Μια διαφορετική ματιά στο λιμάνι του Πειραιά

απο το site

popaganda «Μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις», σύμφωνοι. Κάλλιστα όμως μπορεί μία λέξη να αποτυπωθεί με χιλιάδες εικόνες- αναμνήσεις ή καλύτερα ματιές. Η Ελλάδα έχει πολλά λιμάνια –κάποια λειτουργούν ακόμη, κάποια όχι. Εκείνο του Πειραιά όμως παραμένει το πιο κεντρικό και άρρηκτα συνδεδεμένο με την αστική κουλτούρα. Ο δήμος Πειραιά εξάλλου αποτελεί ένα απόλυτα βιομηχανικό τοπίο με τις περισσότερες γειτονιές του να έχουν διαμορφωθεί σ’ αυτό το πλαίσιο, όπως οι επαγγελματική ή μη αλιεία στο Κερατσίνι. Πριν 46 χρόνια, το 1968, κατεδαφίστηκε προς απογοήτευση πολλών το Ρολόι του Πειραιά. Για τους νεότερους, το Ρολόι ήταν ένα κτίριο- σύμβολο του Πειραιά από το 1869 όπου στεγαζόταν το Δημαρχείο με εξαίρεση των χρόνων της Κατοχής που το εν λόγω κτίριο επιτάχθηκε για την στέγαση στρατιωτικών Υπηρεσιών. Πίσω στο 2014, ο νυν δήμαρχος κ. Βασίλης Ι. Μιχαλολιάκος δίνει φωνή στις επιθυμίες πολλών κατοίκων και αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την ανέγερση του συμβόλου του Πειραιά. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ανέγερση του Ρολογιού, θα βρεθεί στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά, οι φωτογράφοι Όλγα Μπάστα και Μιχάλης Καρκαβίλας (Mike Karkas) για να εκθέσουν τον δικό τους Πειραιά. Η έκθεση με τίτλο «Όσο κι αν ψάξω δε βρίσκω άλλο λιμάνι», μας ταξιδεύει στις γειτονιές πλάι στο λιμάνι που η θάλασσα «μπλέκεται» με τον ουρανό και την πόλη. Τοπία που φαντάζουν ίσως άσχημα στο απλό μάτι, παγιδεύονται με μία απροσδόκητη ομορφιά από τον φακό των δύο φωτογράφων. «Είμαστε από εδώ και αν και άλλες γειτονιές του Πειραιά θεωρούνται ομορφότερες, εμείς γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο Κερατσίνι το οποίο είναι όμορφο με τον δικό του τρόπο», μας λέει η κ. Μπάστα. Η επεξεργασία που έχει γίνει αποσκοπεί στο να δοθεί η αίσθηση της τρίτης διάστασης και το επιθυμητό σημείο εστίασης. «Ουσιαστικά οι φωτογραφίες είναι μια φωτοειδησεογραφία που διασχίζει το λιμάνι του Πειραιά από το Χατζηκυριάκειο εως το Κερατσίνι και αντίστροφα», διευκρινίζει. Η έκθεση ανοίγει τις πόρτες της την Τρίτη 18/3 και είναι μια μοναδική ευκαιρία να «δούμε» τον Πειραιά μέσα από τα μάτια δύο νέων ανθρώπων όπως και να «δώσουμε την προσοχή που χρειάζεται επιτέλους η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά». *Καθημερινά: 10:00-14:00 και 18:00-21:00, είσοδος ελεύθερη http://popaganda.gr/mia-diaforetiki-matia-sto-limani-tou-pirea/#slide2

Μαρ 26 ΗΜΕΡΙΔΑ "H Φάμπρικα του Εμπειρίκου, ένα μνημείο της προβιομηχανικής κληρονομιάς της Άνδρου σε κίνδυνο"

ΗΜΕΡΙΔΑ 
"H Φάμπρικα του Εμπειρίκου, 
ένα μνημείο της προβιομηχανικής κληρονομιάς της Άνδρου σε κίνδυνο"
Διοργανωτές: 
TICCIH-Ελληνικό Τμήμα, Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων, MONUMENTA, 
Εταιρεία Ανδρίων Επιστημόνων
Υπό την Αιγίδα της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014, 5.30 μ.μ.
στο Συγκρότημα Πατησίων Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Κτίριο Αβέρωφ, Αίθουσα Τελετών (είσοδος από οδό Στουρνάρη)

Πρόγραμμα
5.30 μ.μ.
Καλωσόρισμα από την κοσμήτορα της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, καθηγήτρια Ελένη Μαϊστρου
Χαιρετισμοί εκπροσώπων φορέων

5.45 μ.μ. - 6.45 μ.μ. A' Ενότητα
Προεδρείο: Ελένη Μαϊστρου, Γιώργος Σπέηγς (μηχανικός, ερευνητής)

Νίκος Βασιλόπουλος, αρχιτέκτων-ερευνητής
«Η φάμπρικα των Στενιών στον χώρο και τον χρόνο»
Μαρία Τσιπουρά, αρχιτέκτων μηχανικός ΕΜΠ, ΜΔΕ Συντήρησης και Αποκατάστασης Ιστορικών Κτιρίων και Συνόλων
«Ο Μύλος Εμπειρίκου, η αναγνώριση της αξίας του και οι προοπτικές του»
Ελένη Μπενέκη, ιστορικός (ΜΑ)
"Σιτάρι από τον Δούναβη αλέθεται στην Άνδρο»: Η φάμπρικα του Εμπειρίκου στις Στενιές Άνδρου
Γιάννης Μανάλης, πολιτικός μηχανικός
«Δομική, αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση του Μνημείου»
6.45 μ.μ. - 7 μ.μ. Ερωτήσεις
7.00 μ.μ. - 7.15 μ.μ. Διάλειμμα για καφέ

7.15 μ.μ. - 8 μ.μ. B' Ενότητα
Προεδρείο: Ειρήνη Γρατσία (συντονίστρια MONUMENTA), Στέφανος Νομικός (αρχιτέκτων, π.πρόεδρος ΙτΕ, ΕΛΕΤΕ)

Νίκος Μπελαβίλας, επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος Ελληνικού Τμήματος TICCIH
«Η προβιομηχανική και βιομηχανική κληρονομιά των νησιών»
Μαρία Γρυπάρη, αρχιτέκτων, πρόεδρος Ινστιτούτου των Ελληνικών Μύλων
«Η σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος χώρου των μύλων»
Δημήτρης Φιλιππίδης, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
«Γιατί πρέπει να προστατευθεί η Φάμπρικα του Εμπειρίκου»

8 μ.μ. - 8.15 μ.μ. Ερωτήσεις

8.15 μ.μ. Γ' ενότητα
Προεδρείο: Νίκος Μπελαβίλας, Ελένη Σαλουβάρδου (μέλος ΔΣ ΕΑΕ)

Παρεμβάσεις
Συζήτηση

Πληροφορίες: Γραμματεία Ελληνικού Τμήματος TICCIH τηλ. 210 7723931
Εταιρεία Ανδρίων Επιστημόνων τηλ. 210 6400788

απο τη Lifo

Η αναδρομική έκθεση του αρχιτέκτονα και ζωγράφου Κυριάκου Κρόκου επαναφέρει το θέμα της απαξίωσης της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και θα δώσει την ευκαιρία στο ευρύ κοινό να έρθει σ’ επαφή με το έργο ενός ανθρώπου που ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο το ελληνικό τοπία και τα ντόπια υλικά.

«Ο αγαπημένος γιος της μάνας του, ο αριστοκράτης της Σχολής Αρχιτεκτόνων -τον καιρό που σπούδαζε στο ΕΜΠ-, ο ωραίος στη μορφή και στο παράστημα Κυριάκος Κρόκος, καλλιτεχνικό μυαλό ανώτερης τάξης, ευαίσθητος ζωγράφος και προικισμένος αρχιτέκτονας, ήταν ίσως ο καλύτερος της γενιάς μας, με έργο που τον ανέδειξε έναν από τους σημαντικότερος εκπροσώπους της νεότερης αρχιτεκτονικής αυτού του τόπου». Έτσι ξεκινάει το κείμενο του αρχιτέκτονα Γιώργου Μακρή στο βιβλίο Για τον Κυριάκο Κρόκο. Ενθύμηση που κυκλοφόρησε πριν από μερικά χρόνια. Η αναδρομική έκθεση του αρχιτέκτονα και ζωγράφου Κυριάκου Κρόκου  που διοργανώνεται στο Μουσείο Μπενάκη από τις 25/05 μέχρι τις 27/07/2012 φέρνει ξανά στο προσκήνιο έναν σημαντικό και αφανή Έλληνα του προηγούμενο αιώνα. Επαναφέρει, επίσης, τη συζήτηση για τη θέση της αρχιτεκτονικής σ’ ένα τόπο που, παρά την εγγενή ομορφιά του, επιμένει καθημερινά να γίνεται όλο και πιο άσχημος.

Ο Κυριάκος Κρόκος γεννήθηκε το 1941 στον Πλάτανο της Σάμου. Όλα τα σχολικά χρόνια θα τα περάσει στο νησί, που αποτελεί μια από τις βασικές του αρχιτεκτονικές επιρροές. «Ο Κυριάκος έχει βιώματα ενός ανθρώπου που μεγάλωσε στην ύπαιθρο. Έτσι, μπαίνοντας στην αρχιτεκτονική γνωρίζει ήδη την παραδοσιακή αρχιτεκτονική που είναι ένα σχολείο τεράστιο. Κατανοεί τις βαθύτερες δομές της παραδοσιακής αρχιτεκτονική», λέει ο επί χρόνια συνεργάτης του Γιώργος Μακρής. «Ο χώρος που θα κτιζόταν ένα κτίριο ήταν για εκείνον καθοριστική πηγή έμπνευσης. Η αγάπη και ο σεβασμός στο τοπίο, στη φύση, πηγάζουν κυρίως από τα νεανικά του βιώματα από ένα ωραίο και πλούσιο σε παραδόσεις νησί», γράφει στην έκδοση του Ικάρου ο συνεργάτης και φίλος του Γιώργος Δρίνης. Περνάει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και παίρνει το δίπλωμά του το 1967. «Μπαίνοντας στο Πολυτεχνείο, με εντυπωσίασε το κτίριο της Αρχιτεκτονικής Σχολής, επιβλητικό και λαμπερό μαζί. Σήμερα αισθάνομαι ότι είχα την τιμή πέντε χρόνια να μπαινοβγαίνω σ’ αυτό και στενοχωριέμαι όταν, καμιά φορά, πηγαίνοντας εκεί, το βλέπω κακοποιημένο», θα πει ο ίδιος σε συνέντευξή του στον Κυριάκο Κοσμά το 1990 για το περιοδικό «La Mia Casa». «Ξεχώριζε από σπουδαστής. Δεν ήταν κάτι που φάνηκε μετά. Φάνηκε από την αρχή. Εκ των υστέρων, που δούλεψα μαζί του, θεωρώ πως ίσως ήταν ο καλύτερος αρχιτέκτονας που είχαμε ποτέ, μεταπολεμικά. Ιδιαίτερος άνθρωπος, εσωστρεφής, απόλυτος. Άνθρωπος με χιούμορ και με ειρωνεία πολλές φορές. Πολύ έντονη για πράγματα που δεν ενέκρινε και δεν του αρέσανε. Αλλά και ωραίος άνθρωπος. Επιβλητική φυσιογνωμία. Από εκείνους που έβλεπες και δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος. Αυτό, σε συνδυασμό με την καλλιέργειά του, με τη δεινότητά του την καλλιτεχνική - ήταν και ζωγράφος εκτός από αρχιτέκτονας», αναπολεί o Γιώργος Μακρής.

Εκθεση του έργου του πολύ σημαντικού αρχιτέκτονα Κυριάκου Κρόκου-Από τις 25 Μαίου έως τις 29 Ιουλίου 2012 στο Μουσείο Μπενάκη

απο το decoplus

Η έκθεση αφορά στο έργο του αρχιτέκτονα Κυριάκου Κρόκου (1941-1998) και διατρέχει επιλεκτικά όλο του το έργο αρχιτεκτονικό και ζωγραφικό.

Περιλαμβάνει πρωτότυπα σχέδια, σκίτσα και μακέτες από τις μελέτες, καθώς και φωτογραφίες από τα κτίρια που πραγματοποιήθηκαν. Παράλληλα, παρουσιάζεται και η ζωγραφική μέσω της οποίας ο Κρόκος παρατηρούσε και στοχαζόταν τον κόσμο πολύ πριν και κατά τη διάρκεια της πορείας του στην αρχιτεκτονική. Στην έκθεση περιλαμβάνονται και ορισμένα – εναπομείναντα – από τα στοιχεία (σοβάς, ξύλο και τσιμέντο) που χρησιμοποίησε ο ίδιος για να παρουσιάσει την υλικότητα του έργου του όταν έλαβε μέρος εκπροσωπώντας την επίσημη ελληνική συμμετοχή, στην VΙ Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, το 1996. Επιμέλεια-σχεδιασμός: Λίλη Πεζανού.

INFO Στο Μουσείο Μπενάκη, στο κτίριο της οδού Πειραιώς, από τις 25/ 5 έως τις 29/7/2012

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=100534
http://www.astragalerie.gr/krokos/krokosMakris.php
http://steliostsaparas.wordpress.com/2010/08/12/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%B1/
http://www.tee.gr/online/afieromata/1998/2031/index.htm
http://www.flickr.com/photos/dimitriszark/5071705256/

Εφήμερα κτήρια πρωταγωνιστούν στο ελληνικό αστικό τοπίο

click at life 

Στα «Εφήμερα Μνημεία» του Jeff Vanderpool, στη δεύτερη ατομική του έκθεση στην Αθήνα που φιλοξενείται στον πειραματικό χώρο αν[ά]μεσα, ο φωτογράφος πραγματεύεται το σύγχρονο ελληνικό αστικό και φυσικό τοπίο.

Πιο συγκεκριμένα, η έκθεση που παρουσιάζεται στον βιομηχανικού τύπου χώρο «αν[ά]μεσα», χωρίζεται σε δύο βασικές ενότητες, αφενός στα ανολοκλήρωτα κτήρια τα οποία συναντά κανείς διάσπαρτα ανά την Ελλάδα κι αφετέρου στις πολυκατοικίες που ανεγείρονται στην πρωτεύουσα έχοντας σχεδόν πάντα ως σημείο αναφοράς τη θέαση της Ακρόπολης.

Η έκθεση, σε επιμέλεια της Ιωάννας Βασδέκη, προσεγγίζει το θέμα της μέσα από τις ίδιες τις φωτογραφικές εικόνες αλλά και άλλων εικαστικών παρεμβάσεων που παρουσιάζονται πρώτη φορά στο «ανάμεσα».

To ελληνικό φυσικό τοπίο έχει μία «άγρια, οξεία» ομορφιά, όπως πιστεύει ο ίδιος ο φωτογράφος, η φύση είναι σε μία διαρκής «κατάσταση μεταβολής» και τα ανολοκλήρωτα, αυθαίρετα συνήθως κτήρια έρχονται σε αντίθεση ως φόρμες με το τοπίο.

Αλλά υπάρχει και το σύγχρονο ελληνικό αστικό τοπίο όπου υπάρχουν οι άλλοι, παγωμένοι στον χρόνο, τσιμεντένιοι σκελετοί οι οποίοι ατενίζουν στην πρωτεύουσα συνήθως το αιώνιο (;) σύμβολο της χώρας: την Ακρόπολη.

Βιογραφικό Jeff Vanderpool

O Jeff Vanderpool γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει πτυχία Φιλοσοφίας και Κλασικών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης ενώ σπούδασε Φωτογραφία στο International Center of Photography της Νέας Υόρκης καθώς και μεταπτυχιακά στο Goldsmiths College του Λονδίνου. Διδάσκει φωτογραφία και επεξεργασία εικόνας στο Λονδίνο και την Αθήνα. Πρόσφατα (Σεπτέμβριος 2011) έκανε ατομική έκθεση στο πλαίσιο των Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων. Επίσης, είναι ιδρυτικό μέλος της Fotograficus (www.fotograficus.gr) κι επιμελείται εκθέσεις στο Long Room Πικερμίου. Πέραν τούτου, είναι συνιδρυτής Κέντρου Τεχνών στο Kabale της Ουγκάντας.

Πληροφορίες: αν[ά]μεσα, Σερβίων 8, Βοτανικός, 1ος όροφος, 210 5248731, www.jeffvanderpool.com , διάρκεια έκθεσης μέχρι τις 24 Μαρτίου, ώρες λειτουργίας Τετάρτη 18:00-21:00, Σάββατο 14:00-20:00, Κυριακή 12:00-19:00, είσοδος ελεύθερη.

Τα αρχιτεκτονικά σχέδιά της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ θα εκτεθούν από τις 14 Σεπτεμβρίου στο Μπενάκη της οδού Πειραιώς

απο ΤΟ ΒΗΜΑ

Κτίρια  εμβληματικά στο  κέντρο  της Αθήνας  αλλά  και όλων  των μεγάλων  πόλεων  της  χώρας, οικοδομήματα  που   άλλοτε διατηρούν την αρχιτεκτονική  φυσιογνωμία  του  νεοκλασικισμού και άλλοτε   αντικατοπτρίζουν  τα  νεώτερα  ρεύματα   είναι αυτά  της  Τράπεζας της Ελλάδος.  Δεν είναι περίεργο λοιπόν  που  έφθασε η στιγμή να  μπουν στο …μουσείο.  Πρόκειται  φυσικά  για τα  αρχιτεκτονικά σχέδια που  εκπονήθηκαν  για  την ανέγερση των  καταστημάτων  της,  τα  οποία  θα εκτεθούν  από τις 14 Σεπτεμβρίου στο  Μουσείο  Μπενάκη (Κτίριο οδού Πειραιώς)  σε  έκθεση  με  τίτλο «Τα  κτίρια της Τράπεζας της Ελλάδος».

 Τα αρχιτεκτονικά σχέδια  που είχαν  κατατεθεί στους τρεις πολύ σημαντικούς διαγωνισμούς  για την  ανέγερση του κεντρικού κτιρίου και των υποκαταστημάτων της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά,   περιλαμβάνονται στην  έκθεση.  Μαζί  όμως  σχέδια και φωτογραφίες της εποχής   (αλλά και πρόσφατες)  και των 27 υποκαταστημάτων της Τράπεζας σε όλη τη χώρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα έχουν τα  σχέδια λεπτομερειών  των κτιρίων,  όπως της  εσωτερικής διακόσμησης, επίπλων κλπ,  τα  οποία φιλοτεχνήθηκαν  ειδικά για τα υποκαταστήματα. Επίσης προβλέπεται να μεταφερθούν από το κεντρικό κατάστημα της οδού Πανεπιστημίου ενδεικτικά έπιπλα εποχής.

  Να  σημειωθεί  ότι  η  ανέγερση  κτιρίου της  Τράπεζας της Ελλάδος,  όπου  θα  γινόταν  η  εγκατάστασή της,  ήταν το  πρώτο  μέλημα   από την  ίδρυσή της το 1928. Ηδη  έτσι,  το 1929  είχαν   αγοραστεί τα κατάλληλα οικόπεδα  και  είχε  γίνει η προκήρυξη   του αρχιτεκτονικού  διαγωνισμού, που  όμως  απέβη  άκαρπος. Εν  τέλει τα  σχέδια  έγιναν  από τους αρχιτέκτονες Ν. Ζουμπουλίδη και Κ. Παπαδάκη το 1932 ενώ το  σχεδιασμό των θησαυροφυλακίων και των διαφόρων εγκαταστάσεων  ανέλαβε  το 1933 ο άγγλος μηχανικός O. Faber, που έκανε και τις μελέτες για τη θέρμανση και τον εξαερισμό του κτιρίου.

  Η τελετή θεμελίωσης  έγινε τον Νοέμβριο  ίδιου  έτους, στο μεταξύ  όμως  είχαν  γίνει  και τα εγκαίνια του ιδιόκτητου μεγάρου της Τράπεζας  στη Θεσσαλονίκη, καθώς και του υποκαταστήματος στον Πειραιά. Το κεντρικό κατάστημα  της  Πανεπιστημίου  εγκαινιάσθηκε  τελικά το 1938.

Πού  και Πότε

Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο οδού Πειραιώς, Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, τηλ. 210 345 3111). Διάρκεια έκθεσης: 15 Σεπτεμβρίου  – 27 Νοεμβρίου

«Μόνο ο ναός και ο τάφος έχουνε το δικαίωμα να είναι μνημεία»

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

«...Μόνο ο ναός (οίκος Θεού) και ο τάφος έχουνε το δικαίωμα να είναι μνημεία. Και δεν είναι αληθινή αρχιτεκτονική κατασκευή το οποιοδήποτε «οικοδόμημα» είτε αυτό ιστορεί παλιές μορφές, είτε μονάχα τις πλαστικές (γλυπτικές και ζωγραφικές) ανησυχίες του καιρού του».

Οδός Τριπόδων 32Στη φλύαρη εποχή μας, απόψεις που προϋποθέτουν «όραση πνεύματος και καρδιάς» αναδύονται σαν πολύτιμα μέταλλα. Ετσι αισθάνεται κανείς ξαναδιαβάζοντας σήμερα τις σκέψεις του Αρη Κωνσταντινίδη για την ελληνική αρχιτεκτονική, όπως έχουν διατυπωθεί πριν από μισόν αιώνα στην εμβληματική τριάδα των έργων του: «Δυό "χωριά" απ' τη Μύκονο» (1947), «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια» (1950), «Ξωκλήσια της Μυκόνου» (1953) που επανεκδόθηκαν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης και παρουσιάζονται σήμερα (7,30 μ.μ.) στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138).

«Το αληθινό αρχιτεκτονικό έργο, είναι μια ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, σαν ένας ανθρώπινος οργανισμός, που ανθεί σε ένα συγκεκριμένο έδαφος (τοπίο) σύμφωνα με του ίδιους νόμους που πλάθουν ένα φυτό, έναν άνθρωπο ή ένα ζώο», σύμφωνα με τον Ελληνα αρχιτέκτονα. Με αυτή την έννοια, ο νεοκλασικισμός αποτέλεσε παράταιρη παρέμβαση στη φτωχή Ελλάδα τα πρώτα χρόνια μετά την απελεύθερωσή της, υποστηρίζει.

«Η επίσημη αρχιτεκτονική εκείνης της παλιάς αθηναϊκής εποχής, μέσα από διάθεση καθαρά ρομαντική έστησε και στον τόπο μας τα επιτήδεια σκηνοθετήματα της "Ευρώπης". Γιατί, πραγματικά, από πούθε ήρθανε όλα αυτά τα αρχαία αετώματα και οι κλασικοί κίονες στη νέα Ελλάδα; Και πώς δικαιώνουνε τη μορφή τους αυτά, τα "κλασικιστικά" όπως τα λένε, οικοδομήματα, όπου στην όψη τους ιστορείται νοσταλγικά και το πιο μικρό "κλασικό" μορφολογικό στοιχείο;».

Την εποχή εκείνη «οι πιο πολλοί αρχιτέκτονες και όσοι δεν ήτανε ξένοι, εμφανίστηκαν "γερμανομαθημένοι". Είχε χαθεί το δημιουργικό πνεύμα και κυριαρχούσε στα έργα τους "η μιμητική φαντασία". Και σαν να επλησίαζε το τέλος του κόσμου και το τέλος της αρχιτεκτονικής, έχτιζαν στην Αθήνα, όπως στο Βερολίνο και στο Μόναχο και στη Βιέννη. Μόνο και μόνο "για να είναι... διεθνείς"».

Ο Κωνσταντινίδης, ως δημιουργός ο ίδιος λιτών λιθόκτιστων κατασκευών που δεν αναμετρήθηκαν με το περιβάλλον αλλά έγιναν μέρος του (βλ. τα παλιά ξεθωριασμένα «Ξενία»), πίστευε ότι στη «ρομαντική ελληνολατρία των ξένων χρωστά πάρα πολλά ο τόπος μας», αλλά και γι' αυτήν την ελληνολατρία «πληρώνουμε και σήμερα ακόμη όλοι».

Οι δημιουργοί εκείνης της εποχής «δεν άκουγαν τη φωνή ενός νεοελληνικού λόγου και μιας νεοελληνικής πνοής, αλλά κουφοί και τυφλοί, μέσα σε ένα νεοελληνικό έδαφος, έψαχναν με τα γερασμένα τους δάκτυλα επάνω στο ανάγλυφο αλφάβητο των νεκρών μορφολογικών στοιχείων του οποιουδήποτε παρελθόντος». Ετσι, «ο αληθινός νεοελληνικός αρχιτεκτονικός λόγος πλάθονταν κάπου αλλού, στο μικρό και σεμνό και λιτό και ανθρώπινο "λαϊκό" αρχιτεκτονικό έργο».

Γι' αυτό και ο ίδιος δίνει όλη την προσοχή του στη «λαϊκή» αρχιτεκτονική των αθηναϊκών σπιτιών. Στα μικρά «δοχεία» ζωής που συνδύαζαν το στιβαρό με το αραχνοΰφαντο, έτσι καθώς ήταν καμωμένα από έναν πέτρινο τοίχο και ένα ξύλινο χαγιάτι.

Οι λαϊκοί τεχνίτες έπαιζαν ασυνείδητα με το κλειστό των εσωτερικών δωματίων και το ανοικτό της σάλας που έβλεπε σε μια εσωτερική αυλή. Αυτή τη μορφή είχαν τα σπίτια στο κέντρο της Αθήνας ώς το 1950, στις οδούς Σόλωνος, Ακομινάτου, Χαριλάου Τρικούπη, Μενάνδρου, στην Τριπόδων και στη Μιχαήλ Βόδα, όπως βλέπουμε στις σχεδιαστικές και φωτογραφικές αποτυπώσεις του Κωνσταντινίδη στο βιβλίο του «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια».

Από νωρίς είχε παρατηρήσει πως «κάτι χτισίματα φτωχικά, κάτι παράνομα χτισίματα» μέσα στις πόλεις ή στις παρυφές τους, εντάσσονται αρμονικά στο τοπίο που «τα αγκαλιάζει, τα δέχεται και τους κρατά συντροφιά». Πράγμα που δεν συμβαίνει με τα αρχιτεκτονήματα πολλών σπουδασμένων. «Σπουδάζουμε χρόνια και χρόνια, σε ειδικές σχολές και μάλιστα κάτω από την καθοδήγηση σοφών ανθρώπων. Ομως χάνουμε φαίνεται το αίσθημα, το πνεύμα και τον πιο εσώτερο παλμό της ψυχής, χάνουμε την επαφή με τη φύση».

Το συμπέρασμα είναι δυσάρεστο: «Δεν έχουμε αρχιτεκτονική -κι ας μη θυμώνει κανένας! Δεν έχουμε αρχιτεκτονικές μορφές που να στέκουν μέσα στο φως και στη μορφή του τοπίου μας, δεν έχουμε ούτε θα αποκτήσουμε ποτές, όσο ο εαυτός μας τρέχει και ακκίζεται και τσακίζεται για πράξεις που δεν έχουν παρά μονάχα μιαν πρόσκαιρη σημασία». *

«∆εν έχουµε αρχιτεκτονική!»

απο ΤΑ ΝΕΑ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΕ∆ΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙ∆Η ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΤΟΜΟΥΣ

«∆εν έχουµε σήµερα ελληνική αρχιτεκτονική – κι ας µη θυµώσει κανένας! ∆εν έχουµε αρχιτεκτονικές µορφές που να στέκουν µέσα στο φως και στη µορφή τουτοπείου (sic) µας, δενέχουµε και ούτε θα αποκτήσουµε ποτές, όσο ο εαυτός µας τρέχει κι ακκίζεταικαι τσακίζεται γιαπράξεις που δεν έχουν παρά µονάχα µίαν πρόσκαιρη σηµασία. Αφίνοντας (sic) τα πάντα σε ένα εφήµερο πέρασµα, µέσα στη δίνη του συρµού, χωρίς πίστη και πόνο και δέος», έγραφε ο αρχιτέκτονας Αρης Κωνσταντινίδης το 1947, αποτιµώντας τα αρχιτεκτονικά, κοινωνικά και πολιτικά δεδοµένα της εποχής του.

Οι εκτιµήσεις του, «σκέψεις γενικές», όπως τις παρουσιάζει ο ίδιος στο βιβλίο του «∆ύο “χωριά” από τη Μύκονο»,συνοδεύουν τα σχέδιά του από τα παραδοσιακά σπίτια του νησιού, τα οποία µελέτησε σε εκείνο το ταξίδι του. Η επικαιρότητά τους είναι µια απόδειξη του ενδιαφέροντος που έχει προξενήσει το έργο του, τόσο στη διεθνή όσο και την εδώ αρχιτεκτονική κοινότητα. Οι σκέψεις του Κωνσταντινίδη κυκλοφορούν ξανά. Τα γραπτά του επανεκδίδουν οι Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης, µε την άδεια των παιδιών και κληρονόµων του αρχιτέκτονα, ∆ηµήτρη Κωνσταντινίδη και Αλεξάνδρας Τσουκαλά. Η αρχή γίνεται µε µία τριάδα που θα κυκλοφορήσει σε κασετίνα. Πρόκειται για τα «∆ύο “χωριά” από τη Μύκονο», τα «Παλιά αθηναϊκάσπίτια» και τα «Ξωκκλήσια της Μυκόνου». Θα ακολουθήσουν τα βιβλία του «Η αρχιτεκτονική της αρχιτεκτονικής - Ηµερολογιακάσηµειώµατα» και «Για την αρχιτεκτονική».

Ο Αρης Κωνσταντινίδης υπήρξε ο αρχιτέκτονας που επένδυσε στο ελληνικό τοπίο. Οι γραπτές σκέψεις του, τα χτισµένα έργα του, τα σχέδιά του είναι η σύνθεση αυτής της επιλογής: ελληνική αρχιτεκτονική απέναντι στην ξενόφερτη µίµηση. Ο Κωνσταντινίδης επέµενε στην ανάδειξη της συνέχειας µέσα από τηναποδοχή της ελληνικής µας ταυτότητας.Και στη λειτουργία της αρχιτεκτονικήςγια να εξυπηρετεί ανάγκες και να δίνει λύσεις και όχι να γίνεται µέσο προσωπικής προβολής και ικανοποίησης του εγώ του κατασκευαστή. Πέρα απότην άσκησηδηµόσιας αρχιτεκτονικής, καθώς ανήκε στη γενιά των αρχιτεκτόνων του µοντέρνου κινήµατος που συµµετείχαν στα µεταπολεµικά έργα ανασυγκρότησης του υπουργείου ∆ηµοσίων Εργων, αναλαµβάνοντας τονσχεδιασµό των ξενοδοχείων «Ξενία» και την κατασκευή σειράς εργατικών κατοικιών, ο Αρης Κωνσταντινίδης άφησε το στίγµα του και µε ιδιωτικά έργα. 


Εχτιζε «δοχεία ζωής»

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1913, σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και ήρθε σε επαφή µε τις απόψεις του µοντέρνου κινήµατος. Η θέση του Αρη Κωνσταντινίδη στον δηµόσιο τοµέα, αρχικά στην Πολεοδοµική Υπηρεσία της Αθήνας και µετά τον πόλεµο στον Οργανισµό Εργατικής Κατοικίας, µε το του προϊσταµένου της Τεχνικής Υπηρεσίας στον ΕΟΤ, του έδωσε την ευκαιρία να εφαρµόσει την πεποίθησή του ότι η αρχιτεκτονική είναι ένα κοινωνικό λειτούργηµα. «Καταφέρνει όχι µόνο να χτίζει “δοχεία ζωής” (ο όρος είναι του ίδιου), αλλά και να διαµορφώνει µία σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα µε την οποία παίρνει θέση πάνω στα µεγάλα προβλήµατα της εποχής του», αναφέρει ο γιος του ∆ηµήτρης Κωνσταντινίδης. «Το ενδιαφέρον του για τη δηµιουργία µιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής που να βγαίνει από τις ανάγκες του τόπου του τον οδηγεί στο να µελετήσει εκτεταµένα την ανώνυµη αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και να δηµοσιεύσει τρία βιβλία από το 1947 έως το 1953, όπου καταπιάνεται µε συγκεκριµένα παραδείγµατα ανώνυµης αρχιτεκτονικής». 

Η αρχιτεκτονική αναζητεί την ηθική της - Ενα διεθνές κίνημα αρχιτεκτόνων στο Μουσείο Μπενάκη

απο ΤΟ ΒΗΜΑ


Μπορεί η Αρχιτεκτονική να προκαλέσει αποτελεσματικά, ακόμη και να αλλάξει την κοινωνική οργάνωση; Ενα διεθνές κίνημα αρχιτεκτόνων που συζητούν γύρω από την ηθική και την αισθητική της Αρχιτεκτονικής και την υιοθέτηση νέων προτάσεων, που μπορεί να δώσουν το ένζυμα για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων με νέα προσέγγιση, το Against All Odds Project (ΑΑΟ) παρουσιάζει τη δράση του στο Μουσείο Μπενάκη (Νέο Κτίριο) με εκθέσεις και ένα συνέδριο. 

Η κεντρική έκθεση του προγράμματος εγκαινιάζεται στις 6 Ιουνίου και περιλαμβάνει τα έργα ομάδων, που άλλοτε χρησιμοποιούν μία γλώσσα επικοινωνίας που παραπέμπει στον λόγο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, άλλοτε επιλέγουν να κινηθούν μέσα στο σύστημα που επικρατεί στην αγορά της τέχνης, (συμπεριλαμβανομένων των γκαλερί) ή προωθούν τον εαυτό τους μέσω της αγοράς μεν αλλά παράλληλα και με ι κοινωνική και περιβαλλοντική ευαισθησία. Μερικά έργα εξάλλου παραμένουν στο περιθώριο της αγοράς της τέχνης παραμένοντας μικρές αναθέσεις. 

Το έργο των ομάδων παρουσιάζονται σε θεματικές ενότητες: «Ακτιβισμός» είναι η πρώτη με έργα που η καινοτομία τους δεν περιορίζεται μόνο στο στοιχείο της φόρμας, των υλικών ή τεχνολογικών μέσων ούτε στο αποτέλεσμα του σχεδιασμού αλλά περιλαμβάνει μια σειρά σύνθετων και εκλεπτυσμένων μεθόδων που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις. Στην ενότητα «Κοινωνία και Αισθητική» τα έργα ενσωματώνουν νέες στρατηγικές για να πραγματευτούν αστικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα ενώ συγχρόνως δίνουν σημασία και στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα. Στην «Ταυτότητα. Ηθική του επαγγέλματος» η αισθητική συμβολίζει την ηθική πλευρά. Ενώ τα έργα της ενότητας «Δράση – Αντίδραση» αποφεύγοντας την πολιτική ορθότητα στέκονται απέναντι στην καταναλωτική κοινωνία και εμπεριέχουν την άρνηση του αναμενόμενου. 

Οι παράλληλες εκθέσεις είναι οι: «Slow Down Rooms» (Αίθουσες Επιβράδυνσης) στην οποία μετέχουν έλληνες καλλιτέχνες που εστιάζουν στην ιδέα της ανακύκλωσης, υιοθετούν χειρωνακτικές μεθόδους και πειραματίζονται με διάφορα υλικά για να δημιουργήσουν τις εγκαταστάσεις τους. «Athens Here and Now» (Αθήνα Εδώ και Τώρα) έξι εγκαταστάσεις ισάριθμων ακαδημαϊκών εργαστηρίων των δράσεων ΑΑΟ, που καταπιάστηκαν με σύγχρονα έντονα αστικά και κοινωνικά ζητήματα της Αθήνας. 

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν αρχιτέκτονες από τις ΗΠΑ, την Ισπανία, Ολλανδία, Βρετανία, Βέλγιο, Κορέα και την Ελλάδα ενώ στο συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου και 7 Ιουνίου θα παρουσιαστούν τα έργα των συμμετεχόντων της κεντρικής έκθεσης, οι στρατηγικές που υιοθέτησαν, καθώς και τα μέσα και οι στόχοι των έργων τους.

Πού και Πότε

Μουσείο Μπενάκη - Κτήριο οδού Πειραιώς (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, τηλ. 210 3453111) «ΑΑΟ project». Διάρκεια:6 Ιουνίου – 31 Ιουλίου. Συνέδριο: 6 και 7 Ιουνίου. 

more

Έκθεση για το Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα στην Άνδρο

απο το TVXS

Στον διαπρεπή λόγιο Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του '30 αφιερώνεται η φετινή έκθεση του ιδρύματος Βασίλης και Ελίζας Γουλανδρή, στο νησί της 'Ανδρου, από τις 3 Ιουλίου μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου

Το αφιέρωμα -φόρος τιμής και μνήμης στον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη, ο οποίος όχι μόνο με το χρωστήρα αλλά και την οξυδερκή γραφίδα του συνέβαλε στη διάπλαση της σύγχρονης πολιτιστικής παράδοσης, θα αποτελείται από 100 περίπου εκθέματα, 71 ζωγραφικά, 21 σχέδια και 12 γλυπτά, προερχόμενα από μουσεία, ιδρύματα αλλά και ιδιωτικές συλλογές.

«Ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, τόσο με την βεβαιότητα της αλήθειας του γεωμετρισμού της φύσης, όσο και την ελεγειακή χρωματική γοητεία της αιγαιοπελαγίτικης τοπιογραφίας, οδήγησε τη ζωγραφική του εκεί όπου το ωραίο συγχωνεύεται με το πνευματικό. Με ερείσματα που εδραιώνονται στο «αιώνιο» της καταγωγής και της δικής του μακρινής παράδοσης, συγχρονίστηκε με την εποχή του κάνοντας επίκαιρο το παλιό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κυριάκος Κουτσομάλλης, σε κείμενο έκδοσης που συνοδεύει την έκθεση.

Η έκδοση αυτή θα πλαισιώνει την έκθεση και θα κυκλοφορήσει σε ελληνικά και αγγλικά και θα περιλαμβάνει εισαγωγικό κείμενο του Κυριάκου Κουτσομάλλη, το μνημειώδες μακροσκελές κείμενο που ο Ελύτης αφιέρωσε στον ζωγράφο καθώς και αποσπάσματα από κείμενα του ίδιου του Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Την έκθεση θα συνοδεύσουν συμπληρωματικές εκδηλώσεις όπως η στρογγυλή τράπεζα με αντικείμενο συζήτησης την γενιά του '30, με συντονίστρια την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ και την συμμετοχή διακεκριμένων προσωπικοτήτων από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ο ΜΟΡΑΛΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  
της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

 

Το 1959 δημιούργησε τις συνθέσεις που κοσμούν τις δύο όψεις του «Χίλτον». Το 1968 έφτιαξε για την τράπεζα First National City Bank μια κεραμική σύνθεση τοίχου. Στους ανεμοφράκτες που βρίσκονταν στα υπόστεγα του ΟΛΠ είχε κάνει συνθέσεις με χρωματιστές τσιμεντόπλακες.

Στον «Διόνυσο» στου Φιλοπάππου έχει διάφορες κεραμικές συνθέσεις του. Ενώ το 1999 στον σταθμό Ακαδημία του μετρό της Αθήνας τοποθετήθηκε μια δική του σύνθεση με μπρούντζινα ανάγλυφα και κεραμικές πλάκες.

Είναι πολλά τα σημεία της Αθήνας -και όχι μόνο- που φέρουν τη σφραγίδα του Γιάννη Μόραλη. Εφτασε η ώρα να τα γνωρίσουμε όλα μέσα από μια έκθεση η οποία πρώτη φορά συγκεντρώνει τα προσχέδια των αρχιτεκτονικών συνθέσεων που φύλασσε στο εργαστήριό του (περίπου 120 έργα) ο μεγάλος μας ζωγράφος και τα οποία δώρισε στο Μουσείο Μπενάκη λίγους μήνες πριν από το θάνατό του. Εχει τίτλο «Γιάννης Μόραλης - Αρχιτεκτονικές Συνθέσεις» και εγκαινιάζεται την Πέμπτη στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς (την καλλιτεχνική επιμέλεια ανέλαβε η σκηνογράφος Λιλή Πεζανού, τις κεραμικές συνθέσεις εκτέλεσε η Ελένη Βερναδάκη).

Έκθεση σύγχρονης αρχιτεκτονικής «New World Architecture»

 απο την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Contemporary Space Athens, Μεγάλου Βασιλείου, 46-48 Ρουφ - 

Διάρκεια από τις 11 Φεβρουαρίου μέχρι τις 27 Μαρτίου - 

Ώρες λειτουργίας έκθεσης, Τετάρτη ως Κυριακή 14:00 - 20:00

Η σύγχρονη αρχιτεκτονική έκθεση «New World Architecture» έρχεται στην Αθήνα στο Contemporary Space Athens από τις 11 Φεβρουαρίου μέχρι τις 27 Μαρτίου για να παρουσιάσει 118 αρχιτεκτονικά σχέδια τελευταίας αιχμής που έχουν διακριθεί στα Διεθνή Βραβεία Αρχιτεκτονικής 2009 και τα Αμερικανικά Βραβεία Αρχιτεκτονικής 2009.

Η έκθεση παρουσιάζει 118 διαπρεπή κτίρια και αστικά συστήματα από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική τα οποία επιλέγονται μέσα από τον έγκριτο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό «International Architecture Award» για τη χρονιά που πέρασε, το οποίο σχεδιάστηκε για να δώσει μια σημαντική ανασκόπηση του τρέχοντος ντιζάιν και της αρχιτεκτονικής σε παγκόσμια κλίμακα.

Το Contemporary Space Athens είναι μια πειραματική πλατφόρμα στην οποία διοργανώνονται από το European Center of Architecture Art Design and Urban Studies σε συνεργασία με το Chicago Athenaeum, εκθέσεις, διαλέξεις, συμπόσια, προγράμματα επιβράβευσης και εκδηλώσεις προκειμένου να φέρουν την αρχιτεκτονική και το ντιζάιν στο ευρωπαϊκό κοινό.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου.

Στην έκθεση παρουσιάζονται ορισμένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά γραφεία παγκοσμίως όπως

Λεξικό αρχιτεκτονικής σε δέκα γλώσσες

απο ΤΑ ΝΕΑ

της ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ 

Παρουσίαση βιβλιου στο Αμφιθέατρο Δρακοπούλου του Πανεπιστημίου Αθηνών , 14-2-2011, 17.00 ωρα, Πανεπιστημίου 30 Αθήνα

    

Το λεξικό «ομιλεί», εκτός από ελληνικά και: αγγλικά, αλβανικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ρουμανικά, βουλγαρικά, ρωσικά και σερβικά.

Ενα λεξικό των όρων που χρησιμοποιούνται για τη βυζαντινή αρχιτεκτονική και γλυπτική και μάλιστα σε δέκα γλώσσες δημιούργησαν δύο αρχαιολόγοι, καθηγήτριες του Πανεπιστημίου Αθηνών η κυρία Σοφία Καλοπίση-Βέρτη και η κυρία Μαρία Παναγιωτίδη-Κεσίσογλου. Χίλιοι όροι περιλαμβάνονται σ΄ αυτό το πρωτότυπο λεξικό των 667 σελίδων και 835 φωτογραφιών και σχεδίων, που έρχεται να καλύψει το κενό που υπάρχει σε θέματα ορολογίας στην βυζαντινή αρχαιολογία και την τέχνη. Πόσο μάλλον που το «Εικονογραφημένο Πολύγλωσσο Λεξικό Όρων της Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής», το οποίο εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης ομιλεί, εκτός από ελληνικά και: αγγλικά, αλβανικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ρουμανικά, βουλγαρικά, ρωσικά και σερβικά. Περιλαμβάνονται δηλαδή γλώσσες χωρών, οι οποίες είτε έχουν βυζαντινά μνημεία είτε έχουν αναπτύξει τη βυζαντινή επιστήμη. «Σε μία εποχή, που η εισβολή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας απαιτεί τη διατύπωση όρων με το χαρακτήρα κλειδιού, οι οποίοι πολλές φορές μάλιστα εκφράζονται τελείως συμβολικά, γίνεται επιτακτική η ανάγκη διατήρησης του γλωσσικού θησαυρού της ειδικής ορολογίας της αρχιτεκτονικής»

Μουσείο Μπενάκη Η αρχιτεκτονική είναι μία κοινωνική τέχνη

απο ΤΟ ΒΗΜΑ

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ | Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011  [ 09:12 ]

Το Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας στην ορεινή Κορινθία,το οποίο σχεδιάστηκε για το Πολιτιστικό Ιδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς

Συνεργάζονται εδώ και 30 χρόνια, από την εποχή που ήταν φοιτητές και οι αρχιτεκτονικές μελέτες τους για δημόσια και ιδιωτικά έργα έχουν συμμετάσχει σε πολλούς διαγωνισμούς αποδίδοντάς τους αντίστοιχο αριθμό βραβεύσεων.

Ο Δημήτρης Ησαΐας και ο Τάσης Παπαϊωάννου πιστεύουν άλλωστε ότι «Η αρχιτεκτονική είναι μια κοινωνική τέχνη». Και ως τέτοια «νομιμοποιείται» να παρουσιασθεί σε μία έκθεση, αυτή συγκεκριμένα που παρουσιάζεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής στο Μουσείο Μπενάκη (Κτίριο Πειραιώς) από τις 5 Φεβρουαρίου.

Σκίτσα, σχέδια, προπλάσματα και φωτογραφίες επιστρατεύονται για να δείξουν όχι απλώς τα έργα των δύο καταξιωμένων αρχιτεκτόνων αλλά, το κυριότερο, τη διαδρομή ώσπου να πραγματοποιηθούν, την πορεία δηλαδή από το «λευκό χαρτί» στον υλοποιημένο χώρο.

«Ζητούμενο στη δουλειά μας ήταν και παραμένει ο χώρος, το ίδιο το κτίριο δηλαδή, και όχι το σχέδιό του», λένε ο κ. Ησαΐας και ο κ. Παπαϊωάννου. Κι αυτό, γιατί «ο αρχιτεκτονικός χώρος έχει υπόσταση, αποκτά νόημα και περιεχόμενο από τη στιγμή που κατοικείται και μετατρέπεται σε χώρο ζωής», προσθέτουν. Με άλλα λόγια πρέπει να περάσει καιρός, να κατοικηθεί το κτίριο και ύστερα να έρθει η ώρα της αποτίμησης και της κριτικής.

Και οι δύο άλλωστε θεωρούν -όπως και είναι αληθές- ότι μία έκθεση αρχιτεκτονικής είναι από τη φύση της σχήμα οξύμωρο. Κυρίως. γιατί αυτό που εκτίθεται δεν είναι το ίδιο το έργο αλλά εικόνες, που έχει επιλέξει ο ίδιος ο αρχιτέκτονας.

Το ενδιαφέρον αυτής της έκθεσης λοιπόν είναι ότι μεταφέρει το κέντρο του ενδιαφέροντος από το μεμονωμένο γεγονός στο σύνολο. Εδώ τα κτίρια δεν παρουσιάζονται αυτόνομα ούτε σε ομάδες ανάλογα με τη χρήση ή το χαρακτήρα τους, αλλά, όπως λένε, μία συνολική δουλειά.

Στον κατάλογο αυτής της κοινής δουλειάς περιλαμβάνονται κτίρια όπως το Δικαστικό Μέγαρο Αιγίου (Α’ βραβείο πανελλήνιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού), τα Αρσάκεια Σχολεία Πατρών και Τιράνων, το Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας και πολλά ακόμη. Οι δύο αρχιτέκτονες όμως έχουν παράλληλα και διδακτική δραστηριότητα στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, η οποία όπως επισημαίνουν έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των απόψεων τους.

Πού και Πότε
Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 132, τηλ.210 3671000).

Διάρκεια: 5 Φεβρουαρίου - 6 Μαρτίου.

Σύγχρονο αστικό τοπίο και αρχαιότητες

απο τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Η ταυτότητα της πόλης είναι ο θεματικός άξονας στη συζήτηση «Σύγχρονο αστικό τοπίο και αρχαιότητες: Μια σχέση σε ένταση» που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 στην Αίθουσα εκθέσεων και διαλέξεων της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Ακαδημαϊκοί και επιστήμονες συνομιλούν διερευνώντας την αρχιτεκτονική παρουσία του παρελθόντος στη σύγχρονη πόλη. Η Αθήνα είναι μία πόλη διάστικτη από αρχαιολογικούς χώρους υψηλής αισθητικής αξίας και συμβολισμού. Οι πολίτες της όμως αισθάνονται, οικεία καθώς κινούνται ανάμεσά τους; Είναι αυτοί οι χώροι ενταγμένοι στον αστικό ιστό και την αστική καθημερινότητα ή είναι ένας χώρος αντιθέσεων και πολυμορφίας; Τι μαρτυρά για τη σχέση μας με την Ιστορία ο τρόπος με τον οποίο συμβιώνουμε με τα αρχαία κατάλοιπα; Πώς μπορεί αυτή η σχέση να γίνει γόνιμη;

Η εκδήλωση εντάσσεται σε έναν κύκλο που εξετάζει την προοπτική του μέλλοντος μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος. Η προβληματική που εγείρεται αφορά στις νέες οπτικές γωνιές και ερμηνείες που προκύπτουν από μια επανεξέταση της Ιστορίας, από μια σχέση πιο ζωντανή, δημιουργική και γόνιμη με τη μνήμη και το παρελθόν.

Ομιλητές:

Ντόρα Γαλάνη: Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος, Πρόεδρος & Διευθύνουσα Σύμβουλος της Εταιρείας «Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων & Αναπλάσεις Α.Ε.»

Ελεάνα Γιαλούρη: Λέκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ελένη Μπαστέα: Καθηγήτρια Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας του Πανεπιστημίου του New Mexico των ΗΠΑ

Πληροφορίες

Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Λεωφόρος Συγγρού 107-109, Αθήνα

Είσοδος ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά μία ώρα πριν την εκδήλωση.

Ώρα έναρξης στις 19:00

David Adjaye Μια ιδιοφυΐα

απο ΤΟ ΒΗΜΑ-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΕΜΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ 

Ο νεαρός αρχιτέκτων από την Τανζανία διένυσε πολλά χιλιόμετρα και πειραματίστηκε με άπειρα υλικά αναζητώντας την κατοικία-πρότυπο. Τελικά κατάφερε να γίνει ο αγαπημένος των πιο αβανγκάρντ Βρετανών. Τον συναντήσαμε πριν από τη διάλεξή του στο Μέγαρο Μουσικής και προσπαθήσαμε να τον καταλάβουμε. Διανοητής, καλλιτέχνης ή επαναστάτης με αιτία;

Πριν από επτά χρόνια, στο γύρισμα της τηλεοπτικής σειράς «Dreamspaces» του BBC – με λήψεις από ελικόπτερο που ίπταται επάνω από την ταράτσα ενός ουρανοξύστη στο Λονδίνο –, ο αρχιτέκτονας David Adjaye στεκόταν αποφασιστικά στην κορυφή του κτιρίου με την αυτοπεποίθηση ενός ανερχόμενου αστέρα, έχοντας δίπλα του τους δύο άλλους παρουσιαστές της εκπομπής του . Τότε, στα 37 του, ο Adjaye μιλούσε για τη Σεβίλλη με τα έργα του Καλατράβα, για τον σταθμό μετεπιβίβασης στο λιμάνι της Γιοκοχάμα, έργο των FOA, για τα κλαμπ του Λονδίνου. Το επικοινωνιακό χάρισμα και η άνεση λόγου ήταν εμφανή από την πρώτη στιγμή. Γεννήθηκε στην Τανζανία, σπούδασε στο Royal College of Art στο Λονδίνο, και πλέον έχει καταφέρει να βρεθεί στην κορυφή της αγγλικής αρχιτεκτονικής σκηνής (έχει έδρα το Λονδίνο), σχεδιάζοντας κατοικίες για επιτυχημένους εικαστικούς και προσωπικότητες των media, όπως ο Κρις Οφίλι, ο Tιμ Νομπλ και η Σου Γουέμπστερ, ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ και ο Aλεξάντερ Μακ Κουίν. Οι άνθρωποι αυτοί του είχαν παραχωρήσει κάτι σπάνιο: το περιθώριο να χειριστεί με μια εικαστική αντίληψη υλικά και χώρους. Και ο ίδιος τούς το ανταπέδωσε με χώρους απλότητας αλλά και πλούτο χρωμάτων και υφών αριστοτεχνικά συνδυασμένων μεταξύ τους, δίνοντας μια πολύχρωμη μοντέρνα αρχιτεκτονική, στον αντίποδα των αντισηπτικών, αποστειρωμένων λευκών εσωτερικών. Οσο για τα νέα projects του, όπως η πρότασή του για το Smithsonian’s National Museum of African-American History and Culture στην Ουάσιγκτον ή το Moscow School of Management- Skolkovo, τον έχουν αναδείξει αρχιτέκτονα έργων μεγάλης κλίμακας, οι αναθέσεις των οποίων τον ωθούν στα πέρατα της Γης, τώρα πια όχι ως παρουσιαστή των έργων συναδέλφων του αλλά για τις δικές του δουλειές.

Πώς αποφασίσατε να γίνετε αρχιτέκτονας; 
«Το ενδιαφέρον μου κινήθηκε αφού πήγα στο Royal College of Art (RCA) και διαπίστωσα τον κοινωνικό ρόλο της αρχιτεκτονικής. Ασφαλώς είχε να κάνει και με την παιδική μου ηλικία, μια και ο πατέρας μου ήταν γκανέζος διπλωμάτης και κάναμε συχνά ταξίδια, κατά τη διάρκεια των οποίων ήρθα σε επαφή με διάφορους πολιτισμούς και αρχιτεκτονικές παραδόσεις. Ετσι στο RCA βγήκαν στην επιφάνεια πράγματα που συνέβαιναν στο πίσω μέρος του μυαλού μου».

Η επίδραση της αρχιτεκτονικής στην κοινωνία είναι τελικά κάτι εφικτό ή πρόκειται απλώς για μια ρητορική διακήρυξη των αρχιτεκτόνων;
«Δεν θεωρώ ότι αυτή η επίδραση μένει μόνο στα χαρτιά. Η σπουδαία αρχιτεκτονική συνεισφέρει ουσιωδώς στο να δώσει μορφή στα «πιστεύω» μιας κοινωνίας και η αρχιτεκτονική δημόσιων κτιρίων έχει την κύρια ευθύνη, απεικονίζει τη συμπεριφορά μας στον δημόσιο χώρο, τις σχέσεις μεταξύ μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το μέλλον μας».

Οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες έφεραν στην Πόλη δυτικό αέρα

απο την Ελευθεροτυπία

ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΜΙΜΑΡ ΣΙΝΑΝ

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Στην περίφημη Ιστικλάλ, τον μεγάλο δρόμο του Πέρα, στην Κωνσταντινούπολη, οι Ελληνες επισκέπτες συνηθίζουν να ψάχνουν τα ελληνικά που είναι ακόμα χαραγμένα στις προσόψεις ορισμένων εντυπωσιακών κτιρίων.

Ο Κωνσταντίνος Δημάδης είναι ο αρχιτέκτονας της Μεγάλης του Γένους Σχολής στο ΦανάριΣε λίγο και οι Τούρκοι θα αναζητούν περπατώντας στο Μπέγιογλου, όχι τα γράμματα, αλλά τα κτίρια που έχτισαν οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες από τα μέσα του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Και θα ανακαλύψουν την εξαιρετική επιρροή των Ελλήνων αρχιτεκτόνων, που με τα έργα τους άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στον αστικό χώρο της Κωνσταντινούπολης.