συνδέει δύο γειτονικούς χώρους, αλλά ως στοιχείο πολιτισμικό που μεταφέρεται από τις συνδέσεις των πόλεων σε μικρογραφία μέσα στον μικρόκοσμο του εκάστοτε συγκροτήματος, σπιτιού ή διαμερίσματος.  
Τα δύο αυτά βασικά στοιχεία συνδυάζονται αρμονικά δημιουργώντας ένα καλά μετριασμένο σύνολο. Διαμορφώνοντας έτσι μια σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα με στοιχεία παράδοσης και μνήμης.   
Συλλυπητήριο μήνυμα για τον θάνατο της Σουζάνας Αντωνακάκη έστειλε και η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη.   «Από το 1965 που ίδρυσε μαζί με τον Δημήτρη Αντωνακάκη το Atelier 66, η Σουζάνα Αντωνακάκη, με τον σύντροφό της στη ζωή και στην αρχιτεκτονική, μετέφερε στην Ελλάδα την παγκόσμια αντίληψη για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, αλλά και στο εξωτερικό την ελληνική ματιά για το πώς μπορούν να συνδυαστούν με επιτυχία, στοιχεία του μοντερνισμού και της παράδοσης.   
Το έργο της Σουζάνας Αντωνακάκη, αναγνωρίσιμο και με διακριτή ταυτότητα, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Παρουσίασε τη δουλειά της σε εκθέσεις και το έργο της έγινε αντικείμενο διεθνών εκδόσεων. Δίδαξε στις νέες γενιές αρχιτεκτόνων ήθος, ποιότητα και αισθητική.   
Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στον Δημήτρη Αντωνακάκη και στους πολυάριθμους φίλους της».     

https://www.youtube.com/watch?v=WwDyuILJHWs&feature=youtu.be

Τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά της έργα   
- Συγκρότημα κατοικιών των μεταλλείων Μπάρλου στο Δίστομο Βοιωτίας, 1965 
- Αρχαιολογικό μουσείο της Χίου, 1965
 - Ξενοδοχειακό συγκρότημα Ερμιόνης, 1965 
- Κατοικία διακοπών στο Πόρτο Χέλι, 1967 
- Κατοικία στο Παλαιό Φάληρο, 1967 
- Πολυκατοικία στη Εμμανουήλ Μπενάκη, 1973
 - Εξοχική κατοικία στα Σπάτα, 1974
 - Κατοικία στα Μοντεβάρδια Χανίων, 1975
 - Κατοικία διακοπών και ατελιέ στον οξύλινθο Ευβοίας, 1977 
-Πολυκατοικία στην περιοχή της Ακρόπολης, 1978 
- Lyttos Hotel στην Κρήτη, 1979 - Μονοκατοικία στην Ύδρα, 1980 
-Φοιτητική εστία στα Λαγκάδια, 1980 
- Συγκρότημα 220 κατοικιών στην Κομοτηνή, 1981 
- Σπίτι στην Πέρδικα της Αίγινας, 1981 
- Φιλοσοφική Σχολή Κρήτης, 1981 
- Πολυτεχνείο Κρήτης, 1982
- Νοσοκομείο Σητείας, 1982 
- Κατοικία στη Σίφνο, 1984
- Κατοικία στην Κάτω Μυρτιά της Νέας Πεντέλης, 1987 
- Πολυκατοικία στην Αμαλιάδα, 1988 
- Κέντρο Λαϊκής Τέχνης Ιωαννίνων, 1989 
- Κατοικία στη Νέα Κηφισιά, 1990 
- Νέο Μουσείο της Ακρόπολης 1 (Συμμετοχή σε διαγωνισμό), 1990 
- Στούντιο ζωγράφου στην Πέρδικα της Αίγινας, 1990 
- Κατοικία στην Κηφισιά, 1993
- Θέατρο στο δάσος στη Θεσσαλονίκη, 1996 
- Δύο κατοικίες στο Ηράκλειο Κρήτης, 1997 
- Ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, 1997 
- Είσοδος εγκαταστάσεων πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 1997 
- Σιδηροδρομικός σταθμός Καλλιθέας, 2002 
- Κατοικία Γορουγιάννη στην Παύλιανη, 2003 
- Ανάπλαση πλατείας Κολωνακίου, 2003 
- Σιδηροδρομικός σταθμός Άνω Πατησίων, 2003 
- Βιβλιοθήκη της Σχολής Καλών Τεχνών, 2005
Πέθανε η αρχιτέκτονας Σουζάνα Αντωνακάκη Η Σουζάνα Αντωνακάκη μία από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες αρχιτέκτονες πέθανε σε ηλικία 85 ετών 

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2020

Renzo Piano - Θα υποχρεωθούμε να δημιουργήσουμε εναν καλύτερο κόσμο και οι αρχιτέκτονες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο



απο την Corriere della Sera - https://video.corriere.it//cronaca/noi-stiamo-casa-contributi-lettori-in-quarantena-coronavirus/renzo-piano-ci-sara-costruire-mondo-migliore-architetti-hanno-ruolo-importante/a4ba8b44-7317-11ea-bc49-338bb9c7b205

Από το σπίτι του στο Παρίσι, ο αρχιτέκτονας Renzo Piano, βραβείο Pritzker Prize το 1998, γνώστης της ζωής, συμμετέχει στο πρόγραμμα " IORESTOACASA" με το Μουσείο Maxxi στη Ρώμη και στέλνει ένα μήνυμα στους νέους, ιδίως στους νέους αρχιτέκτονες. 
Το Μουσείο MAXXI, Εθνικό Μουσείο Τεχνών, του ΧΧΙ αιώνα, συμμετέχει με ειδικό διαδικτυακό πρόγραμμα για να διατηρούνται ανοιχτές οι πόρτες του , με την διοργάνωση πολιτιστικών γεγονότων, που ανανεώνονται συνεχώς. «Είναι λυπηρό σήμερα που δεν μπορούμε να συναντηθούμε - λέει ο Piano στο βίντεό - ειδικά σε μουσεία, όπως το MAXXI, που είναι μέρη για να είμαστε μαζί, για να μοιραστούμε αξίες όπως η τέχνη, η γνώση, η φιλία. Χρειάζεται όμως θάρρος. Μετά από αυτήν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, είναι σαφές ότι κάτι θα συμβεί και θα είναι μόνο καλύτερο, γιατί τώρα περισσότερο από ποτέ γνωρίζουμε ότι η γη είναι εύθραυστη. Πρέπει να γίνουν πολλά για να οικοδομήσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Και οι αρχιτέκτονες, οι οικοδόμοι του αύριο, έχουν σημαντικό ρόλο, πρέπει να δημιουργήσουν κτίρια που ζουν με το περιβάλλον. Εσείς πρέπει να σώσετε τον κόσμο ... »


Κυριακή, 3 Μαΐου 2020

Η ζωή μέσα απο τα μάτια του μαθητευόμενου





Αρχισα να εχω ανάγκη την επενασύνδεση με αξίες και ενασχολήσεις που είχα απο παιδί. καταστάσεις που μου άνοιγαν καινούργιους κόσμους, νέες εμπειρίες, ξεχασμένες συγκινήσεις. Πριν απο 3,5 χρόνια, με το χαμό του συντρόφου μου και με την ταυτότητα του καινούργιου συνταξιούχου, έμεινα μετέωρη.
Στάθηκα ακίνητη για πολύ καιρό...έπρεπε να μάθω πάλι τη μοναξιά...δύσκολα πράγματα.
Σιγά σιγά, περνώντας ο χρόνος...
Πάντα είχα ενδιαφέρον για την τέχνη και την ομορφιά, καθώς επίσης και με την παρατήρηση. Η εξαντλητική και απαιτητική δραστηριότητα του αρχιτέκτονα μελετητή με απομάκρυνε απο όσα αγαπούσα. Με απομάκρυνε πρακτικά, όχι βαθειά
Αρχισα τα μαθήματα αυτοδιδασκαλίας και πρακτικής στη ζωγραφική και στην παρατήρηση.
Είχα κάνει μαθήματα ελεύθερου σχεδίου την εποχή των εισαγωγικών στην αρχιτεκτονική με δασκάλους τον Γιώργο Βογιατζή και τον Κώστα Ηλιάδη, αλλα και με μια πολύ ταλαντούχα ζωγράφο, καθηγήτρια στο Αρσάκειο την Νέλλη Παραστατίδου.
Αρκετά με το παρελθόν...ίσως επανέλθω
Τρία χρόνια πριν, το 2017, αρχισα πάλι να φλερτάρω με την ιδέα της ζωγραφικής...αρχισα τα βιβλία, το ψάξιμο στο διαδίκτυο, τις επισκέψεις σε μαγαζιά τέχνης, σε εκθεσιακούς χώρους...δειλά δειλά. Πέρασαν δύο χρόνια. Το ενδιαφέρον κοιμόταν...βαθειά.
Πολύ δύσκολα και φοβισμένα άρχισα να ακουμπάω τα χαρτιά, τα χρώματα, τους καμβάδες.
Αρχισα να φτιάχνω, να ζωγραφίζω, να αλλάζω γνώμη, να διορθώνω, να καταστρέφω..
Ηρθε η καραντίνα...ο φοβος της πανδημίας. Τώρα μετά δύο μήνες κλεισίματος στο σπίτι θέλησα να τα ακουμπήσω σε εναν ασφαλή χώρο


1. η πρώτη απόπειρα 3/2017
2. η δεύτερη απόπειρα 3/2017

 3. αφηρημένη απόπειρα, 6/2017














4. κι άλλη αφηρημένη απόπειρα, 6/2017












5. μετα απο καιρό, στο ψάξιμο
ακόμη, 9/2017, επιζωγραφίστηκε 
με το ν.7
6. ακόμα επιμένω, 12/2017, 
επιζωγραφίστηκε με το ν.13

7. στο ψάξιμο, επαναζωγράφιση 
πάνω στο 5, το οποίο μας 
αποχαιρέτησε, 3/2018

8. απογοητεύτηκα απο τους αυτοσχεδιασμούς 
και αρχισα τα tutorials, 11/2019, στην Ανδρο


9. μάθημα-tutorial, 11/2019, στην Ανδρο
10 στην Ανδρο, μάθημα -tutorial, 12/2019
11. 12/2019

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

Στην εξοχική κατοικία Ευταξία στον Λουτρόπυργο Αττικής: το πρώτο αρχιτεκτονικό έργο του Άρη Κωνσταντινίδη απο το lifo.gr

Ο χώρος του κτήματος Ευταξία, παρά την απουσία συστηματικής χρήσης στην εποχή μας, δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί έναν σημαντικό τόπο αναφοράς της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ελευσίνας για το 2021. ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ / ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΣ ΣΓΟΥΡΙΔΗ Πηγή: www.lifo.gr