Χρειάζεται η οδός Περικλέους μια αστική εθελοντική παρέμβαση; Μια αξιόλογη δράση στο κέντρο της Αθήνας προκαλεί κάποια ερωτήματα

απο τη popaganda Φωτογραφίες: Αγγελική Παναγιώτου/ FOSPHOTOS

Μένω στην οδό Περικλέους στο Σύνταγμα εδώ και πέντε χρόνια. Είναι ο δρόμος που τρελαίνει τα gps. Ξεκινά ως Καραγεώργη Σερβίας, γίνεται Περικλέους, μετά από λίγο γίνεται Αθηναΐδος και μετά Αγίας Ειρήνης. Επίσης είναι ο δρόμος που μπορείς να τον ονομάσεις η “περίληψη” του ιστορικού τριγώνου. Δημόσιες Υπηρεσίες, καφετέριες, υφασματάδικα, μπαρ, το Υπερωκεάνιο, το Faust, κοσμηματοπωλεία, καλή αρχιτεκτονική, κακή αρχιτεκτονική και γενικά σε κίνηση να βρισκόμαστε. Το πρωί βαβούρα, το βράδυ αιθανόλη. Αν με ρωτάγατε τι θα ήθελα να αλλάξει θα σας απαντούσα τρία πράγματα: 1. Να γίνει πεζόδρομος. 2. Να τον καθαρίζει πιο συχνά ο Δήμος και να μπουν σε ένα σταθερό σημείο μπλε κάδοι. 3. Να μπουν στη γωνία Λέκκα και Περικλέους χημικές τουαλέτες ώστε να μην κατουράει όλη η μπαρόβια Ελλάδα έξω από την πόρτα μου. Εδώ που τα λέμε αυτά θέλει και όλη η Αθήνα. Κατά τ’ άλλα αν υπήρχε μια κατάταξη με τις χειρότερες μεριές της πόλης, η Περικλέους, ούτε κατά διάνοια θα ήταν μέσα σε αυτές. Δεν είναι γειτονιά αλλά ούτε και γκέτο. Ένα εμπορικό στενό στο κέντρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και έτσι προκύπτει το ερώτημα: Είναι η Περικλέους που έχει ανάγκη μια εθελοντική αστική παρέμβαση από οποιαδήποτε ομάδα; Ή μήπως αυτές οι καινούριες γλαστρούλες είναι σαν να προσθέτεις λίγο ακόμα ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη; Ο τοίχος που βλέπετε στις φωτογραφίες είχε κάτι άθλια γκράφιτι. Είχε, όμως, και ένα καλό σύνθημα ενός ΠΑΟΚτζή που με διάφορους τρόπους πηδούσε όλη την Αθήνα. Ήταν ενδιαφέρον να το βλέπεις κάθε πρωί. Σε έβαζε στη θέση σου. Τώρα κάθε πρωί θα βλέπω έναν χακί ουρανό και κάτι γκρι πολυκατοικίες. Θα μου πείτε: “δικός σου είναι ο τοίχος;”. Θα σας απαντήσω “όχι, αλλά ποιανού είναι;”. Θα μου απαντήσετε: “τι γκρινιάζεις, δεν σου αρέσει που ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι και την ώρα που εσύ κοιμόσουνα έφτιαξαν κάτι όμορφο έξω από την πόρτα σου;” Θα ξαναπαντήσω: “ναι, φυσικά και τους ευχαριστώ! Αλλά ποιος θα το φροντίσει όταν φύγουν;” Και έτσι πάμε και στο επόμενο καίριο ερώτημα της εποχής μας: τώρα που ξεκινήσαμε όλοι ξαφνικά να αγαπάμε την Αθήνα, μπορούμε όλοι να παρεμβαίνουμε ώστε να διαμορφώσουμε την αισθητική της; Και στην τελική αν έχουμε δεχθεί πως μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία θα μας σώσει, δεν θα έπρεπε οι συνάδελφοι ιδιώτες να μας χτυπήσουν την πόρτα και να μας ρωτήσουν: παιδιά έχουμε μια ιδέα, να σας αλλάξουμε λίγο τον μίζερο τοίχο σας, θέλετε να μας πείτε καμιά ιδέα, αφού όπως τα έχει φέρει η ζωή κατοικείτε εδώ πέρα; Βέβαια, εδώ ο κόσμος καίγεται και εμείς θα μιλάμε για τοίχους; Στην προκειμένη περίπτωση, ναι. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να επενδύσουμε στην διαδικασία του διαλόγου των τοπικών αρχόντων, των φορέων, των εθελοντικών ομάδων με τους κατοίκους και τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Γιατί αν δεν τους βάλουν στη διαδικασία (επαναλαμβάνω επίτηδες τη λέξη) να φροντίσουν το δεντρολίβανο έξω από την πόρτα μου τότε όλες αυτές οι πραγματικά αξιόλογες δράσεις το μόνο που προσφέρουν είναι ένα ακόμη μιντιακό πυροτέχνημα. Και έχουμε πολλά από δαύτα!

Μια διαφορετική ματιά στο λιμάνι του Πειραιά

απο το site

popaganda «Μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις», σύμφωνοι. Κάλλιστα όμως μπορεί μία λέξη να αποτυπωθεί με χιλιάδες εικόνες- αναμνήσεις ή καλύτερα ματιές. Η Ελλάδα έχει πολλά λιμάνια –κάποια λειτουργούν ακόμη, κάποια όχι. Εκείνο του Πειραιά όμως παραμένει το πιο κεντρικό και άρρηκτα συνδεδεμένο με την αστική κουλτούρα. Ο δήμος Πειραιά εξάλλου αποτελεί ένα απόλυτα βιομηχανικό τοπίο με τις περισσότερες γειτονιές του να έχουν διαμορφωθεί σ’ αυτό το πλαίσιο, όπως οι επαγγελματική ή μη αλιεία στο Κερατσίνι. Πριν 46 χρόνια, το 1968, κατεδαφίστηκε προς απογοήτευση πολλών το Ρολόι του Πειραιά. Για τους νεότερους, το Ρολόι ήταν ένα κτίριο- σύμβολο του Πειραιά από το 1869 όπου στεγαζόταν το Δημαρχείο με εξαίρεση των χρόνων της Κατοχής που το εν λόγω κτίριο επιτάχθηκε για την στέγαση στρατιωτικών Υπηρεσιών. Πίσω στο 2014, ο νυν δήμαρχος κ. Βασίλης Ι. Μιχαλολιάκος δίνει φωνή στις επιθυμίες πολλών κατοίκων και αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την ανέγερση του συμβόλου του Πειραιά. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ανέγερση του Ρολογιού, θα βρεθεί στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά, οι φωτογράφοι Όλγα Μπάστα και Μιχάλης Καρκαβίλας (Mike Karkas) για να εκθέσουν τον δικό τους Πειραιά. Η έκθεση με τίτλο «Όσο κι αν ψάξω δε βρίσκω άλλο λιμάνι», μας ταξιδεύει στις γειτονιές πλάι στο λιμάνι που η θάλασσα «μπλέκεται» με τον ουρανό και την πόλη. Τοπία που φαντάζουν ίσως άσχημα στο απλό μάτι, παγιδεύονται με μία απροσδόκητη ομορφιά από τον φακό των δύο φωτογράφων. «Είμαστε από εδώ και αν και άλλες γειτονιές του Πειραιά θεωρούνται ομορφότερες, εμείς γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο Κερατσίνι το οποίο είναι όμορφο με τον δικό του τρόπο», μας λέει η κ. Μπάστα. Η επεξεργασία που έχει γίνει αποσκοπεί στο να δοθεί η αίσθηση της τρίτης διάστασης και το επιθυμητό σημείο εστίασης. «Ουσιαστικά οι φωτογραφίες είναι μια φωτοειδησεογραφία που διασχίζει το λιμάνι του Πειραιά από το Χατζηκυριάκειο εως το Κερατσίνι και αντίστροφα», διευκρινίζει. Η έκθεση ανοίγει τις πόρτες της την Τρίτη 18/3 και είναι μια μοναδική ευκαιρία να «δούμε» τον Πειραιά μέσα από τα μάτια δύο νέων ανθρώπων όπως και να «δώσουμε την προσοχή που χρειάζεται επιτέλους η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά». *Καθημερινά: 10:00-14:00 και 18:00-21:00, είσοδος ελεύθερη http://popaganda.gr/mia-diaforetiki-matia-sto-limani-tou-pirea/#slide2

Επιτέλους μουσείο Μαρία Κάλλας στην Αθήνα Θα εγκαινιαστεί το 2015 στην οδό Μητροπόλεως.

Το 2015 θα φέρει μια χαρμόσυνη είδηση για όσους αγαπούν την όπερα και τον πολιτισμό. Η Ελλάδα θα αποκτήσει το δικό της μουσείο αφιερωμένο στη Μαρία Κάλλας, την Ελληνίδα-θρύλο της κλασικής μουσικής, που θαυμάζει όλος ο κόσμος, αλλά μέχρι τώρα εμείς είχαμε μόνο την περιφάνεια της καταγωγής της. Το τετραώροφο κτίριο της οδού Μητροπόλεως, τον αριθμό 44, θα στεγάσει αυτό το Μουσείο, σε μια προσπάθεια να στεγαστεί ο θρύλος της Κάλλας και να φέρει πλήθος κόσμου στην Αθήνα και τη χώρα μας. Η μουσειολογική μελέτη έγινε από την Καθηγήτρια μουσειολογίας Ανδρομάχη Γκαζή, την αρχιτέκτονα Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου, ενώ καθοριστική υπήρξε η συνδρομή του μουσικολόγου Αλέξανδρου Χαρκιολάκη. Η συμφωνία επήλθε παρουσία του Δημάρχου Γιώργου Καμίνη, στις 2 Απριλίου. photo-11 Στο κτίριο όπου επρόκειτο να μετακομίσει το Θεατρικό Μουσείο θα στεγαστεί τελικά το Μουσείο Κάλλας. Κι αυτό γιατί, δεν βρέθηκαν τα χρήματα που χρειαζόταν για να γίνει αυτό, αφήνοντας τελικά κενή τη θέση για το χώρο. Με την εφαρμογή του σχεδίου όμως, θα έχουμε ένα σύγχρονο Μουσείο που θα ιντριγκάρει τόσο τους λάτρεις της μεγάλης ντίβας, όσο και τους λιγότερο μυημένους. Και αυτό αποτελεί στοίχημα, που θα καθορίσει και την επισκεψιμότητα αναμφίβολα. Εκεί, λοιπόν θα εκτίθενται σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της, δυο άξονες που θα συνδυάζονται για να υπάρξει όσο το δυνατόν καλύτερη εμβάθυνση στην προσωπικότητά της. Αυτό θα γίνει σε τέτοιο βαθμό, αφού στο χώρο θα συστεγάζονται ένα μπιστρό και μια βιβλιοθήκη όπου θα υπάρχει πρόσβαση σε βιβλιογραφικό, ηχητικό και οπτικοακουστικό αρχείο, όλα φιλτραρισμένα και αναφερόμενα στη Μαρία Κάλλας. Τέλος, σε ό,τι αφορά το κόστος, αυτό θα αγγίξει το 1 εκατομμύριο ευρώ, το οποίο θα καλυφθεί από κάποιον ιδιώτη, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. http://popaganda.gr/epitelous-mousio-maria-kallas-stin-athina/

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΑΤΟΣ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

απο το http://triantafylloug.blogspot.gr

«τολμηρές λύσεις»: με αφορμή τις δυο αυτές λέξεις που χρησιμοποίησα σε σχόλιο μου για την συγκεκριμένη μελέτη, ο Ανδρέας Γιακουμακάτος διατυπώνει μια διαφορετική προσέγγιση. ( 20 ΜΑΡ 2014)

Αγαπητέ Γιώργο,
Με αφορμή την παρουσίαση της πολύ επιτυχημένης εκδήλωσης για την οδό Σταδίου/Πανεπιστημίου (επιτυχημένης επικοινωνιακά αλλά μένει να αποδειχτεί και επί της ουσίας) διαπίστωσα επίσης στο μπλογκ σου την ιδιαίτερη εκτίμηση που τρέφεις για τη μελέτη του μουσείου εναλίων αρχαιοτήτων στον Πειραιά το οποίο απόσπασε το πρώτο βραβείο στον πρόσφατο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Διάβασα την αιτιολόγησή σου: ο διαγωνισμός ήταν πράγματι καλά οργανωμένος και φάνηκε ότι οι οργανωτές είχαν την ειλικρινή πρόθεση να κάνουν το καλύτερο. Διάβασα όμως και δυο λέξεις που χρησιμοποίησες, τις «τολμηρές λύσεις» σε σχέση με τη συγκεκριμένη μελέτη, και αναρωτήθηκα τι να σημαίνουν άραγε αυτές οι λέξεις στην περίπτωση αυτή. 

Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή: ο αγωνοθέτης μας καλεί να παρέμβουμε σε ένα κτίριο του 1933 μέσα στο λιμάνι του Πειραιά και να το μετατρέψουμε σε μουσείο. Ποια είναι η πιο σωστή προσέγγιση; Το κτίριο είναι ένα αξιόλογο δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής από οπλισμένο σκυρόδεμα, που ανήκει μάλιστα στην περίοδο του ελληνικού μοντέρνου κινήματος. Είναι λιτό, δομικά ευανάγνωστο, με πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι όγκων σε μια τουλάχιστον όψη (που θυμίζει την πρωτομοντέρνα βιομηχανική αρχιτεκτονική της Μεσευρώπης), με ένα πύργο σαν εκείνο του Δημαρχείου του W.M. Dudok στο Χίλβερσουμ της Ολλανδίας (1924) και διακριτικά στοιχεία μιας κομψής ντεκό διακόσμησης. Παράλληλα, το κτίριο αυτό βρίσκεται στην πάλλουσα καρδιά μιας επισκευαστικής ζώνης στο λιμάνι ενώ προβάλλεται πάνω στις δυτικές συνοικίες του Λεκανοπεδίου, σε μια περιοχή βιομηχανικού/μικροαστικού προλεταριάτου γεμάτη αυθαίρετους οικισμούς και στοιχειώδη οικιστική ποιότητα, λαϊκή και αυθεντική μαζί. 

Η περιοχή αυτή έχει ταυτότητα, μνήμες και παραστάσεις ισχυρότατες: οι λαϊκές ρασιοναλιστικές πολυκατοικίες της Δραπετσώνας είναι λίγες εκατοντάδες μέτρα από εκεί, σε έναν χώρο που θα μπορούσε να αποτελέσει «μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς» της Ουνέσκο από την ανάποδη, επειδή ακριβώς χαρακτηρίζεται από βαθιά ριζωμένα στοιχεία ιστορικής και κοινωνικής μνήμης και ταυτότητας που διαμορφώθηκαν ειδικά μετά το 1922. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχασε τη ζωή του εκεί κοντά, στη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας και μοιραία ημιτελούς ταινίας του. Με δυο λόγια: είναι η περιοχή ενός μεσογειακού λιμανιού όπως μπορεί να είναι εκείνο της Νάπολης, της Γένοβας ή της Μασσαλίας. 

Δεν αγαπώ την εύκολη λαϊκιστική ρητορική, αλλά είναι βέβαιο ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη περίπτωση. Αν μη τι άλλο οφείλουμε να «ακούσουμε» τη λιτότητα και τη «δωρικότητα» του χώρου, να κατανοήσουμε την ταυτότητα και τις ευαισθησίες του, να διαβάσουμε το πνεύμα του τόπου στον οποίο παρεμβαίνουμε (genius loci μας αρέσει να το λέμε σε άλλες περιπτώσεις) για να σχεδιάσουμε με έναν τρόπο συμβατό ως προς το περιβάλλον και αποδεκτό, αν μη τι άλλο αντιληπτό, από τους πρώτους αποδέκτες του, τους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί, ζουν και εργάζονται εκεί («κριτικό τοπικισμό» μας αρέσει να το λέμε σε άλλες περιπτώσεις). Η περιοχή χαρακτηρίζεται από μια έντονη, ρωμαλέα θα έλεγα, ταυτότητα βιομηχανικής και παραγωγικής ζώνης, με φόντο τον λευκό θόρυβο της κονιορτοποιημένης μικροκλίμακας των κατοικιών, από το Πέραμα ως τη Φρεαττύδα. Πώς συνδιαλέγεται το νέο μουσείο με αυτό το κοινωνικό και πολιτισμικό σκηνικό; 

Στην περίπτωση του πρώτου βραβείου αυτού του διαγωνισμού, δεν φαίνεται να προκρίθηκε η παραπάνω στάση. Οι αξιόλογοι κατά τα άλλα αρχιτέκτονες αντιμετώπισαν το κτίριο ως ένα ανώνυμο κουφάρι και πάνω σε αυτό ανέπτυξαν τις σχεδιαστικές τους δεξιότητες. Είναι εντυπωσιακό ότι στο κατά τα άλλα καλοφτιαγμένο βίντεο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα σου, το κτίριο ορίζεται ως «Monument of industrial history»! Δεν γίνεται αντιληπτή η αντίφαση του πράγματος; Το κτίριο –όχι μόνο σε αυτή τη μελέτη αλλά και σε πολλές άλλες του σχετικού διαγωνισμού– είναι απλώς το πρόσχημα για μια λιγότερο ή περισσότερο ευφάνταστη επεξεργασία, χωρίς την υποψία ότι υπάρχουν και άλλες παράμετροι τις οποίες ο αρχιτέκτονας οφείλει να σεβαστεί. Διαφορετικά είναι αποδεκτό και ό,τι συνέβη για παράδειγμα στο κτίριο Φιξ της λεωφόρου Συγγρού (του Τάκη Ζενέτου συνηθίσαμε να λέμε, τι ειρωνεία) ή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης με τον περιώνυμο «εκσυγχρονισμό» του. Η επεξεργασία του πειραιώτικου σιλό ολοκληρώθηκε με εκείνο τον ανοίκειο ερυθρό σωλήνα εν είδει θαλάσσιου τέρατος, και ένα γενικό χειρισμό του χώρου ανάλογο με εκείνο άλλων παρεμφερών παραδειγμάτων που θα έπρεπε να αποφεύγονται, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη πλατεία της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη, μια «ψηφιακά» αμετροεπής επέμβαση σε περιβάλλον και κλίμακα προσφυγικού συνοικισμού. Ανάλογα πράγματα συμβαίνουν για παράδειγμα στην Αλβανία, έχεις δει τους νέους ουρανοξύστες στα Τίρανα διεθνών αρχιτεκτονικών γραφείων ή τη μελέτη της τοπικής νέας Βουλής των Coop-Himmelb(l)au; Από τη μια οι διάσημοι δυτικοί, από την άλλη οι φιλόδοξοι ιθαγενείς που πιθηκίζουν δυτικότητα, τι περιμένεις; Αντίθετα, η Tate Modern των Herzog & De Meuron, που αναφέρθηκε συχνά ως περίπτωση ανάλογη του πειραιώτικου σιλό, αντιμετωπίζει το ζήτημα μέσα στο πνεύμα που και το σημείωμα αυτό υποστηρίζει. Οι Λονδρέζοι φαίνεται δεν είναι «ιθαγενείς». 

Στην περίπτωση λοιπόν του Πειραιά, βρισκόμαστε μπροστά σε μια σχεδιαστική επεξεργασία που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει το κτίριο ως «διατηρητέο» (για αρχιτεκτονικούς καταρχήν λόγους) αλλά παραβιάζει περιβαλλοντικούς και πολιτισμικούς κώδικες μιας ολόκληρης περιοχής, μετατρέποντας σε «ακατανόητη» μια παρέμβαση που θα όφειλε να συνδιαλέγεται και να μεταλλάσσει έντεχνα τους πολιτισμικούς κώδικες του τόπου έτσι ώστε να γίνεται αποδεκτό από διαφορετικούς χρήστες, τόσο τους ανύποπτους όσο και τους «υποψιασμένους» γύρω από τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Κάποιες μελέτες βέβαια το επιχείρησαν με ένα διαφορετικό σχεδιαστικό ήθος, ιδιαίτερα ανάμεσα σε εκείνες που τιμήθηκαν με βραβείο ή έπαινο, αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. 

Πιστεύω ωστόσο ότι στην περίπτωση αυτή σημαντική ευθύνη έχει ο αγωνοθέτης, που δεν θα έπρεπε να εμφανιστεί τόσο ανώδυνα και απροβλημάτιστα ουδέτερος αποδέκτης σχεδιαστικών επιλογών, αλλά να ορίσει εκ των προτέρων αρχές και προϋποθέσεις, έτσι ώστε να ενισχύσει μελέτες που θα επιβεβαίωναν την αντίληψη της σημασίας του κτιρίου και του περιβάλλοντος, τον σεβασμό των πολιτισμικών του χαρακτηριστικών και εντέλει τη δυνατότητα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής να μην καταφεύγει στη μανιεριστική ανωνυμία ενός γενικού διεθνιστικού μοντερνισμού αλλά στην οικοδόμηση της συνέχειας ενός διαλόγου με την ταυτότητα και τη μνήμη του τόπου. 

Σε χαιρετώ, 

Ανδρέας 

Μαρ 26 ΗΜΕΡΙΔΑ "H Φάμπρικα του Εμπειρίκου, ένα μνημείο της προβιομηχανικής κληρονομιάς της Άνδρου σε κίνδυνο"

ΗΜΕΡΙΔΑ 
"H Φάμπρικα του Εμπειρίκου, 
ένα μνημείο της προβιομηχανικής κληρονομιάς της Άνδρου σε κίνδυνο"
Διοργανωτές: 
TICCIH-Ελληνικό Τμήμα, Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων, MONUMENTA, 
Εταιρεία Ανδρίων Επιστημόνων
Υπό την Αιγίδα της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014, 5.30 μ.μ.
στο Συγκρότημα Πατησίων Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Κτίριο Αβέρωφ, Αίθουσα Τελετών (είσοδος από οδό Στουρνάρη)

Πρόγραμμα
5.30 μ.μ.
Καλωσόρισμα από την κοσμήτορα της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, καθηγήτρια Ελένη Μαϊστρου
Χαιρετισμοί εκπροσώπων φορέων

5.45 μ.μ. - 6.45 μ.μ. A' Ενότητα
Προεδρείο: Ελένη Μαϊστρου, Γιώργος Σπέηγς (μηχανικός, ερευνητής)

Νίκος Βασιλόπουλος, αρχιτέκτων-ερευνητής
«Η φάμπρικα των Στενιών στον χώρο και τον χρόνο»
Μαρία Τσιπουρά, αρχιτέκτων μηχανικός ΕΜΠ, ΜΔΕ Συντήρησης και Αποκατάστασης Ιστορικών Κτιρίων και Συνόλων
«Ο Μύλος Εμπειρίκου, η αναγνώριση της αξίας του και οι προοπτικές του»
Ελένη Μπενέκη, ιστορικός (ΜΑ)
"Σιτάρι από τον Δούναβη αλέθεται στην Άνδρο»: Η φάμπρικα του Εμπειρίκου στις Στενιές Άνδρου
Γιάννης Μανάλης, πολιτικός μηχανικός
«Δομική, αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση του Μνημείου»
6.45 μ.μ. - 7 μ.μ. Ερωτήσεις
7.00 μ.μ. - 7.15 μ.μ. Διάλειμμα για καφέ

7.15 μ.μ. - 8 μ.μ. B' Ενότητα
Προεδρείο: Ειρήνη Γρατσία (συντονίστρια MONUMENTA), Στέφανος Νομικός (αρχιτέκτων, π.πρόεδρος ΙτΕ, ΕΛΕΤΕ)

Νίκος Μπελαβίλας, επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος Ελληνικού Τμήματος TICCIH
«Η προβιομηχανική και βιομηχανική κληρονομιά των νησιών»
Μαρία Γρυπάρη, αρχιτέκτων, πρόεδρος Ινστιτούτου των Ελληνικών Μύλων
«Η σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος χώρου των μύλων»
Δημήτρης Φιλιππίδης, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
«Γιατί πρέπει να προστατευθεί η Φάμπρικα του Εμπειρίκου»

8 μ.μ. - 8.15 μ.μ. Ερωτήσεις

8.15 μ.μ. Γ' ενότητα
Προεδρείο: Νίκος Μπελαβίλας, Ελένη Σαλουβάρδου (μέλος ΔΣ ΕΑΕ)

Παρεμβάσεις
Συζήτηση

Πληροφορίες: Γραμματεία Ελληνικού Τμήματος TICCIH τηλ. 210 7723931
Εταιρεία Ανδρίων Επιστημόνων τηλ. 210 6400788

Ενα φάντασμα πλανάται πάνω απο την Αθήνα

Η απειλή της Πανεπιστημίου
η αφήγηση για την Πανεπιστημίου (μύθοι και πραγματικότητα)
του Νίκου Μιχαλόπουλου, αρχιτέκτονα μηχανικού


"Ο επιστήμονας αναρωτιέται πάνω στην εγκυρότητα των αφηγηματικών αποφάνσεων και διαπιστώνει οτι ποτέ δεν έχουν υποβληθεί στην επιχειρηματολογία και στην απόδειξη"
"Οι αφηγήσεις είναι παραμύθια, μύθοι, παραδόσεις, καλές για παιδιά και τις γυναίκες"
Ζαν Φρανσουά Λυοτάρ, Η Μεταμοντέρνα Κατάσταση
περισότερα more