Αντιαισθητικά έργα του ΟΣΕ στους παλαιούς σιδηροδρομικούς σταθμούς ;

απο το MONUMENTA

Στέλλα Κατσαρού - Τζεβελέκη, αρχαιολόγος ΥΠ.ΠΟ.

Φωτογραφίες : Σιδηροδρομικός Σταθμός Αφιδνών, 4 Ιανουαρίου 2009

Εδώ και μερικούς μήνες παρακολουθώ σαν επιβάτης, τις εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου των παραδοσιακών σταθμών του ΟΣΕ στη διαδρομή Αθήνα-Οινόη, οι οποίες φαίνεται ότι αποτελούν μέρος εκτεταμένων εργασιών που δρομολογεί ο ΟΣΕ στους σταθμούς του σε πανελλήνια κλίμακα ήδη από ένα ή και δύο έτη πριν. Οι διαμορφώσεις αυτές, προκαλούν διάφορες απορίες και δημιουργούν επιφυλάξεις ως προς την αισθητική και τη λειτουργικότητά τους, αλλά και τη νομιμότητα της παρέμβασης του ΟΣΕ από άποψη αρχιτεκτονική και πολιτιστική.Εδώ και μερικούς μήνες παρακολουθώ σαν επιβάτης, τις εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου των παραδοσιακών σταθμών του ΟΣΕ στη διαδρομή Αθήνα-Οινόη, οι οποίες φαίνεται ότι αποτελούν μέρος εκτεταμένων εργασιών που δρομολογεί ο ΟΣΕ στους σταθμούς του σε πανελλήνια κλίμακα ήδη από ένα ή και δύο έτη πριν. Οι διαμορφώσεις αυτές, προκαλούν διάφορες απορίες και δημιουργούν επιφυλάξεις ως προς την αισθητική και τη λειτουργικότητά τους, αλλά και τη νομιμότητα της παρέμβασης του ΟΣΕ από άποψη αρχιτεκτονική και πολιτιστική.

Συγκεκριμένα, τα γνωστά σε όλους παλαιά κτήρια των σιδηροδρομικών σταθμών του ΟΣΕ, τυποποιημένα σε όψη και κάτοψη, και πολυάριθμα στο σιδηροδρομικό δίκτυο, είναι μνημεία της νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς του ελληνικού κράτους λόγω της εκατονταετούς και πλέον ηλικίας τους. Δεδομένης της ιστορικής αρχιτεκτονικής τους αξίας έχουν τεθεί υπό την αρμοδιότητα θεσμοθετημένων οργάνων και διαδικασιών του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., που αναλαμβάνουν με ευθύνη τη διαφύλαξη και την ανάδειξη της νεότερης αρχιτεκτονικής κληρονομιάς (όπως είναι λ.χ. και οι παραδοσιακοί οικισμοί, η πρώιμη βιομηχανική αρχιτεκτονική, τα παλαιά σιδηροδρομικά βαγόνια κ.λπ.).
Παρόλα αυτά η ιδιαίτερη φυσιογνωμία των ιστορικών αυτών κτηρίων εδώ και χρόνια όχι μόνο δεν διαφυλάσσεται, αλλά υποβαθμίζεται συνεχώς από αυθαίρετες χρηστικές παρεμβάσεις: πινακίδες αισθητικά ασύμβατες με τα κτήρια ξεφυτρώνουν στις πέτρινες προσόψεις τους, μαζί με ποικίλων ειδών φωτεινές WC επιγραφές, κλιματιστικά και ακυρωτικά μηχανήματα στα πιο φανερά σημεία, εμφανή καλώδια και άτσαλα τρυπήματα μπροστά και δίπλα στις μπροστινές πόρτες, ανάλογα με το τι θα αποφασίσει κάθε σταθμάρχης. Ούτε λόγος βέβαια για έναν αξιοπρεπή πίνακα δρομολογίων: σβήνουν-γράφουν νούμερα σε παμπάλαιους ξύλινους πίνακες που διορθώνονται με κακοβαμμένες στρώσεις λαδομπογιάς, blanco και κολλημένα χαρτάκια.
Και ενώ η βρωμιά και η αφροντισιά στην Ελλάδα είναι κανόνας, σε πείσμα των αυθαιρεσιών αυτών, οι σταθμοί συνέχιζαν να διατηρούν τη ρομαντική εικόνα τους. Ώσπου μια εκ θεμελίων αναδιαμόρφωση των σιδηροδρομικών σταθμών μέσα στο 2008 ήρθε να αλλάξει εντελώς τα δεδομένα.
Απορία πρώτη - Υπερυψωμένες αποβάθρες: Τόνοι τσιμέντου εγκαταστάθηκαν ξαφνικά μπροστά στα κτήρια των σταθμών υπερυψώνοντας πάνω στην άλλοτε ενιαία αποβάθρα «ανάχωμα» (ύψους 0,50 μ. τουλάχιστον) στην άκρη κατά μήκος των γραμμών, βυθίζοντας τα κτήρια από πίσω της. Ανάμεσα στη νέα αποβάθρα και το κτήριο αλλού διατηρείται ως στενός ενδιάμεσος διάδρομος το χαμηλό επίπεδο της παλαιάς αποβάθρας (Αφίδνες, Σφενδάλη κ.λπ.), αλλού όχι (π.χ. στον Άγ. Στέφανο και τη Δεκέλεια η νέα υπερυψωμένη αποβάθρα φτάνει μέχρι τις πόρτες του παλαιού κτηρίου και τις φράζει στο κάτω μέρος, δημιουργώντας ημιυπόγειο!). Τώρα από το σταθμό προς το τρένο ο επιβάτης πρέπει να ανέβει το «ανάχωμα» για να επιβιβαστεί στο τρένο και αντίστροφα αφού κατέβει από το τρένο να κατέβει και από το «ανάχωμα» (!). Η δε αποβάθρα, άλλοτε ενιαία και με ελεύθερη θέα μπροστά στο σταθμό, έχει κατατμηθεί σε υπόγειο και υπέργειο χώρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάδειξη του κτηρίου. Βεβαίως το ζήτημα δεν είναι μόνο αισθητικό αλλά και λειτουργικό για παιδιά, υπερήλικες, πολυκοσμία, απορροή βρόχινων υδάτων.

Απορία δεύτερη - Πεζογέφυρα: Σε απόσταση αναπνοής λίγων μέτρων από το σταθμό των Αφιδνών εγκαταστάθηκε τεράστια πεζογέφυρα με πολλές μεταλλικές βάσεις και επίπεδα. Το άλλοτε αεράτο ρομαντικό σιδηροδρομικό κτήριο εποχής, αφού καταχώθηκε πίσω από την αποβάθρα, ασφυκτιά τώρα δίπλα στο μεταλλικό σκελετό της.

Και στις δύο περιπτώσεις οι επεμβάσεις είναι παράταιρες και οι επιβάτες το επισημαίνουν και τις καταδικάζουν. Σε όλους θυμίζουν εργολαβική οικοδομική βιαιοπραγία και καθόλου σοβαρή και λεπτομερή αρχιτεκτονική μελέτη με σεβασμό και φροντίδα στο κτήριο-μνημείο. Τα σημαντικά αυτά κτήρια θάφτηκαν και υποβαθμίστηκαν, για να μην πω ότι γελοιοποιήθηκαν. Δυστυχώς η σειρά από καλαίσθητους φανοστάτες και στέγαστρα σε απομίμηση παραδοσιακού στυλ στις άκρες των σταθμών δείχνουν προσποιητό ενδιαφέρον και δεν καταφέρνουν να αντισταθμίσουν την αισθητική ζημιά στα αυθεντικά κτήρια.

Νέες τεχνικές προδιαγραφές και λειτουργικές και εκσυγχρονιστικές αναγκαιότητες του σιδηροδρομικού δικτύου επέβαλαν στον ΟΣΕ τις αναδιαμορφώσεις και των παραδοσιακών κτηρίων των σταθμών. Όμως ξέρουμε ότι κάθε παρέμβαση σε παραδοσιακά κτίσματα, όσο αναγκαία κι αν είναι για το γενικό καλό, υλοποιείται μόνο σε συμφωνία με την ιστορική αξία του κτηρίου με την οποία κάθε άλλο παρά είναι αντικρουόμενη. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε υπάρχουν οι σχετικές γνωμοδοτικές υπηρεσίες οι οποίες εγγυώνται με την κρίση και τις υποδείξεις τους τον τρόπο με τον οποίο το λειτουργικά αναγκαίο θα γίνει με σεβασμό στην αρχιτεκτονική ιστορία και την παραδοσιακή αισθητική. Αυτό δεν είναι αδύνατο, αφού η Αρχιτεκτονική έχει αποδείξει ότι έχει φαντασία και λύσεις για όλα, αρκεί η προστασία και η ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς να θεωρείται προτεραιότητα.

Αναρωτιέται λοιπόν ο απλός πολίτης: Οι παραπάνω διαμορφώσεις του ΟΣΕ εγκρίθηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. για την προστασία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής;
Οι επιγραφές, τα ακυρωτικά και τα κλιματιστικά μπορούν να βγουν και να αλλάξουν, αλλά οι τσιμεντένιες και μεταλλικές εγκαταστάσεις είναι φτιαγμένες για πάντα και έγιναν σε πολλούς σταθμούς όλης της Ελλάδας. Ποιος θα μας απαλλάξει από την απαισιοδοξία της μόνιμης, εκτεταμένης και μη αναστρέψιμης καταστροφής;

Τι γίνεται με τα Τοξικά Απόβλητα

απο το"μη μαδάτε τη μαργαρίτα"

Μαφία διακινεί τοξικά απόβλητα

Κοντά στην ανακάλυψη μαφιόζικου κυκλώματος που διακινεί επικίνδυνα τοξικά απόβλητα βιομηχανιών της Βοιωτίας και τα εναποθέτει ανεξέλεγκτα σε άλλες περιοχές, βρίσκεται το υπουργείο Περιβάλλοντος που διεξάγει έρευνες σε συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την Ελληνική Αστυνομία [ Ημερησια 12/12 ] ΤΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΤΖΕΛΗ

Διαστάσεις μαφιόζικου εγκλήματος παίρνει η υπόθεση του Aσωπού. Όπως αποκαλύπτει, στην «H», η ειδική γραμματέας Eπιθεωρητών Περιβάλλοντος κ. Mαργαρίτα Kαραβασίλη, το υπουργείο Περιβάλλοντος σε συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την αστυνομία βρίσκονται στα ίχνη κυκλώματος παράνομης διακίνησης και διάθεσης τοξικών αποβλήτων που δρα στην Eλλάδα.

Σύμφωνα με πηγές της EΛ.AΣ., η αστυνομία εξετάζει το ενδεχόμενο στο κύκλωμα να παίρνουν μέρος και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Aσωπού και οι οποίες έχουν εντοπιστεί από τους επιθεωρητές περιβάλλοντος να παραβαίνουν τη νομοθεσία για τη διαχείριση των τοξικών αποβλήτων και να έχουν τιμωρηθεί με χρηματικά πρόστιμα.

Eπιπλέον, φαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις για τη συμμετοχή στο κύκλωμα και της ιταλικής μαφίας. Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, η διακίνηση γίνεται με φορτηγά που παραλαμβάνουν τοξικά απόβλητα από διάφορες βιομηχανικές μονάδες και έπειτα τα εναποθέτουν ανεξέλεγκτα σε διάφορες περιοχές της χώρας. Mια από αυτές τις περιοχές φαίνεται να είναι και ο δήμος Mεσσαπίας της Eύβοιας, όπου -όπως έχει γράψει παλιότερα η «H»- εντοπίστηκαν λάκκοι με τοξικά απόβλητα (συγκεκριμένα στην περιοχή του χωριού Kοντοδεσπότη).

Σύμφωνα, μάλιστα, με μετρήσεις του Γενικού Xημείου του Kράτος, που έγιναν για λογαριασμό της νομαρχίας Eυβοίας, εντοπίστηκαν υψηλές συγκεντρώσεις μαγγανίου, μολύβδου, νικελίου, σιδήρου, χαλκού, χρωμίου, ψευδαργύρου, χρωμίου, κυανιούχων κ.α. Mέταλλα που δεν έχουν καμία σχέση με τα ελαιοτριβεία που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή, άλλα είναι φανερό ό,τι αφορούν σε βιομηχανικά απόβλητα τα οποία έχουν μεταφερθεί εκεί.

Ενα φορτηγό με τοξικά

Eπιπλέον, πριν από περίπου ένα μήνα οι επιθεωρητές περιβάλλοντος εντόπισαν στην περιοχή του Aσπροπύργου ένα φορτηγό με τοξικά απόβλητα που προέρχονταν από βιομηχανική μονάδα στη Θήβα.

Πρόκειται για ένα σύνθετο οικονομικό και οικολογικό έγκλημα. Tο οικονομικό κέρδος των εμπλεκομένων στο κύκλωμα είναι τεράστιο, ενώ ανυπολόγιστη είναι η ζημιά από τη διασπορά της τοξικής ρύπανσης σε διάφορες περιοχές της χώρας. H ανεξέλεγκτη εναπόθεση των τοξικών αποβλήτων είναι δεδομένο ότι απειλεί άμεσα τη δημόσια υγεία.

Eξάλλου, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η τελική απόφαση του ΣτE που αναμένεται περί τον Φεβρουάριο στην προσφυγή που κατέθεσε το Iνστιτούτο Tοπικής Aειφόρου Aνάπτυξης και Πολιτισμού (ITAΠ) και ο σύλλογος «Πολίτες για την αειφορία», ζητώντας την ακύρωση των αποφάσεων της Nομαρχιακής Aυτοδιοίκησης Bοιωτίας με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους για την ανάκληση των αδειών πέντε βιομηχανιών στον Aσωπό.

Πρόκειται για τις εταιρείες EΠAΛME, E.A.B., MAΪΛΛHΣ, EUROPA PROFIL AΛOYMINIO και ALUMINCO, για τις οποίες η σύμβουλος επικρατείας Kατερίνα Σακελλαροπούλου στο E΄ Tμήμα του ΣτE ζήτησε την ανάκληση των αδειών λειτουργίας τους.

Μέσα στο επόμενο διάστημα θα κατατεθεί ανάλογη προσφυγή που θα αφορά άλλες τρεις εταιρείες του ομίλου BIOXAΛKO (XAΛKOP, ETEM και EΛBAΛ). Nα σημειωθεί ότι σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις η οριστική απόφαση του ΣτE ήταν διαφορετική από την αρχική εισήγηση. Πρόκειται για εταιρείες μεταξύ των οποίων κάποιες έχουν τιμωρηθεί πάνω από μία φορά για διάφορες παραβάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Tην ίδια στιγμή επικρατεί αναβρασμός στη νομαρχία Bοιωτίας, όπου κλιμάκιο των επιθεωρητών δημόσιας διοίκησης ξεσκονίζει όλους τους φακέλους και ελέγχει τις αδειοδοτήσεις όλων των επιχειρήσεων, με το ITAΠ να καταγγέλλει ότι η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση δίνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις άδειες στις εταιρείες χωρίς να προβαίνει σε ελέγχους και παραβαίνοντας τη νομοθεσία. Παράλληλα, στο υπουργείο Περιβάλλοντος, σύμφωνα με πληροφορίες, ξεκίνησε ήδη η «παρέλαση» εκπροσώπων και στελεχών πολλών εταιρειών που έχουν τιμωρηθεί στο παρελθόν με πρόστιμο ζητώντας την «τακτοποίηση» των υποθέσεών τους.

Στόχος η συμμόρφωση

H κ. Kαραβασίλη αναφέρει, στην «H», ότι στόχος του υπουργείου δεν είναι να κλείσουν οι μονάδες και να χάσουν τις δουλειές οι εργαζόμενοι, άλλα να υπάρξει συμμόρφωση, να σταματήσει η ρύπανση και να αποκατασταθεί η ζημιά. Mια ζημιά που δεν αφορά μόνο στους πολίτες των γύρω περιοχών που για χρόνια πίνουν τοξικό νερό αλλά όλη την Eλλάδα, αφού έχει μολυνθεί ο ευρύτερος υδροφόρος ορίζοντας μιας περιοχής που παράγει λαχανικά (κυρίως πατάτες και καρότα) με εξασθενές χρώμιο και άλλα τοξικά που φτάνουν στα τραπέζια όλων των ελληνικών οικογενειών.

Eπιπλέον, στην περιοχή εμφιαλώνονται αναψυκτικά με νερό από τον Aσωπό, μολυσμένο δηλαδή με εξασθενές χρώμιο, το οποίο και σε ελάχιστη ποσότητα είναι άκρως επικίνδυνο για την υγεία. Aν όντως διαπιστωθεί ότι γίνεται διασπορά της ρύπανσης μέσα από το προαναφερόμενο κύκλωμα τότε το έγκλημα παίρνει ασύλληπτες διαστάσεις.

H Eιδική Γραμματεία του υπουργείου Περιβάλλοντος μέσα στις επόμενες ημέρες θα θέσει συγκεκριμένους όρους και χρονοδιαγράμματα για τη συμμόρφωση όλων των ρυπαντών. «Aν δεν συμμορφωθούν τότε θα πέσουν λουκέτα», αναφέρει χαρακτηριστικά η κ. Kαραβασίλη, προσθέτοντας: «Θα σεβαστούμε την όποια απόφαση του ΣτE», και η οποία είναι πολύ πιθανό να επιβάλει λουκέτα πριν καν εκπνεύσει η προθεσμία που θα δώσει η κυβέρνηση.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η τελική απόφαση του ΣτE που αναμένεται περί τον Φεβρουάριο στην προσφυγή που κατέθεσε το ITAΠ και ο σύλλογος «Πολίτες για την αειφορία», ζητώντας την ακύρωση των αποφάσεων της Nομαρχιακής Aυτοδιοίκησης Bοιωτίας με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους για την ανάκληση των αδειών πέντε βιομηχανιών στον Aσωπό.

Αυθαίρετα στο Κολωνάκι

    

απο το athensville

γράφει η Ιφιμέδεια

Το Κολωνάκι ήρθε στη ζωή μου όταν ήμουνα πιά αυτό που λένε οι μαμάδες μεγάλο παιδί. Δεν προϋπήρχε καμιά ανάμνηση κι έτσι μπορούσα να το κρίνω όσο αυστηρά ήθελα. Και αυτό έκανα. Στα δέκα χρόνια που δούλεψα εκεί, ύψωνα το φρύδι και κρατούσα απόσταση.
Το Κολωνάκι ήταν οι αγενείς πωλήτριες, τα μεγάλα τζιπ, οι σεκιουριτάδες των διασήμων, οι κουτσομπόληδες θυρωροί, τα κορίτσια που ξόδευαν τα κέρδη της προηγούμενης νύχτας. Ήταν ο τύπος με την καπαρντίνα που έπαιρνε την θέση μου στην ουρά του Delikiosk, ο Κακαουνάκης κι ο Γιακουμάτος στη Λυκόβρυση και το Da Capo, τα χαρτοκιβώτια σωρός έξω από τα μαγαζιά, η γλίτσα στα πεζοδρόμια με την πρώτη βροχή, η επαρχιακή περατζάδα της Μηλιώνη.
Δεν μου έφταιγε στ’αλήθεια το Κολωνάκι. Έφταιγε που ήξερα ότι δεν θα ριζώσω στη δουλειά μου γιατί δεν ανήκα στον κόσμο του. Γιατί στο τέλος της μέρας δεν αρκούσε να μελετώ τα έργα του Ηρόδοτου και του Πλούταρχου, έπρεπε να μένω στις ομώνυμες οδούς.
Φεύγοντας μόλις πρόσφατα οριστικά από εκεί, κατάλαβα ότι το Κολωνάκι επιβίωσε μέσα μου, και μάλιστα όπως ήθελε εκείνο, οι αναμνήσεις των δέκα χρόνων οικοδομήθηκαν αυθαίρετα. Σαν τους παλιατζήδες που διασχίζουν κάθε πρωί τους δρόμους του, ξεσκίζοντας με την ντουντούκα και την ευδιάκριτη τσιγγάνικη προφορά τους τον faux-chic αέρα της αριστοκρατικότερης συνοικίας της Αθήνας.

Το Κολωνάκι είναι πιά για μένα οι μπλαζέ παχουλές γάτες στις εισόδους των πολυκατοικιών. Οι ίδιες οι υπέροχες πολυκατοικίες. Είναι η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ από τουΜισεγιάννη. Είναι ο Μ.Λ. που με πάει αγκαζέ στο Delicieux και στο δρόμο τραγουδάμε δυνατά «Ε, Κολωνάκι πώς σε έχουν καταντήσει, που’ναι οι άρχοντες που είχες μια φορά», το γνωστό άσμα της Μαίρης Λω. Είναι ο σεισμός του ’99.
Κι ακόμη πιό πίσω, σαν φοιτήτρια, η πρώτη αποκάλυψη ενός καλά κρυμμένου μυστικού: ο γοητευτικός ήσυχος κήπος της Αμερικάνικης και της Αγγλικής Σχολής Κλασικών Σπουδών. Τυπικά δεν είναι Κολωνάκι, μου λέει αυστηρά ένας παλιός Δεξαμενιώτης.

Κι αν έπρεπε το Κολωνάκι να είναι ένα πράγμα μόνο, μία μόνο εικόνα; Θα ήταν μια συστάδα αναπάντεχα μανιτάρια που φύτρωναν στη ρίζα ενός δέντρου της Νεοφύτου Δούκα. Έκανε κρύο κι έβρεχε, έβρεχα κι εγώ, τα μανιτάρια ήταν ένα παρήγορο κλείσιμο ματιού, ήταν ένα μυστικό που έβλεπαν μόνο όσοι περπατούσαν με το κεφάλι σκυφτό.

Η ΑΘΗΝΑ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΜΟΥΣΕΙΟ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ Από τη rue Lepsius στα δρομάκια της Πλάκας

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΤο αργότερο σε ενάμιση χρόνο το Μουσείο Κωνσταντίνου Π. Καβάφη (1863-1933), στην οδό Πολυγνώτου 13 της Πλάκας, θα είναι έτοιμο να δεχθεί τους πρώτους επισκέπτες. Η διαβεβαίωση προέρχεται από τον διευθυντή του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού, Μανόλη Σαββίδη, ο οποίος έχει κληρονομήσει, το 1995, από τον πατέρα του, τον καθηγητή Γ. Π. Σαββίδη, το αρχείο Καβάφη.

Ο Καβάφης 38 ή 40 ετών, το 1901 ή 1903 Το Σπουδαστήριο είναι ο φορέας, στον οποίο ανατέθηκε η χρήση της φερόμενης ως κατοικίας -κτίσμα του 1860- του πρώτου πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Κωλέττη (1773 ή 1774 - 1847), όπου θα στεγαστεί το σύνολο των χειρογράφων, βιβλίων, εγγράφων, φωτογραφιών και αντικειμένων του Αρχείου Καβάφη.

Η φερόμενη ως κατοικία του Ιωάννη Κωλέττη ανήκει στην ιδιοκτησία του υπουργείου Πολιτισμού. Είναι ένα από τα πολλά ιστορικά κτίρια, τα οποία αγοράστηκαν επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, επειδή κατέρρεε. Η πρόταση της δημιουργίας Μουσείου Καβάφη στην Αθήνα έγινε από το πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (έχει μετονομαστεί σε «Postbank») Αγγελο Φιλιππίδη προς τον διευθυντή του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού Μανόλη Σαββίδη. Βασική προϋπόθεση, ώστε να δοθούν τα χρήματα για την αναπαλαίωση του κτιρίου -που τελικά θα φθάσουν το 1 εκατ. ευρώ- ήταν να βρίσκεται σε χώρο τουριστικής προβολής ή σε βόλτα τουρισμού. Η «οικία Ι. Κωλέττη» ήταν η ιδανική λύση, καθώς βρίσκεται στον αρχαιολογικό περίπατο της Αθήνας των Κλασικών Χρόνων, με θέα στην Ακρόπολη.

Η φερόμενη ως οικία Ι. Κωλέττη, η οποία θα στεγάσει το υπό δημιουργία Μουσείο Κ.Π. ΚαβάφηΤο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, εκτός από την αναπαλαίωση, θα στηρίξει οικονομικά επί είκοσι χρόνια -όσα θα είναι και η χρήση του κτιρίου από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού- τη συντήρηση, τον καθαρισμό και τη φύλαξη του υπό δημιουργία Μουσείου Καβάφη. Η πράξη της παραχώρησης υπεγράφη τον Σεπτέμβριο, λίγες μέρες πριν από τις τελευταίες εκλογές, από τον τέως υπουργό Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά. Ετσι, παρεκάμφθησαν αφενός οι γραφειοκρατικές δυσκολίες και αφετέρου οι οικονομικές υποχρεώσεις του υπουργείου προς τον εγκατεστημένο εργολάβο, που είχε αναστείλει τις εργασίες αναπαλαίωσης της οικίας Κωλέττη - από τη διετία '03-'04. Το Δημόσιο τού χρωστούσε 300.000 ευρώ. Δεν απομένει παρά η αρχιτεκτονική μελέτη, για να αρχίσουν εκ νέου οι εργασίες συντήρησης του κτιρίου.

Ο Μανόλης Σαββίδης έχει φανταστεί τη διαμόρφωση του χώρου, όταν του παραδοθεί, ως εξής:

- Ισόγειο: θα στεγαστεί αίθουσα πολυμέσων και θα ανασυσταθεί ένα ιδεατό δωμάτιο του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, με έπιπλα του ποιητή, προσωπικά αντικείμενα και βιβλία του. Στον ίδιο χώρο, θα δημιουργηθεί εκθετήριο τεκμηρίων (χειρογράφων και άλλων αντικειμένων), αίθουσα εκδηλώσεων, πωλητήριο και ένα μικρό κυλικείο.

more

ΑΝΤΙΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ

απο το ΣΚΑΙ

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών ο κορυφαίος ζωγράφος και δάσκαλος Γιάννης Μόραλης

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών, έφυγε από τη ζωή ο κορυφαίος ζωγράφος και δάσκαλος Γιάννης Μόραλης.

Καλλιτέχνης που πέτυχε τη σύζευξη του κλασικού με το μοντέρνο, επηρέασε καθοριστικά το τοπίο της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα, τόσο με το έργο του όσο και με τη διδασκαλία του.

Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα το 1916. Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Μαθήτευσε στη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Παρθένη, τον Αργυρού και τον Κεφαλληνό και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην Ecole Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και φρέσκο. Παράλληλα εγγράφηκε στην Ecole des Arts et Métiers, για την σπουδή του ψηφιδωτού.
Το 1947 εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου παρέμεινε έως το 1983. Το 1949 με αρκετούς Έλληνες ζωγράφους μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα "Αρμός" και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Βραβευμένος σε πολλές διεθνείς εκθέσεις, o μεγάλος δάσκαλος σχολήθηκε με τη σκηνογραφία, την εικονογράφηση βιβλίων και δίσκων και την κεραμική.
Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ δική του ειναι η εγχάραξη στον εξωτερικό τοίχο του ξενοδοχείου Χιλτον.

Νέα σύνθεση ΚΑΣ - Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού

Αρχίζουν εκ νέου την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου (15.00 μ.μ.) οι συνεδριάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, με τη νέα του σύνθεση (σύμφωνα με την ΥΠΠΟΤ/ΔΙΟΙΚ/Α4/Φ83/114513/17.12.09). Ακολουθούν τα ονόματα των τακτικών και των αναπληρωματικών μελών.


ΤΑΚΤΙΚΑ ΜΕΛΗ Κ.Α.Σ.


1.Λίνα Μενδώνη, Γενική Γραμματέας του ΥΠ.ΠΟ.Τ., ως Πρόεδρος.
2.Αντώνιος Κλαδιάς, Νομικός Σύμβουλος του Κράτους στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
3.Μαρία Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη, Αναπληρώτρια Προϊσταμένη της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων & Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
4.Αλέξανδρος Θεοχαρόπουλος, Προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Αναστήλωσης Μουσείων και Τεχνικών Έργων του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
5.Αλέξανδρος Μάντης, Προϊστάμενος της Α΄ Ε.Π.Κ.Α.
6.Αριστέα Καββαδία, Προϊσταμένη της 3ης Ε.Β.Α.
7.Αικατερίνη Κυπαρίσση – Αποστολίκα, Προϊσταμένη της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας Νότιας Ελλάδος.
8.Λίλλιαν Αχειλαρά, Προϊσταμένη της ΙΣΤ΄ Ε.Π.Κ.Α.
9.Ευγενία Χαλκιά, Προϊσταμένη της 26ης Ε.Β.Α.
10.Νικόλαος Σταμπολίδης, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
11.Αναστασία Τούρτα, επίτιμη Διευθύντρια του ΥΠ.ΠΟ.
12.Λυδία Παλαιοκρασσά, Καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
13.Διαμαντής Τριαντάφυλλος, επίτιμος Διευθυντής του ΥΠ.ΠΟ.
14.Μανώλης Κορρές, Αναπληρωτής Καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
15.Παναγιώτης Βαλαβάνης, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
16.Ηλίας Μαριολάκος, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
17.Δημήτριος Μικρός, Αρχιτέκτονας Μηχανικός στον Ν. Οργανισμό της Αθήνας.

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΜΕΛΗ


1.Πολυξένη Αραπογιάννη, Προϊσταμένη της ΛΗ΄ Ε.Π.Κ.Α.
2.Κωνσταντίνος Γεωργάκης, Νομικός Σύμβουλος του Κράτους στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
3.Κωνσταντίνος Ζάχος, Προϊστάμενος της ΙΒ΄ Ε.Π.Κ.Α.
4.Αθανάσιος Νακάσης, Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Τεχνικών Ερευνών Αναστήλωσης.
5.Ιωάννα Τσιριγώτη – Δρακωτού, Προϊσταμένη της Β΄ Ε.Π.Κ.Α.
6.Ευγενία Γερούση, Προϊσταμένη της 23ης Ε.Β.Α.
7.Άννα Μπανάκα, Προϊσταμένη της Δ΄ Ε.Π.Κ.Α.
8.Μελίνα Φιλήμονος – Τσοποτού, Προϊσταμένη της ΚΒ΄ Ε.Π.Κ.Α.
9.Δημήτριος Αθανασούλης, Προϊστάμενος της 25ης Ε.Β.Α.
10.Αλίκη Μουστάκα, Καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Α.Π.Θ.
11.Ελένη Τσοφοπούλου – Γκίνη, επίτιμη Διευθύντρια του ΥΠ.ΠΟ.
12.Παυλίνα Καραναστάση, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ρωμαϊκής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
13.Άλκηστη Χωρέμη, επίτιμη Διευθύντρια του ΥΠ.ΠΟ.
14.Γεώργιο Καραδέδο, Αναπληρωτής Καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Α.Π.Θ.
15.Παναγιώτα Μποζάνα – Κούρου, Καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
16.Νικόλαος Ζούρος, Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
17.Αμαλία Κουδούνη, Αρχιτέκτονας – Μηχανικός, Προϊσταμένη της Διεύθυνσης Πολεοδομικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Περιβάλλοντος.
20/12/2009