Η συμπεριφορά του κοινού στα μουσεία

O αριθμός των επισκεπτών στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία συνεχίζει να μας ξαφνιάζει ευχάριστα. Σύμφωνα με τις τελευταίες καταγραφές στο πρώτο δεκάμηνο του 2013 παρουσιάζεται άνοδος κατά 15,7% στους επισκέπτες των μουσείων και αύξηση κατά 14,5% στις εισπράξεις σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012.

Ενας λόγος παραπάνω για να δούμε -εκτός από τις ελλείψεις τους- τι προσέχει το κοινό σ’ αυτά. Πώς η αρχιτεκτονική επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τα μουσεία. Αλλά και πώς σχετίζεται με την «τέχνη του εκθεσιακού σχεδιασμού». Το βιβλίο της Καλής Τζώρτζη «Ο χώρος στο μουσείο: η αρχιτεκτονική συναντά τη μουσειολογία», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Πολιτιστικό Iδρυμα Ομίλου Πειραιώς και εντάσσεται στη σειρά «Μουσειολογία», διερευνά αυτό ακριβώς το πεδίο. Τους άρρηκτους δεσμούς αρχιτεκτονικής και μουσειολογίας. Η συγγραφέας, αντλώντας τα παραδείγματά της από τον χάρτη των ελληνικών αλλά και των ξένων μουσείων, και ύστερα από επιτόπια έρευνα, παρουσιάζει αναλυτικά την προβληματική της αλλά και τα στοιχεία που σχετίζονται με το κατά πόσον και μέχρι ποιου σημείου η αρχιτεκτονική επηρεάζει τη μουσειακή εμπειρία όχι μόνο μέσω της μορφής του κτιρίου αλλά και μέσω ενός συστήματος χωρικών σχέσεων. Τι μπορεί να εννοεί η επίκουρη καθηγήτρια Μουσειολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών μιλώντας για «χωρικές σχέσεις»; Εννοεί τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το μουσείο, ως αρχιτεκτόνημα, δημιουργεί αυτόματα γύρω του ένα πλέγμα σχέσεων. «Πρώτον, μεταξύ των εκθεσιακών χώρων, καθορίζοντας τον τρόπο με τον οποίο τους εξερευνούμε και τους χρησιμοποιούμε. Δεύτερον, μεταξύ των εκθεμάτων, επηρεάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα αντιλαμβανόμαστε και τα διαβάζουμε. Και τρίτον, μεταξύ των επισκεπτών […]». Η Καλή Τζώρτζη, σε 400 σελίδες, παρουσιάζει τη διαχρονική εξέλιξη εμβληματικών μουσείων, επιλέγει προς μελέτη ζεύγη μουσείων τα οποία θεωρούνται κτίρια-σύμβολα: το Castelvecchio στη Βερόνα και την πτέρυγα Sainsbury στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, το Κέντρο Pompidou και την Tate Modern κ.ά. Επίσης αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητες ελληνικών μουσείων και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα περιπτώσεων όπως είναι το Μουσείο της Ακρόπολης, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης αλλά και το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Τσαλαπάτα, στον Βόλο, ένα από τα μουσεία του πρότυπου δικτύου μουσείων του ΠΙΟΠ. Στο Μουσείο της Ακρόπολης η συμπεριφορά των επισκεπτών φαίνεται να διαμορφώνεται από τις χωρικές επιλογές τους οι οποίες επηρεάζονται από τον τρόπο που οργανώνονται τα εκθέματα, ενώ στην περίπτωση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου οι επισκέπτες επηρεάζονται από τις εκθεσιακές επιλογές τους. http://www.kathimerini.gr/762192/article/politismos/vivlio/h-symperifora-toy-koinoy-sta-moyseia

Πώς μπορούν να γίνουν βιώσιμες οι πόλεις;

Η ταυτότητα μιας πόλης δεν προσδιορίζεται μόνο από τη θέση στο φυσικό περιβάλλον, το κλίμα ή το κτισμένο περιβάλλον. Είναι το τελικό αποτέλεσμα του συνδυασμού πολλών παραγόντων που καταλήγουν στον προσδιορισμό της αντίληψης για μια πόλη. Πρωταρχικής σημασίας είναι η αντίληψη που σχηματίζουν οι ίδιοι οι κάτοικοι μιας πόλης, γιατί οι ίδιοι είναι και υπεύθυνοι μέχρι ενός βαθμού για τη συλλογική εικόνα ή την ταυτότητα της πόλης. Τα τελευταία χρόνια ένας ορισμός που χαρακτηρίζει διαφορές μεταξύ πόλεων είναι η διαβάθμιση των «livable cities». Δηλαδή ποιες πόλεις παρουσιάζουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης που προσελκύουν μετακινήσεις νέων κατοίκων αλλά και επενδύσεις από παραγωγικούς φορείς. Η ποιότητα των πόλεων αυτών προσμετράται από συνθήκες όπως το κόστος διαβίωσης, η ασφάλεια, οι δυνατότητες απασχόλησης, οι υποδομές, οι κοινωνικές υπηρεσίες και το επίπεδο πολιτισμού. Ο πλούτος των πόλεων είναι το ανθρώπινο δυναμικό, η αξιοποίηση του οποίου συμβάλλει στον προσδιορισμό της «ταυτότητας». Παραδείγματα έχουν αποδείξει τη σημασία που έχει η αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Πόλεις όπως το Χονγκ Κονγκ προτού ενταχθεί στην Κίνα ή η Σιγκαπούρη που δεν έχουν ενδοχώρα ή φυσικούς πόρους αναπτύχθηκαν με την εξέλιξη και εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού τους. Στην αρχή με κύρια απασχόληση του δυναμικού τους σε βιοτεχνίες, μετά σε ελαφρές βιομηχανίες και σήμερα σε σημαντικά κέντρα υπηρεσιών, με υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι μεγαλουπόλεις σήμερα αποτελούν λειτουργικές ενότητες με ανάλογες απαιτήσεις στη σύνθεση και τη διαχείρισή τους όπως ολόκληρα κράτη. Πράγμα που απαιτεί μεγαλύτερη αυτονομία και έσοδα για τη λειτουργία των τεχνικών υποδομών αλλά και κοινωνικών υπηρεσιών. Στην Ελλάδα οι δημοτικές αρχές δεν απέκτησαν αρμοδιότητες και πόρους που να τους επιτρέπουν να ξεπεράσουν τις δυνατότητες «διαχειριστή πολυκατοικίας» καθώς εξαρτώνται οικονομικά αλλά και νομοθετικά από την κεντρική κυβέρνηση. Οι δήμοι σήμερα σε πολλές χώρες έχουν πλέον τις ίδιες ευθύνες και υποχρεώσεις που στο παρελθόν είχαν μόνο οι κεντρικές κυβερνήσεις. Ετσι η διαχείριση των πόλεων μεταξύ άλλων στην Ελλάδα πρέπει να μπει και στη λογική της ανάπτυξης της τοπικής οικονομίας, της προσέλευσης επενδυτών και της δημιουργίας θέσεων εργασίας. Αυτό βέβαια επιβάλλει και την ανάλογη αυτονομία ενεργειών των δημοτικών αρχών. Η ταυτότητα λοιπόν εκτός από τις συνθήκες και τους παράγοντες που εξαρτώνται από την οικονομική και διοικητική αυτονομία, εξαρτάται επίσης και από την ποιότητα του χώρου της πόλης. Συγκεκριμένα, η ποιότητα των κατασκευών καθώς και η συντήρησή αυτών και του πολεοδομικού ιστού, δηλαδή των δρόμων, των πεζοδρομίων, της σήμανσης και του πρασίνου, προσδιορίζουν την εικόνα της πόλης. Εξίσου σημαντικός παράγων είναι και η συμπεριφορά των κατοίκων και ο σεβασμός τους στο δομημένο περιβάλλον, ιδιωτικό και δημόσιο. Μεταξύ των δύο μεγαλουπόλεων της Ελλάδος η ποιότητα του δημόσιου χώρου στο κέντρο της πόλης στη Θεσσαλονίκη δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία για συνοχή από ό,τι της Αθήνας. Τόσο στην επιλογή υλικών για τα πεζοδρόμια όσο και στην επιλογή ενός τύπου κάγκελου προστασίας των πεζοδρομίων σε σύγκριση με την ποικιλία υλικών αντίστοιχων επεμβάσεων που αντανακλούν κάθε αλλαγή δημοτικών αρχών της Αθήνας. απο ΤΟ ΒΗΜΑ Η ίδια διαφορά μεταξύ των δύο πόλεων παρατηρείται και στη φύτευση και συντήρηση του πρασίνου στο κέντρο των δύο πόλεων. Οι μουριές στη Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα κλαδεύονται σε ύψος των δύο μέτρων και η νέα βλάστηση κάθε χρόνο σκιάζει ελάχιστα τα πεζοδρόμια, σε αντίθεση με την Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη όπου τα κλαδιά αναπτύσσονται από το ύψος των τριών μέτρων και άνω, έτσι ώστε το θέρος να σκιάζουν μεγαλύτερη επιφάνεια! Ακόμη και η επιλογή φυτών δημιουργεί ερωτηματικά όταν στη λεωφόρο Αθηνών στο μεσαίο διαχωριστικό έχουν φυτευτεί ελιές που κλαδεύονται ως «θάμνοι»! Τέτοια παραδείγματα ποιότητας του χώρου υπάρχουν πολλά που προδιαθέτουν και συμβάλλουν στη διαμόρφωση αρνητικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα το 60% περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή των δύο μεγαλουπόλεων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Οι δημοτικές αρχές και των δύο δεν έχουν ουσιαστικούς πόρους και η τύχη των κατοίκων τους εξαρτάται από την κεντρική κυβέρνηση. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, οι τελευταίες θητείες των δημοτικών αρχών των δύο μεγαλουπόλεων έδωσαν δείγματα θετικών προσπαθειών νοικοκυρέματος κατ' αρχήν των οικονομικών των δήμων, αλλά και άλλων προσπαθειών βελτίωσης της λειτουργίας των πόλεων. Η οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, όπως λέγεται συχνά αλλά δεν εφαρμόζεται ευρύτερα, παρέχει ευκαιρίες διαρθρωτικών αλλαγών, όπως θα μπορούσε να γίνει και με τα οικονομικά των δήμων. Είναι κρίμα ότι διαιωνίζεται αυθαίρετα ο φόρος των ακινήτων αντί να ζητηθεί από τους δήμους να αναλύσουν το κόστος των υπηρεσιών που παρέχουν και να το αναγάγουν ανά τετραγωνικό. Μέθοδος που εφαρμόζεται σε άλλες χώρες και που παράλληλα θα έδειχνε ποιοι δήμοι κάνουν καλύτερη διαχείριση ενώ παράλληλα θα σταματούσε το υπουργείο Οικονομικών να είναι εισπράκτορας των φόρων των ακινήτων. Ετσι θα απαλλασσόταν πλήρως η κεντρική κυβέρνηση από την υποχρέωση χρηματοδότησης των δήμων από τον κρατικό προϋπολογισμό! Με τη μεθόδευση αυτή οι πολίτες θα καταβάλουν ως «ανταποδοτικά» τα τέλη των υπηρεσιών που παρέχουν οι δήμοι τους. Ενώ το κράτος θα εισπράττει φόρους από την υπεραξία, όταν πωλούνται τα ακίνητα και οι δήμοι θα έχουν σταθερά έσοδα για τη λειτουργία τους. Τέλος, δεν είναι οι ωραίες πλατείες και οι πεζόδρομοι αλλά η καλύτερη λειτουργία των δήμων που θα συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση της ποιότητας της πόλης, πράγμα που θα αντανακλάται και στη βελτίωση της αντίληψης της ταυτότητας της πόλης από τους κατοίκους της, και όχι μόνο. Ο κ. Σπύρος Αμούργης είναι ομότιμος καθηγητής Αρχιτεκτονικής, τέως πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πολεοδομίας και Στεγάσεως. http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=586215

ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΜΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ : Να τοποθετήσουμε την Αθήνα στο κάδρο;

σήμερα 23-03-2012 έλαβα αυτό το κείμενο,απο τους συναδ'ελφους Ν.Μιχαλόπουλο και Γιώτα Βρεττάκου

ΕΛΛΗΝΙΚΟ : Να τοποθετήσουμε την Αθήνα στο κάδρο;

   Παρευρεθήκαμε στην ημερίδα και παρακολουθήσαμε προσεκτικά σχεδόν όλες τις εισηγήσεις.

  Δυστυχώς οι δεσμεύσεις  μας και η χρονική επιμήκυνση, της τόσο πετυχημένης εκδήλωσης, δεν μας επέτρεψαν να διατυπώσουμε τις απόψεις μας.  Γι’ αυτό σας τις στέλνουμε, με την ελπίδα ότι θα συμβάλουν στο πλαίσιο προβληματισμού που αναπτύχθηκε και την παράκληση να ενημερωθούν και οι εισηγητές.

   Η θέση μας είναι ότι το Ελληνικό πρέπει να μελετηθεί συνολικά για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα του λεκανοπεδίου και όχι μεμονωμένα. Την ίδια στιγμή που η πόλη της Αθήνας  και το κέντρο καταρρέει, οι γειτονιές της έχουν γίνει αβίωτες , η  θέση ότι το ‘’Ελληνικό δεν χωράει άλλη δόμηση - δεν χρειάζεται δηλαδή να χτίσουμε αλλά να γκρεμίσουμε’’- (Μπελαβίλας,  Επιτροπή Αγώνα) μόνο ακραία  μπορεί να χαρακτηριστεί.

   Η ιδέα ενός  Μητροπολιτικού πάρκου στο Ελληνικό, νομίζουμε ότι δεν έρχεται σε αντίθεση με την δημιουργία μίας μικρής τράπεζας γης - 700-800 στρεμμάτων - που θα ανταλλαγεί με εκτάσεις γης σε πυκνοδομημένες περιοχές, (Κέντρο, Κυψέλη , Δάφνη, αλλά και Ελαιώνα, Ρέντη), ώστε να δημιουργηθούν  4  - 5 Εθνικοί Κήποι και  10 - 15  πλατείες Εξαρχείων, που θα αποτελούσαν όχι μόνο έργα εξυγίανσης, και αναβάθμισης της ποιότητας ζωής των κατοίκων των πυκνοδομημένων περιοχών αλλά και έργα ανάπτυξης.

   Περιμέναμε περισσότερες εισηγήσεις στο πνεύμα της εισήγησης των κ. Πολύζου και κ. Ρωμανού που να τονίζουν το στοιχείο του ‘’αγώνα υπέρ της πόλης’’. Εξ άλλου δεν μπορούμε  να καταλάβουμε  γιατί πρέπει να αγωνιστούμε  για ένα πάρκο διπλάσιο από το Central Park  , στην άλλη άκρη της πόλης, που είναι γνωστό σε όλους , ότι μόνο στους αριθμούς θα αναβαθμίσει την πόλη ενώ οι επιπτώσεις του στις κεντρικές περιοχές θα είναι οριακές.  

   Η τοποθέτηση του Ν. Μπελαβίλα υπέρ του πάρκου , με ταυτόχρονη ανάλυση, για τους 1000 ‘’δυστυχισμένους  Κυψελιώτες’’ , που θα αναγκασθούν να ‘’μεταναστεύσουν’’ εκεί σε μια υποτιθέμενη ανταλλαγή γης ,μόνο σαν χιούμορ  μπορεί να εκλειφθεί  , στερείται επιχειρημάτων και ταυτόχρονα αδυνατίζει όλη την σοβαρή ,κατά τα άλλα,  ανάλυση του.

   Χειρότερη όμως είναι ή γραπτή θέση της Επιτροπής Αγώνα  για το Μητροπολιτικό  Πάρκο Ελληνικού.

‘’Η πρόταση για απαλλοτρίωση οικοδομικών τετραγώνων στο κέντρο της Αθήνας και η δημιουργία μικρών πάρκων, είναι εξ’  άλλου κοινωνικά και οικονομικά ανέφικτη ενώ απαιτεί χρόνια για να δημιουργηθεί’’   και ‘’είναι ουσιαστικά πρόφαση για να μην δημιουργηθεί τώρα το πάρκο ’’ είναι αυθαίρετη και αντιεπιστημονική .

   Σε συμπόσιο  που έγινε πριν μια δεκαετία για την Κυψέλη- νομίζω από τον Δήμο- είχε βγει το συμπέρασμα, ότι η αναβάθμιση της θα γίνει μέσα από μικρά πάρκα , ενώ η θέση να τους αφήσουμε στην μοίρα τους και να κοιτάξουμε  μόνο τους 3 Δήμους που συνορεύουν , θέτει   ερωτηματικά.

Πρόκειται  δηλαδή  για μια επιτροπή προνομιούχων , που ζητά να αυξήσει τα προνόμια των κατοίκων των όμορων δήμων μόνο, αδιαφορώντας για την μοίρα των ‘’καταραμένων’’ ;

  Συγγνώμη ,  κύριοι της  αλλά εμείς επιλέγουμε να είμαστε  με τους ‘’Κυψελιώτες’’.

   Όσον αφορά το ίδιο το κείμενο του  Νομοσχεδίου , δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Είναι γραμμένο στο πνεύμα της ….Μεταλαλιωτικής και ….. Μπιρμπιλικής περιόδου για το περιβάλλον ,που δυστυχώς διανύουμε.

   Στο πρώτο μέρος υπάρχει ένας ύμνος για το περιβάλλον με πάρκα, πράσινο, ολοκληρωμένες αναπτύξεις, χώρους πρασίνου και αναψυχής,

‘’ ανάδειξη της Αθήνας  ‘’ , ‘’στροφή της πόλης προς τη θάλασσα’’ , συντελεστής δόμησης 0,2 και 0,3 , χρήσεις πρασίνου, ελεύθερους χώρους , ‘’πρότυπων  αστικών  υποδομών’’

   Στο δεύτερο μέρος όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι ήταν ευχάριστες γενικολογίες και ‘’καθρεφτάκια για τους αγρίους’’.

   Ο Σ.Δ. μπορεί να φτάσει το 2,20, επιτρέποντας πολύ ψηλά κτίρια που να καταστήσουν την έκταση σημείο προορισμού (landmark destination).

  Ενώ το πάρκο θα είναι μεν ‘’2.000 στρέμματα’’ αλλά μπορεί να διακόπτεται ( sic!!) από δρόμους (!!) τεχνικά έργα (!!), καθώς και ρέματα (!!!) και τα οποία δεν συνιστούν κατάτμηση αυτού.

  Ακούσαμε στην συνάντηση εκτιμήσεις για 1.500 στρέμματα καθαρού πρασίνου. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε ότι θα είναι παραπάνω από 700-800 στρέμματα.

  Είναι φανερό ότι  επιδίωξη του νομοσχεδίου  είναι η εξασφάλιση της δυνατότητας κατασκευής ενός μεγάλου όγκου δόμησης, ώστε να δείξουν ενδιαφέρον μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι και ταυτόχρονα η εξασφάλιση  κάθε διευκόλυνσης σ’ αυτούς ώστε να αποβεί κερδοφόρα η επένδυση τους. Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες  κρίσης, η επιτυχία της επένδυσης δεν πρέπει να θεωρείται εξασφαλισμένη. Εξ άλλου τέτοιοι προβληματισμοί ήδη υπάρχουν από το 1999.

  Τέλος θα σταθούμε   λίγο περισσότερο στο ερώτημα που δεν μπήκε παρά οριακά.

  Εν τέλει συμφέρει η αξιοποίηση του Ελληνικού, έτσι όπως προωθείται μέσα από το νομοσχέδιο;

Κατ’ αρχήν το νομοσχέδιο δεν προωθεί ΤΙΠΟΤΑ. Αν το αποδημήσουμε θα δούμε ότι εκτός από τα ευχολόγια του πρώτου μέρους θα μείνει μόνο μία ΛΕΥΚΗ ΚΟΛΑ ΧΑΡΤΙ . Ο ‘’επενδυτής’’ μπορεί να κάνει ότι θέλει .

  Δυστυχώς αυτό το μοντέλο  αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου -  δηλαδή δώστε και σώστε -  που άρχισε το 1999 έχουμε δει ότι οδηγεί σε λεηλασία της κρατικής περιουσίας.

à Έτσι η αξιοποίηση του Λαγονησίου , από ετήσιο μίσθωμα 1.200.000 ευρώ περιορίστηκε στο 1/3 , ενώ κατόπιν δικαστηρίων η εταιρία ‘’Αττικός Ήλιος’’ που είχε πάρει την εκμετάλλευση εξασφάλισε αποζημίωση 50.000.000 ευρώ, που μηδενίζει τα έσοδα του Δημοσίου.

à Ανάλογη ήταν η εξέλιξη της αξιοποίησης των ξενοδοχείων του ‘’Ναυπλίου’’ . Η εταιρία ‘’Αργολικός  Ήλιος’’ , μείωσε το μίσθωμα κατά 70% ενώ διεκδίκησε αποζημίωση 48.000.000 ευρώ .

à Στην μαρίνα του Φλοίσβου το δημόσιο επιβαρύνθηκε με 12.000.000 ευρώ για πρόσθετα λιμενικά έργα περιορισμού του αντιμάμαλου.

  Εδώ τι πρόσθετα έργα θα ζητηθούν, και ποιο θα είναι το όφελος; Αν συνδυάσουμε την εκπαραθύρωση όλων των εγκαταστάσεων από τον Αγ. Κοσμά και το Ελληνικό , μαζί με το FIR και τα έργα σύνδεσης με το αεροδρόμιο, την κατασκευή συστήματος μεταφοράς σταθερής τροχιάς, και την κυκλοφοριακή σύνδεση με την Περιφερειακή Υμηττού                    τότε ίσως τελικά το κέρδος να είναι πολύ κοντά στο μηδέν.

  Επιπλέον, εάν μεταφερθούν και κεντρικές λειτουργίες της πόλης, για ενίσχυση του πόλου ώστε να γίνει βιώσιμος , τότε μάλλον θα πληρώσουμε και από την τσέπη μας , ενώ ταυτόχρονα θα αδυνατήσουμε και άλλο το πολύπαθο κέντρο.

   Σε κάθε περίπτωση συμφωνούμε ότι απαιτείται κ’ επαγρύπνηση του ΣΑΔΑΣ και όλων μας, για τον τρόπο υλοποίησης του.

   Και για να έχουμε μέτρο σύγκρισης :

   Central Park           3.400 στρ.

   Hyde Park              2.500 στρ.

   Park dela Villette      550 στρ.

   Πεδίο Άρεως             270 στρ.

   Εθνικός Κήπος          150 στρ.

   Πλατεία Εξαρχείων      3 στρ.

 

  Αθήνα 16-3-2012

     Με εκτίμηση

  ΝΙΚΟΣ  ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

  ΓΙΩΤΑ  ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ 

Ντέιβιντ Μπερν: Πώς η αρχιτεκτονική βοήθησε την εξέλιξη της μουσικής

http://www.ted.com/talks/lang/el/david_byrne_how_architecture_helped_music_evolve.html

Θεσσαλονίκη: Η εξέλιξη της Αρχιτεκτονικής στην πόλη κατά τον 19ο και 20ο αιώνα

απο την http://omogeneia.ana-mpa.gr

Ο 20ός αιώνας άφησε βαθιά σημάδια στις ελληνικές πόλεις. Καμία ωστόσο δεν γνώρισε τόσο πολύμορφες αλλαγές, όπως η Θεσσαλονίκη. Η πόλη άλλαξε ως προς την εθνική της ταυτότητα, την προέλευση και τη σύνθεση του πληθυσμού της, την παραγωγική υποδομή, τα χωρικά χαρακτηριστικά και τις αρχιτεκτονικές της ιδιοτυπίες και παραδόσεις.

Η αρχιτεκτονική και πολεοδομική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τα μέσα του 19ου αιώνα έως σήμερα, θα παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια ομιλιών με θέμα: «Η Αρχιτεκτονική της Θεσσαλονίκης», που διοργανώνει η Επιτροπή Πολιτιστικής Πολιτικής του ΑΠΘ κάθε Τρίτη στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ.

Ελληνιστική, ρωμαϊκή, βυζαντινή και οθωμανική μέχρι το 1912, η Θεσσαλονίκη βίωσε τα μεγάλα επεισόδια της ευρωπαϊκής ιστορίας από την αρχαιότητα μέχρι την νεώτερη εποχή. Στο χώρο της υποδέχθηκε τις μεγάλες θρησκείες της αρχαιότητας, καθώς και τον εβραϊσμό, τον χριστιανισμό και τον μωαμεθανισμό.

«Η μορφή του χώρου συμπορεύεται με την ιστορία του τόπου. Το αστικό τοπίο φέρει τα σημάδια χρόνων ακμής, καταστροφών και παρακμής, ενώ ο πληθυσμός της τελεί κάτω από μια αέναη ανασύσταση καθώς διαφορετικές ανθρώπινες ομάδες εγκαθίστανται, ριζώνουν και ξεριζώνονται μετασχηματίζοντας τα χωρικά δεδομένα», εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η καθηγήτρια του τμήματος Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ., Αλέκα Καραδήμου - Γερόλυμπου, που θα συμμετάσχει στις διαλέξεις.

Λίγο πριν από την είσοδό της στον 20ό αιώνα η πόλη κρατούσε ακόμη το «αρχαίο» της σχήμα, στην ίδια πάντα έκταση των 300 εκταρίων, περιχαρακωμένη στο εσωτερικό του βυζαντινού τείχους. Από το 1869, οι εξαγγελίες σημαντικών μεταρρυθμίσεων για τον εξευρωπαϊσμό της αυτοκρατορίας, που είχαν πρωτοδιατυπωθεί το 1839, αρχίζουν να πραγματοποιούνται, με αποτέλεσμα έναν ουσιαστικό μετασχηματισμό της παραδοσιακής δομής της πόλης και της χωρικής της οργάνωσης.

«Πολιτικά και αστικά δικαιώματα στις θρησκευτικές μειονότητες, ισότητα όλων των υπηκόων ανεξαρτήτως θρησκεύματος και ελεύθερος οικονομικός ανταγωνισμός εισάγουν νέα ήθη διαβίωσης για τους ανθρώπους των πόλεων και νέες απαιτήσεις σε χώρο. Η θάλασσα και το εμπόριο αναλαμβάνουν και πάλι τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αστική ζωή, ενώ η επίδραση των τεχνολογικών επιτευγμάτων της βιομηχανικής επανάστασης είναι πολύπλευρη: Οι ορίζοντες ανοίγονται ανεμπόδιστα, η ενδοχώρα διευρύνεται, οι αποστάσεις γεφυρώνονται πρωτόγνωρα, οι επικοινωνίες διευκολύνονται», υπογραμμίζει η κ. Καραδήμου- Γερόλυμπου.

H κατεδάφιση των τειχών και η κατασκευή προκυμαίας αποτέλεσαν το πρώτο βήμα για την μετατροπή της Θεσσαλονίκης από μεσαιωνική σε σύγχρονη πόλη στο τέλος της Tουρκοκρατίας, επιτρέποντας την άμεση επαφή με τη θάλασσα και την επέκταση του οικισμένου χώρου στα περίχωρα.

Η είσοδος στον 20ό αιώνα έχει ιστορηθεί κυρίως ως περίοδος ανάπτυξης της πόλης, ως η κατ’ εξοχήν κοσμοπολίτικη εποχή της. H αύξηση του αστικού πληθυσμού και η εγκατάσταση νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων αντανακλώνται στην πρώτη μεγάλη εξάπλωση της πόλης και την εμφάνιση «ευρωπαϊκών» συνοικιών και υποβαθμισμένων γειτονιών.

Η δεκαετία 1912-1922 είναι κρίσιμη: απελευθέρωση και αλλαγή κυριαρχίας, παγκόσμιος πόλεμος και «κατάληψή» της Θεσσαλονίκης από το στρατό της Αντάντ, πυρκαγιά και καταστροφή του ιστορικού κέντρου το 1917, Mικρασιατική καταστροφή και ανταλλαγή των πληθυσμών. Πολύγλωσση και πολυπολιτισμική, δυτικόφιλη και «ανατολίτικη», η πόλη βίωσε το τέλος του πολέμου σ’ ένα μεταίχμιο, πόλη-πέρασμα μεταξύ δύο εποχών και δύο κόσμων.

H πυρκαγιά του 1917 εξάλειψε ουσιαστικά την «ανατολίτικη» όψη της πόλης και την παραδοσιακή της διάρθρωση. H κυβέρνηση των Φιλελευθέρων αποφάσισε τον ανασχεδιασμό της υιοθετώντας τις πλέον πρόσφατες ιδέες και μεθόδους της σύγχρονης πολεοδομίας, και αποφασίζοντας να αγνοήσει το προϋπάρχον καθεστώς ιδιοκτησίας και τις παραδοσιακές χρήσεις της γης. Έτσι, η πολιτεία χρησιμοποίησε την ανοικοδόμηση ως μοχλό για την ενδυνάμωση της ελληνικής κυριαρχίας, την άσκηση μεταρρυθμιστικής πολιτικής και τον κοινωνικό και χωρικό εκσυγχρονισμό της πόλης.

Την ίδια περίοδο χάνει σε μεγάλο βαθμό τον σύνθετο πολιτισμικό χαρακτήρα, καθώς εγκαταλείπεται υποχρεωτικά από τους μουσουλμάνους, αλλά και από ένα σημαντικό αριθμό εβραίων (προς την Δύση ή προς την Παλαιστίνη).

Το 1940, εβδομήντα χρόνια μετά την κατεδάφιση του τείχους, η Θεσσαλονίκη έχει υπερτριπλασιάσει τον πληθυσμό της (278.000) και εξαπλασιάσει την επιφάνειά της (2.000 εκτάρια).

Πολεμικές καταστροφές, βίαιες μεταβολές στη σύνθεση του ανθρώπινου δυναμικού και η απουσία ιδιωτικών ή δημοσίων επενδύσεων επιδρούν στον χώρο της πόλης μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Η πόλη απογυμνώνεται με τραγικό τρόπο από τον πολυάριθμο εβραϊκό πληθυσμό που την είχε σφραγίσει με την παρουσία του. Οι συνθήκες κατοικίας επιδεινώνονται, ενώ τις δυσκολίες επιτείνει η αστυφιλία της δεκαετίας του ‘60.

Στην προσπάθεια να αμβλύνει το στεγαστικό πρόβλημα και να αναθερμάνει την τοπική οικονομία, που υποφέρει από την μετεμφυλιακή ατμόσφαιρα του ψυχρού πολέμου, το ελληνικό κράτος κινητοποιεί το ιδιωτικό κεφάλαιο. Με τα διατάγματα του 1956 και 1960, που επέτρεψαν μια ιδιαίτερα υψηλή εκμετάλλευση των οικοπέδων της Θεσσαλονίκης, υπερβαίνοντας τα γενικώς ισχύοντα στην επικράτεια, αναπτύσσεται έντονη ανοικοδόμηση που θα αφαιρέσει από την πόλη έναν σημαντικό αριθμό κομψών κτιρίων της αρχής του αιώνα. Παράλληλα μεγάλα δημόσια έργα διαμορφώνουν τα σύγχρονα χαρακτηριστικά της πόλης. Στη διαμόρφωση της νέας φυσιογνωμίας σημαντικό ρόλο παίζουν οι ανασκαφές μετά το 1945 στην περιοχή των βυζαντινών ανακτόρων και στην αρχαία Aγορά.

Οι 330.000 κάτοικοι του 1961 αυξάνονται σε 557.000 το 1971. Στην επόμενη δεκαετία ο πληθυσμός φθάνει στις 706.000. Οικοδομούνται και τα τελευταία άκτιστα οικόπεδα, εκδιώκοντας τις λιγότερο αποδοτικές λειτουργίες, όπως χώρους στάθμευσης, πρασίνου και παιδικού παιχνιδιού, ή θερινά σινεμά, που αποτελούσαν σημεία έλξης στο κέντρο αλλά και στις γειτονιές. O σεισμός του 1978 φανέρωσε πέρα από κάθε αμφιβολία τη δυσλειτουργία της πόλης που παγιδεύει τους κατοίκους σ’ έναν συμφορημένο και ανεπαρκή δημόσιο χώρο. Το 1991, ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης εμφανίζεται σχεδόν σταθεροποιημένος (750.000 κάτοικοι), αν και οι αρμόδιες υπηρεσίες επιμένουν ότι φθάνει το ένα εκατομμύριο. Η πόλη εξακολουθεί να εξαπλώνεται κατά μήκος των μεγάλων επαρχιακών οδών με κατοικίες και επιχειρήσεις.

Νέα φαινόμενα καταγράφονται μετά το 1990. Συρροή πληθυσμών αλλόγλωσσων και αλλοεθνών, δυναμισμός ορισμένων βιομηχανικών κλάδων και διείσδυσή τους στις αγορές γειτονικών χωρών, ατονία άλλων λόγω των πολέμων στα Βαλκάνια, κοινωνική και κτιριακή υποβάθμιση σε ορισμένες περιοχές του κέντρου και των περιφερειών, δραστηριοποίηση του πανεπιστημίου στον διεθνή χώρο, αυξημένο τουριστικό ενδιαφέρον λόγω και των εντυπωσιακών αρχαιολογικών ανακαλύψεων. Έτσι στο τέλος του αιώνα, πληθυσμιακές μετακινήσεις, διεθνείς προοπτικές, οικονομική ανάπτυξη και αναταραχή στα Βαλκάνια συνθέτουν μια εικόνα ρευστότητας, που παραπέμπει στο σκηνικό του προηγούμενου αιώνα.

Τα παραπάνω στοιχεία θα παρουσιάσει η Αλέκα Καραδήμου- Γερόλυμπου στις δύο ομιλίες της με θέμα «Η Θεσσαλονίκη πριν από το 1912. Παράδοση και εκσυγχρονισμός με φόντο τη βαλκανική ενδοχώρα» και «Από την απελευθέρωση και την πυρκαγιά στην ανάδυση του σύγχρονου αστικού τοπίου», που θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 1 Νοεμβρίου και την Τρίτη 15 Νοεμβρίου, αντίστοιχα.

Μ. Κουζινοπούλου

Ειναι επιτρεπτή η χρήση ηλιακών τεχνικών εξοικονόμισης ενέργειας σε διατηρητέα κτήρια ;

απο το treehugger


Με την ευκαιρία της μετατροπής της διατηρητέας σιδηροδρομικής γέφυρας Blackfriars στο κεντρικό Λονδίνο σε ηλιακό σταθμό παραγωγής ενέργειας, συνεχίζεται ο διάλογος για το κατά πόσο "επιτρέπεται" η χρήση νέων τεχνολογιών στο δομημένο περιβάλλον άλλης εποχής.
Είναι ενα εξαιρετικά συμβολικό έργο που αναδεικνύει μια νέα βιομηχανική επανάσταση. Αλλά τι γίνεται με εξίσου ιστορικά σπίτια και κτήρια ; Μπορούν να γίνουν "ηλιακά" χωρίς να καταστραφεί η γοητεία τους και πρέπει να το κάνουν ;
Εχουν παρουσιαστέι άρθρα ενεντίον του ηλιακού σχεδιασμού με φωτογραφίες πέτρινων σπιτιών με ηλιακά πανέλλα ενσωματωμένα στη στέγη τους.

                                                                                                           

• http://www.treehugger.com/files/2011/10/solar-is-possible-historic-buildings.php
• http://detectenergy.com/solar-wind-power-2/worlds-largest-solar-bridge/
• http://gotpowered.com/2011/blackfriars-bridge-house-the-largest-solar-energy-installation-in-london/

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ "ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ"

απο το LIFO

Ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης

και το Σχέδιο Ασεμπίγιο για το Ελληνικό.

 

Γιατί είναι λάθος η κατεύθυνση του σχεδίου για το Ελληνικό;

Ο Ασεμπίγιο έχει κάνει καταπληκτική δουλειά στη Βαρκελώνη και μακάρι να είχαμε έναν παρόμοιό του όταν σχεδιάζαμε τους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Σε αντίθεσή, όμως, με τη Βαρκελώνη, ο τρόπος που αντιμετωπίζει τη μεγάλη έκταση του Ελληνικού, σε μια στιγμή που η Αθήνα ως μητρόπολη έχει πάρα πολλά και σημαντικά προβλήματα, με προτεραιότητα το κέντρο της, είναι σαν να κοιτάει το δέντρο και να μη βλέπει το δάσος. Έχει ένα «ταψί» και μαγειρεύει μέσα τα γεμιστά του χωρίς να τον ενδιαφέρει τι γίνεται τριγύρω. Εάν το κέντρο της Αθήνας πάσχει εδώ και είκοσι χρόνια, είναι επειδή εγκαταλείπεται από υπηρεσίες του δημόσιου τομέα, πολλές από τις οποίες κινούνται προς Βορρά, και από άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Αν πάει κανείς να τοποθετήσει υπουργεία στην άλλη πλευρά της πόλης, δίνει στην ουσία τη χαριστική βολή. Αυτό το κάνει μάλλον ελαφρά τη καρδία.

Πώς θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει;

Είναι μια μεγάλη έκταση, που θα μπορούσε να μετατραπεί στο μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Ν. Ευρώπης. Αυτό, όμως, είναι κάτι δαπανηρό. Από την άλλη, υπάρχουν σοβαρές προτάσεις που μιλάνε γι’ ανταλλαγή πρασίνου και κατοικιών με περιοχές που το έχουν ανάγκη. Ας πάρουμε λίγο πράσινο απ’ το Ελληνικό κι ας το δώσουμε σε μια περιοχή που δεν έχει. Αυτά θα γίνουν σ’ ένα πλαίσιο εσωτερικής διαχείρισης του χώρου, για να βοηθηθεί η πόλη και όχι για να βγάλουμε ζεστό χρήμα. Μια τέτοια παρέμβαση είναι εις βάρος της πόλης στο σύνολό της κι ενδιαφέρει μόνο όποιον θέλει ν’ αγοράσει και να επενδύσει σε μια χώρα που ήδη βουλιάζει.

Δεν χρειάζεται κι αυτό;

Όχι, αν είναι να υποθηκεύσουμε μια μεγάλη δυνατότητα και για την πόλη και για τους πολίτες.

Η κρίση, όμως, ζητά και γρήγορα αποτελέσματα.

Το λέω πολύ χοντροκομμένα, αλλά θα προτιμούσα να πουλήσω ένα μνημείο. Επίσης, με την ίδια λογική, και του Φιλοπάππου είναι ένα πολύ ωραίο χωράφι. Γιατί δεν το κτίζουμε;

Ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης είναι αναπληρωτής καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ο Λόγος του Αρχιμάστορα - μια συνομιλία του με τον Αρη Κωνσταντινίδη

Η συνέντευξη του Αρη Κωνσταντινίδη, ανέκδοτη ώς σήμερα, πάρθηκε στις 12 Απριλίου 1991, δυο χρόνια πριν από τον τραγικό θάνατο του μεγάλου αρχιτέκτονα και διανοητή. Διαβάζοντάς τη σήμερα, μόνο να νοσταλγήσουμε αφόρητα τον Αρη Κωνσταντινίδη μπορούμε, μόνο να νιώσουμε πόσο σημαντικός υπήρξε κι ας είναι το έργο του γύρω μας αφημένο στην τύχη του.

«Ο, τι έχω κτίσει στη ζωή μου, σήμερα δεν το αναγνωρίζω, το 'χουν αλλάξει», λέει και ο ίδιος οργισμένος. «Είμαι 78 χρονών, το μυαλό μου δουλεύει ακόμη, θα μπορούσα να χτίζω. Εδώ και δέκα χρόνια δεν έχω τίποτα. Ξαφνικά, παπ! κόπηκαν όλα με το μαχαίρι. Βέβαια, είχα αρχίσει να γίνομαι κι εγώ λιγάκι δύστροπος. Μόλις τελείωνα κάθε τι που έχτιζα και έφευγα, το αλλάζανε. Μ' αφήναν να το κάνω, διότι είχα και τον τρόπο να επιμένω, αλλά μετά το αλλάζανε. Τα "Ξενία" που έχω χτίσει, αγνώριστα. Τα 'χουν αλλάξει. Στα χρώματα, στα έπιπλα, σε όλα. Ή τα σπίτια. Αγνώριστα. Κι αρχίζω κι εγώ να λέω τότε "προς τι: "...».
Διηγείται μια ιστορία για το «μικρό σπιτάκι στην Ανάβυσσο», που «έχει στην καρδιά του», αφού για χάρη του υπέστη μια περιπέτεια. Το έχτισε για τον Τάκη Παπαπαναγιώτου. Οταν τελείωσε το χτίσιμο, ο ιδιοκτήτης έκανε ένα γλέντι να το δείξει στους φίλους του.

«Κυριακή απόγευμα, καλοκαίρι, χαρά Θεού», θυμάται ο Αρης Κωνσταντινίδης. Οι φίλοι έγιναν έξαλλοι, όλοι. «Ρε Τάκη, εσύ μας έλεγες ότι χτίζεις μια βίλα στη θάλασσα. Ποια βίλα; Αυτό είναι ερείπιο. Γίνεται ένα με το τοπίο» (γελάει). Μεγαλύτερος έπαινος δεν θα μπορούσε να υπάρξει για μενα. Εκείνος συγκλονίστηκε όμως. Κι όταν φύγανε οι φίλοι του, μου είπε: «Βρε Αρη, δεν το βάφουμε άσπρο να φαίνεται σαν βίλα; ». Του 'πα: «Αστα αυτά, Τάκη. Δεν θα το βάψουμε άσπρο». Μετά δυο χρόνια το πουλάει...

Και σε κάποιο άλλο σημείο της συνέντευξης ο Αρης Κωνσταντινίδης ομολογεί ότι κάποτε, μετά από αλλεπάλληλες ανάλογες άσχημες εμπειρίες, άρχισε να σκέφτεται: «Αξίζει να σκοτώνεσαι για κάτι που μόλις σηκωθείς και φύγεις οι άλλοι θα σου το αλλάξουν με το πρόσχημα "δικό μου είναι, το κάνω ό,τι θέλω". Βέβαια είναι δικό σου, δε λέω, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις».
Δεν διηγείται μόνο ιστορίες ο Αρης Κωνσταντινίδης στον Κωνσταντίνο Θέμελη. Εξηγεί απλά και με σαφήνεια τα πιστεύω του. Λίγες φράσεις του μόνο ακόμη αναδημοσιεύουμε γιατί τα λένε όλα και είναι μαγικές:

«Εγώ νομίζω ότι τα καλά πράγματα, τα όμορφα πράγματα βγαίνουν πάντα μέσα από μια ανάγκη. Η αισθητική για μένα δεν υπάρχει. Μάλιστα, αν θέλετε να πω και μια κακία, είναι γερμανική εφεύρεση η αισθητική. Baumgarten o ιδρυτής της, τέλος πάντων... αλλά είναι γερμανική εφεύρεση για τον εξής λόγο: οι Γερμανοί έχουν μια τάση να είναι ωραία ντυμένοι, να είναι ωραίοι. Οι Εγγλέζοι, που τους ενδιαφέρει να ντύνονται πρακτικά, ντύνονται όμορφα»...

ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ LEYDEN HOLLAND, arch. 24H architecture

   

απο το plataformaarquitectonica


ενδιαφέρον αρχιτεκτονικό πείραμα απο τη φάση σχεδίασης εως το τελικό εποτέλεσμα 





 
                                                    
Eντός του πολεοδομικού σχεδίου της Nieuw Leyden, το γραφείο 24H αρχιτεκτονική> σχεδίασε δύο πράσινα σπίτια. Τα σπίτια ειναι μέρος ενος συγκροτήματος κατοικιών. Ολόκληρο το συγκρότημα κατοικιών-διαμερισμάτων. αποτελείται από 18 κατοικίες που σχεδιάστηκαν από διαφορετικούς αρχιτέκτονες. Δεν υπήρξε κανένας κανονισμός της Επιτροπής όσον αφορά την αισθητική, έτσι ώστε μελλοντικά οι ιδιοκτήτες να εχουν την ελευθερία να σχεδιάσουν τα σπίτια τους με τον δικό τους τρόπο , εφόσον ενταχθούν στο συγκρότημα κατοικιών. Η πυκνότητα της περιοχής είναι πολύ υψηλή και το πλάτος του δρόμου είναι ελάχιστο. Για να εχουν τα σπίτια φυσικό φωτισμό κατά τη διάρκεια της ημέρας, δημιούργησαν ενα αίθριο-εσωτερική αυλή . Το αίθριο ρέει μέσα στο σπίτι και η σκάλα είναι προσανατολισμένη έτσι ώστε το φως να μπαίνει μέσα στο σπίτι. Η εσωτερική αυλή-αίθριο είναι παρούσα σε όλα τα δωμάτια. Εάν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού επιθυμεί, το αίθριο μπορεί να είναι εντελώς διαφανές ώστε να επιτρέπει στο φως της ημέρας να μπαίνει στο σπίτι η και να κλείσει όταν είναι απαραίτητο.


more
http://www.24h-architecture.com/

Ανεπιθύμητα τα αυτοκίνητα στον γυάλινο ουρανοξύστη Εκπληξη επιφυλάσσει ο Ρέντσο Πιάνο σε όσους επισκεφθούν το «γυάλινο θραύσμα» του Λονδίνου για πρώτη φορά.

απο ΤΟ ΒΗΜΑ
Μια μάλλον δυσάρεστη έκπληξη επιφυλάσσει ο ιταλός αρχιτέκτονας σε όσους επισκεφθούν το «γυάλινο θραύσμα» για πρώτη φορά, καθώς θα διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχουν θέσεις στάθμευσης. Αυτό που θα περίμενε κάποιος από ένα θεόρατο οικοδόμημα θα ήταν να διαθέτει το αντίστοιχο βάθος, αξιοποιημένο κατάλληλα, για τους εποχούμενους ενοίκους και χρήστες του κτιρίου. Οπως εξηγεί όμως ο Πιάνο, «από την αρχή δεν θέλαμε- μαζί με τον τότε δήμαρχο του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον - να υπάρχουν θέσεις στάθμευσης». Δεν πρόκειται για ιδιορρυθμία, αλλά για μια απολύτως δικαιολογημένη και συνετή απόφαση, σύμφωνα με τον Πιάνο, καθώς «όσο περισσότερες θέσεις κατασκευάζεις τόσα περισσότερα αυτοκίνητα έρχονται». 
Το εύλογο ερώτημα είναι πού θα σταθμεύουν οι περίπου 20.000 άνθρωποι που θα πηγαινοέρχονται στον ουρανοξύστη. Απλώς δεν θα σταθμεύουν! Το εμβληματικό αρχιτεκτόνημα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι τεσσάρων μέσων μεταφοράς (τρεις γραμμές μετρό, έξι σιδηροδρομικές και 16 γραμμές λεωφορείων) με αποτέλεσμα να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη μεταφορά και μάλιστα άνευ διοδίων. Οσο για τους μόνιμους ενοίκους θεωρείται (ορθώς) βέβαιο ότι θα έχουν την ανάλογη οικονομική επιφάνεια για να πληρώνουν σε καθημερινή βάση το αντίστοιχο τίμημα στα πλησιέστερα πάρκινγκ. Βέβαια υπάρχει πρόβλεψη για έναν πολύ περιορισμένο αριθμό θέσεων (42) σε τέσσερις υπόγειους ορόφους, αλλά αυτές προορίζονται για άτομα με κινητικές δυσκολίες. 
Η απουσία πάρκινγκ και η προώθηση των μαζικών μέσων μεταφοράς ενισχύουν άλλωστε το «οικολογικό προφίλ» που θέλουν να προσδώσουν οι κατασκευαστές στο κτίσμα. 








more

GREEN GODDESS

απο το inflight magazine of brussels airlines

Το γεγονός οτι το Αμβούργο μπορεί να ονομαστεί Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2011, είναι μια έκπληξη για τους περισσότερους. Η πόλη και η γύπω  ενδοχώρα της έχουν συντριπτικά βιομηχανική εικόνα: 
- το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, που φιλοξενεί  
- 1,8 εκατομμύρια ο πληθυσμός της

- το μεγαλύτερο χυτήριο χαλκού της ηπείρου. 

Παρόλα αυτά, πήρε την καλύτερη βαθμολογία καλά στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για «προστασία του κλίματος», «κινητικότητα και περιβαλλοντική διαχείριση» και «διαχείριση των υγρών αποβλήτων», και ετσι η πόλη κερδίζει τον  πράσινο τίτλο της για το 2011.

Το ογδόντα τοις εκατό των Ευρωπαίων ζουν σε αστικές περιοχές, αντιπροσωπεύοντας το 75 τοις εκατό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου της ηπείρου, ετσι η βελτίωση του περιβάλλοντος στις πόλεις μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο. Τριάντα πέντε (35) πόλεις υπέβαλαν υποψηφιότητα για τον ευρωπαϊκό τίτλο Πράσινης Πρωτεύουσας, ο οποίος απονέμεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και δημιουργήθηκε για να ενθαρρύνει τους δήμους να υιοθετήσουν περιβαλλοντικές πρακτικές και να βελτιώσουν τις οικολογικές προδιαγραφές.

Από το 1990, σημειώθηκαν σημαντικές βελτιώσεις σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην πόλη του Αμβούργου και η περιοχή στεγάζει πολλές επιχειρήσεις που ειδικεύονται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των περιβαλλοντικών τεχνολογιών. Tο σε εξέλιξη πρόγραμμα HafenCity είναι το μεγαλύτερο οευρωπαϊκό πρόγραμμα ανάπτυξης βιώσιμης πόλης μέχρι σήμερα. Όταν ολοκληρωθεί, θα διευρυνθεί ο χώρος του Αμβούργου κατά 40 τοις εκατό (157 εκτάρια), αλλά σε μεγάλο βαθμό στις πολυσυζητημένες περιοχές του λιμανιού όπου βρίσκονται οι αποβάθρες. Καινοτόμες τεχνικές δόμησης και η συμμόρφωση με τις αυστηρές προδιαγραφές,  εξασφαλίζει ότι τα σπίτια και τα γραφεία της HafenCity είναι ενεργειακά αποδοτικά και έχουν χαμηλά επίπεδα εκπομπών.

more

more_1