Η Σύρος μπροστά στο όραμα της πολιτιστικής ανάπτυξης

από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Του Νικου Βατοπουλου

«Η Σύρος έχει τη δυναμική να καταστεί ο καλύτερος προορισμός της Ελλάδος κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού», λέει ο Γιάννος Μαργαζιώτης, βιολονίστας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής, που διεξάγεται κάθε Αύγουστο στην Ερμούπολη.

Φέτος, το Φεστιβάλ έφερε και πάλι σπουδαίους μουσικούς, έκανε μια μεγάλη επιτυχία με τον «Ριγκολέττο», όπου έλαμψαν με τις ερμηνείες τους οι Βασιλική Καραγιάννη, Χάρης Ανδριανός, Δημήτρης Πακσόγλου και Ειρήνη Καράγιαννη, και έθεσε νέες βάσεις για ρευστοποίηση αυτού του πολιτισμικού κεφαλαίου τόσο προς την τοπική κοινωνία όσο και ευρύτερα. Η επιτυχία αυτού του Φεστιβάλ μας δείχνει έναν αναπτυξιακό μοχλό για όλα τα μικρά, περιφερειακά φεστιβάλ σε νησιά του Αιγαίου και τις δυνατότητες που προβάλλονται μέσα από τη διεθνή εμπειρία.

«Ετσι όπως πλουσιοπάροχα προσφέρουν οι καλλιτέχνες μας», λέει ο Γ. Μαργαζιώτης, «έτσι πρέπει να το ανταποδώσουμε ρευστοποιώντας το προς την κοινωνία της Σύρου και κατ’ επέκταση των Κυκλάδων. Είναι η προίκα τους συνδέοντας το όραμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021 με αυτό της σοβαρής τουριστικής ανάπτυξης. Ευελπιστούμε στην εγρήγορση των υπεύθυνων πολιτειακών παραγόντων επιθυμώντας την ουσιαστική στήριξή τους εκμεταλλευόμενοι «αδιάθετους αλλά προς διάθεση» ευρωπαϊκούς πόρους».

Με τους συνεργάτες και συνοδοιπόρους στο Φεστιβάλ από το 2004, Φώτη Καραγιαννόπουλο, Γιώργο Φουφόπουλο και Κώστα Φωτόπουλο, αλλά και την ομάδα παραγωγής της specs ‘n’ arts, ο Γιάννος Μαργαζιώτης επενδύει στο 2014, όταν θα εορτασθούν τα 10 χρόνια της διοργάνωσης αλλά και τα 150 χρόνια του Θεάτρου Απόλλων στην Ερμούπολη, που στεγάζει τις συναυλίες.

Οι συνδιοργανωτές του Φεστιβάλ Κυκλάδων αλλά και οι χορηγοί -μικροί και μεγάλοι- όπως είναι δημόσιοι και ιδιωτικοί τοπικοί φορείς, μα και φορείς του εξωτερικού, βλέπουν τις δυνατότητες του πολιτιστικού τουρισμού. Η Εφη Τριανταφυλλίδη, της εταιρείας παραγωγής specs ‘n’ arts με την πείρα που έχει αποκτήσει, υπογραμμίζει τη φετινή συμμετοχή της ορχήστρας Musica Vitae από τη Σουηδία, που έδωσε συναυλίες και στην Τήνο και στη Σύρο.«Δεν μπορώ να μην αναφέρω το Σουηδικό Κράτος», μας λέει, «το οποίο μας τίμησε φέτος με τη συμπαράστασή του. Η προετοιμασία του Φεστιβάλ είναι μια πολύπλοκη διεργασία, που περιλαμβάνει το μεταφυσικό στοιχείο της πίστης όσο και τη ρεαλιστική εκτίμηση των εκάστοτε δεδομένων... τα οποία «δεδομένα» στον τομέα της οργάνωσης του πολιτισμού στη χώρα μας είναι ακόμη ρευστά».

Οπως επισημαίνουν οι διοργανωτές, το χτίσιμο των σχέσεων με την πάροδο του χρόνου, με τη φιλία και την αγάπη στη μουσική, έχει γίνει η βάση για ρεαλιστικές προβολές στο μέλλον. Οι εμπειρίες που αποκτούν οι ξένοι καλλιτέχνες στα νησιά είναι κεφάλαιο προς αξιοποίηση. Μας το μεταφέρει εύγλωττα η Εφη Τριανταφυλλίδη:

«Οι μουσικοί της Ορχήστρας Musica Vitae από τη Σουηδία τιμώντας το κάλεσμα λάτρεων του πολιτισμού, του Σωματείου οι Φίλοι της Τήνου, έπλευσαν κι ως το πράσινο νησί των Κυκλάδων, για να μυρίσουν τις άγριες ευωδιές των θάμνων που φύονται στα ορεινά του και να μείνουν εκστατικοί μπρος στα μεγαλόπρεπα συναισθήματα που μαλακώνουν το μάρμαρο στα χέρια του Χαλεπά... Οι Κυκλάδες έχουν ένα όνειρο: να γίνουν η πρωτεύουσα του πολιτισμού στην Ευρώπη του 2021... αλλά όχι μόνο για ένα χρόνο...».

Η Σύρος με την αρχιτεκτονική κληρονομιά που διαθέτει μπορεί να αναπτυχθεί μέσα από τον πολιτιστικό τουρισμό κατά τρόπο πρωτοπόρο. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής έχει θέσει μία βάση.

Ανάφη, το εβένινο γλυπτό του Αιγαίου

απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μ’ ένα κατάλευκο μπαλκόνι στο πέλαγος, τη Χώρα, χτισμένη αμφιθεατρικά με ιδιαίτερη, γαλήνια αρχιτεκτονική

Του Κωνσταντινου Χαντζοπουλου

Ενα μικρό εβένινο γλυπτό που ξεπροβάλλει μέσα στην αγκαλιά του Αιγαίου είναι η Ανάφη, ενώ μέσα από τα κατάμαυρα, ηφαιστειακά σπλάχνα της ξεπηδά μια πανέμορφη λευκή Χώρα, που από ψηλά ατενίζει τη μεγάλη της αδελφή τη Σαντορίνη και την απεραντοσύνη του γαλάζιου. Η ομορφιά της Ανάφης, η λιτή ομορφιά του μαύρου πάνω στο γαλάζιο, είναι αυτή που μαρτυρά τη γαλήνια δύναμη της μάνας γης, και είναι αυτή που προσδίδει με τη σειρά της τον μοναδικό, άγριο χαρακτήρα σε αυτό το ιδιαίτερο νησί.

Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, σε αντίθεση με τη γειτονική Σαντορίνη, η Ανάφη αποτελεί μια μικρή έκπληξη, είναι ένα γνήσιο, ηφαιστειακό μαύρο πετράδι που σε περιμένει να το ανακαλύψεις. Από τη στιγμή που το πλοίο θα αράξει στο μικρό λιμάνι της, η άγρια γοητεία αυτού του τόπου θα σε συνεπάρει χωρίς αρχικά να το αντιληφθείς, ίσως η πρώτη γεύση έρθει με την ανάβαση ψηλά στη μαγευτική της Χώρα. Σαν ένα κατάλευκο μπαλκόνι που κοιτάζει στο Αιγαίο, η Χώρα της Ανάφης είναι χτισμένη αμφιθεατρικά, με μια ιδιαίτερη και γαλήνια αρχιτεκτονική, που ίσως φέρει στη μνήμη σου κάποια άλλα σοκάκια, κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης! Μην εκπλαγείς γι’ αυτό το παιχνίδι της μνήμης, καθώς ένα μικρό αντίγραφο της Χώρας της Ανάφης βρίσκεται στην Πλάκα, τα γνωστά Αναφιώτικα: Χτισμένα από το 1847 έως το 1863 από Αναφιώτες οικοδόμους που ήρθαν στην Αθήνα για να χτίσουν τα Ανάκτορα του βασιλιά Οθωνα, έφεραν την κυκλαδίτικη πνοή της θάλασσας στο κέντρο της Αθήνας.

Εδώ θα μπορέσεις να βρεις, σχετικά εύκολα, ωραία, παραδοσιακά δωμάτια και ξενώνες για να μείνεις, σε λογικές τιμές παρόλο που η Ανάφη έχει αρχίσει να γίνεται γνωστή ως προορισμός. Η Χώρα είναι πάντως ένας μικρός θησαυρός από εικόνες κι εκπλήξεις που σε περιμένουν σε κάθε γωνιά αυτού του λευκού λαβύρινθου. Αξίζει λοιπόν να την περπατήσεις όλη, από τη μικρή άνω πλατεία με την πανοραμική θέα μέχρι τα σοκάκια της γύρω από τα ερείπια του βενετσιάνικου κάστρου, γεμάτα λουλούδια και νωχελικές γάτες που ξαπλώνουν στη ζεστή γκρίζα πέτρα. Στην κεντρική της περατζάδα θα συναντήσεις όμορφα μεζεδοπωλεία και καφέ για πρωινό, καφέ ή φαγητό, ευλογημένα με μοναδική θέα, στην απάνεμη πλευρά του νησιού όπου είναι χτισμένη η Χώρα. Μερικά από αυτά είναι το «Αρμενάκι», ταβέρνα με ωραία μουσικά σύνολα, η «Αλεξάνδρα» με θέα την κίνηση στον κύριο δρόμο του νησιού ή το «Αστραχάν» με την καλύτερη θέα του νησιού και το «Λιοτρίβι» με το παλιό ελαιοτριβείο του, ενώ θα πρέπει να δοκιμάσεις το εξαιρετικό θυμαρίσιο μέλι, το τυρί της Ανάφης και τα λουκάνικά της. Σε όλα αυτά πρόσθεσε και την απαγόρευση αυτοκινήτων, μιας και η Χώρα αποτελεί παραδοσιακό οικισμό και θα έχεις την ηρεμία και τη γαλήνη που αποζητάς.

Αρχίζοντας δίπλα από το λιμανάκι, στο Κλεισίδι, μια σειρά από παραλίες, άλλες μικρότερες άλλες μεγαλύτερες, εκτείνονται σε όλο το νότιο τμήμα του νησιού και είναι και οι μοναδικές. Γενικά, οι παραλίες της είναι πολύ καλές, όχι τόσο οργανωμένες, εκτός από το Κλεισίδι, αλλά με κρυστάλλινα νερά και άμμο και η γοητεία τους έγκειται ακριβώς στην απομόνωσή τους και στη γαλήνη που αυτή προσφέρει. Οι πιο αξιόλογες είναι το Κατσούνι, η Φλαμουρού και ο φημισμένος Ρούκουνας, μεγάλος και μικρός, όπου ο μεγάλος είναι και η μεγαλύτερη αμμουδερή παραλία του νησιού -και ίσως όλου του Αιγαίου- και διαθέτει και μία αξιόλογη ταβέρνα, τον «Ρούκουνα», με ένα κατσικάκι που θα λιώσει στο στόμα σου. Αν προχωρήσεις ανατολικότερα, θα ανακαλύψεις κι άλλες όμορφες, ερημικές παραλίες, κυρίως με βότσαλα, όπως ο Μέγας Ποταμός ή οι Πρασιές. Αν πάλι αποφασίσεις να περιηγηθείς μέσα στην ενδοχώρα, μπορείς να επισκεφθείς την αρχαία ακρόπολη στο Καστέλλι, με τα αρχαία τείχη της να βάφονται πύρινα από το φως του ήλιου και οι σκιές της περασμένης ακμής της να μακραίνουν μέσα στο μοναχικό ηλιοβασίλεμα.

Ισως όμως το πιο σπουδαίο αξιοθέατο του νησιού να μην έχει δημιουργηθεί από ανθρώπου χέρια, αλλά από τις μεγαλειώδεις δυνάμεις της φύσης. Ενας γιγαντιαίος μονολιθικός βράχος, ύψους 460 μ., ο δεύτερος μεγαλύτερος της Μεσογείου μετά το Γιβραλτάρ υψώνεται σε όλη την απόκοσμη μεγαλοπρέπειά του μέσα από τη θάλασσα. Η διαδρομή από το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής (ή Παναγίας Καλαμιώτισσας) μέχρι την κορυφή του «Βράχου» είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία και ίσως από τις εντυπωσιακότερες διαδρομές που μπορεί να προσφέρει ένα νησί. Είναι σχετικά χρονοβόρα και δύσκολη ως ανάβαση, αλλά η εκπληκτική, σχεδόν τρομαχτική αίσθηση ότι περπατάς ουσιαστικά πάνω σε μια τεράστια πέτρα, σε έναν κολοσσιαίο βράχο με τις ξαφνικές εναλλαγές που σου προσφέρει η μοναδική θέα τόσο στη θάλασσα, όσο και στον ίδιο επιβλητικό όγκο του, θα εγχαραχθεί στο μυαλό σου ως ένα μνημείο του μεγαλείου της φύσης. Στο τέλος της διαδρομής, πάνω στην ερημική κατάλευκη Παλαιά Μονή της Καλαμιώτισσας, αφιέρωσε μια στιγμή στον εαυτό σου: στον ανυπέρβλητο γαλάζιο ορίζοντα που θα σε αγκαλιάσει από παντού και που θα γεμίσει την ψυχή σου με το πιο όμορφο ποίημα μιας θάλασσας απέραντης, που γι’ αυτή τη στιγμή θα είναι όλη δική σου.

Τα τελευταία μαγαζιά/βιοτεχνίες του ιστορικού κέντρου - OpenWalkAthens

απο το athensville

"Δεν υπάρχει πιο συναρπαστικό πράγμα από την έρευνα" είχε πει σε μια παρέα μια συγγραφέας και δίκιο είχε. Η σκέψη της μου επιβεβαιωνόταν εδώ και δύο μήνες όταν πρωτομπήκε η ιδέα να γίνει μια δράση ανάδειξης των μαγαζιών που χάνονται είτε αυτά αφορούν μια τέχνη που ξεφυσά τα τελευταία της είτε γιατί έχουν σπάνιο και ιδιαίτερο αντικείμενο. Μια κοπέλα μίλησε αρχικά για ένα μαγαζάκι που εξειδικεύεται σε υδρογείους κι απο κεί ξετυλίχτηκε το κουβάρι της -αλήθεια σούπερ συναρπαστικής- έρευνας. Μπήκα σε μέρη που προσπερνώ χρόνια καθημερινά και δεν φανταζόμουν τα σκηνικά που κρύβουν πίσω από τους τοίχους. Από εργαστήρια άθικτα στην εικόνα τους δεκαετίες, μέχρι τεχνίτες και καλούπια μαστοριών χαμένων, που διατηρούνται από μια γηραιά πελατεία που δεν τα παίρνει ετοιματζίδικα απ' τα σουπερ μάρκετ, αλλά έρχεται σ' αυτά τα εξειδικευμένα εργαστήρια και ζητά ακόμα και σήμερα το συγκεκριμένο.
Ήταν λοιπόν ένα πακέτο από ιδιαίτερες στιγμές που γεύτηκα αυτοί οι δύο μήνες, να τριγυρίσω σχεδόν όλα τα εργαστήρια της βιοτεχνικής περιοχής της Αθήνας, κυρίως στου Ψυρρή και στο Εμπορικό Τρίγωνο, και να γνωρίσω ανθρώπους με ενδιαφέρουσες ιστορίες, ντυμένες άλλοτε με πόνο και νοσταλγία, αλλά το σημαντικότερο, φέρουσες τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.
Αυτή την Κυριακή η όλη δουλειά που κάναμε 20 άτομα τον τελευταίο μήνα, μετουσιώνεται στο πρώτο OpenWalkAthens "βιοτεχνίες/καταστήματα με σπάνιο αντικείμενο στο κέντρο" που πιστεύω δεν πρέπει να χάσετε. Σε 2 ώρες θα δείτε συμπυκνωμένη άγνωστη, νοσταλγική αλλά και σύγχρονη ιστορία της πόλης, και μαγαζιών, που στέκουν ταπεινοί φρουροί της πλούσιας βιοτεχνικής παράδοσης των κάτω αυτών γειτονιών. 

Μερικά τιπς για τα σημεία του Owa:


Σιδηρουργείο-Μηχανουργείο, Χριστοκοπίδου 8
Ίσως το πιο ιδιαίτερο σημείο του OpenWalk, σέρνοντας την σιδερένια πόρτα μεταφέρεστε 100 χρόνια πίσω. Ακόμη χρησιμοποιείτε απ' τους τεχνίτες της ναξιώτικης οικογένειας των Λιοφάγων, το καμίνι που αχνίζει στο κέντρο τους, μαζί με το βαρύ αμόνι. Αξίζει να χαζέψετε τον τοίχο με τις κρεμαστές φωτογραφίες, και όλη την ιστορία της οικογένειας απ' την Νάξο ως του Ψυρρή και το άνοιγμα του Σιδηρουργείου το 1948. 


Παραδοσιακό Τυπογραφείο, Αριστείδου 10-12, ημιυπόγεια στοάΤο ενδιαφέρον εδώ ότι έχει διατηρηθεί ατόφιο ένα τυπογραφείο απ' τα παλιά. Ο τρόπος σύνθεσης αυτής της βαριάς και απαιτητικής δουλειάς ήταν πραγματικά δύσκολος. Ψηφίδα-ψηφίδα, μεταλλικά στοιχεία στη σειρά σχημάτιζαν τα κείμενα, αυτά που πληκτρολογούμε εμείς στα 5 δεύτερα, ε, έπαιρνε και μισή ώρα για τον παλιό τυπογράφο για να τα στήσει.



Bιοτεχνία Κηροπλαστικής, Αριστοφάνους 28
Κηροπλάστες δεν έχουν μείνει πολλοί. Τα περισσότερα βιομηχανοποιημένα ετοιματζίδικα πια. Πίσω απ' το μπροστά χώρο κρύβεται το εργαστήριο με τα κρεμαστά καλούπια, και τ' αρώματα κεριών και λιβανιών ζεστά ζεστά να αγκαλιάζουν σαν λάβα το σώμα.

Κατάστημα Φελιζόλ, Άνθιμου Γαζή 9, Στοά Καρύτση
Η περίφημη λέξη φελιζόλ είναι δημιούργημα ακριβώς αυτού του καταστήματος, που έχει πατεντάρει και την ονομασία. Σήμερα φτιάχνει ντηζαϊνάτα αντικείμενα απο φελιζόλ κυρίως το μαγαζί στο κέντρο, η βιοτεχνία του Βοτανικού ασχολείται κυρίως με μονώσεις.

Τροχιστής ψαλιδιών/μαχαιριών, Κολοκοτρώνη 49
Απ' το 1926 στο Εμπορικό Τρίγωνο ο προπάππος Κοντοπίδης και ο εγγονός έχει διατηρήσει το μαγαζί μέχρι σήμερα. Το ενδιαφέρον ότι έχει δημιουργήσει μια συλλογή, μικρό μουσείο, με όλα τα εργαλεία τροχίσματος στον ημιόροφο που αξίζει τρελό έπαινο.


Μαλλιά για πλέξιμο, Κολοκοτρώνη 30
Οι Σακαλάκ είναι στην Κολοκοτρώνη από το 1935. Μοντέρνο μεν το κτίριο πια, αλλά είναι συνώνυμο του μαλλιού για τις Αθηναίες το μαγαζί αυτό. Το ενδιαφέρον ότι κάνει δωρεάν μαθήματα πλεκτικής και τη μέρα του ανοικτού περιπάτου θα κάνει επίδειξη.


Είδη Ραπτικής, Πλατεία Αγίας Ειρήνης 5
Απ' τα αγαπημένα μου σποτ. Ανάμεσα στο μπαρομάνι, διασώζεται ακόμη το μαγαζί ειδών ραπτικής των Αγγελοπουλέων, στην ίδια θέση απ' το 1925. Οι αδελφές Αγγελοπούλου το διατηρούν μέχρι σήμερα και όσοι το προσπερνάτε κακό του κεφαλιού σας. Αναλλοίωτο από τότε στο εσωτερικό του θα δείτε είδη ραπτικής και ρουχισμού ακόμη απ' την εποχή του Μεσοπολέμου. Αναζητήστε τα κουτιά με τις γαλλικές κάλτσες, είναι 70 χρόνια εκεί!




Εργαστήρι Ξυλογλυπτικής, Χριστοκοπίδου 2, υπόγειο
Ακόμα και η ξυλογλυπτική έχει αντικατασταθεί από βιομηχανική παραγωγή. Αλλά δεν μπορεί να φτάσει την ευαισθησία ενός χειροποίητου γλυπτού, από γερό τεχνίτη όπως είναι ο κ. Βασίλης, ένας πολυ φιλικός, καταπληκτικός άνθρωπος που αξίζει να γνωρίσετε.

Οργανοποιείο Καρελλάς, Λουκά Νίκα 14 & Αγ. Αναργύρων
Ίσως ο τελευταίος που κατασκευάζει χειροποίητα όργανα, αφού μαθήτευσε δίπλα σε μαστόρους παλιούς της ρεμπετομάνας περιοχής Ψυρρή/Αθηνάς, άνοιξε το εργαστήριο μιας απαιτητικής τέχνης το 1992. Και δεν είναι μόνο η ακουστική σημαντική, αλλά και τα ιδιαίτερα σκαλίσματα που ζητάνε οι πελάτες στα όργανά τους.

Xειροποίητα παπούτσια μπαλέτου, Αριστοφάνους 14
Παπούτσια μπαλέτου, ίσον Τζοάνα, για οποιονδήποτε ασχολείται μ' αυτόν τον χορό. Τα παπούτσια αυτά πάντα χειροποίητα, στα μέτρα των χορευτών κι η ιδιοκτήτρια θα δείξει πως φτιάχνονται.


Εργαστήριο μπαούλων, Παλλάδος 21, υπόγειο
Ένα υπογειάκι που δεν πιάνει το μάτι σου κοντά στην πλατεία Ηρώων φιλοξενεί από το 1966 το εργαστήρι μπαούλων του κ. Γιώργου. Ίσως το πιο εξειδικευμένο μαγαζί του OpenWalk που αποδεικνύεται ακόμη χρήσιμο, αφού σε πολλές παραστάσεις το Εθνικό και η Λυρική έχουν βρει εδώ παλιές βαλίτσες και μπαούλα. Ο κ. Γιώργος επίσης είναι ο μοναδικός που τα επισκευάζει πια σε ολόκληρη την Ελλάδα!


Ψάθινα καπέλα, Αγίας Ελεούσης 7, 1ος
Τα καπέλα είναι ότι πιο ετοιματζίδικο πια, αλλά ευτυχώς υπάρχει 3-4 πιλοποιϊα στο κέντρο που ακόμα κρατάνε. Ένα απ' αυτά της οικογένειας Σαρηγιαννίδη που έχει μεγαλύτερη εξειδίκευση στα ψάθινα καπέλα και θα δείξει πως φτιάχνονται.


Λευκοσιδηρουργείο, Κακουργοδικείου 2 (Αθηνάς 17 γωνία) υπόγειο
Απ' τα παραδείγματα που χαίρεσαι. Ο πιτσιρικάς εγγονός της οικογένειας Τερίκογλου διατηρεί ατόφια την ατμόσφαιρα του εργαστηρίου του παππού που άνοιξε το 1957 και είναι απ' τους πιο ανοιχτόκαρδους στο να μιλήσουν και να μυήσουν τον κόσμο σ' αυτή την ωραία τέχνη. Μακάρι να 'ταν όλοι έτσι πραγματικά. Το μαγαζί αυτό σίγουρα τα πάει περίφημα και θα συνεχίσει έτσι. Μπράβο του!

Τσιγκογραφείο, Χρυσοσπηλιωτίσσης 7, 3ος
Απ' τα τελευταία 3 της Αθήνας. Η τσιγκογραφία ήταν η τέχνη αποτύπωσης της φωτογραφίας σε τσίγκο κλισέ και ήταν άμεση η εξάρτησή της από την τυπογραφία. Με την αλλαγή της τεχνολογίας στην τελευταία, η τσιγκογραφία ουσιαστικά αχρηστεύτηκε και έστρεψε το αντικείμενό της σε ιδιαίτερες ανάγλυφες εκτυπώσεις όπως η χρυσοτυπία.


Αμπαζούρ, Ευριπίδου 1
Πολύ ωραίο σποτ. Η οικογένεια Περβολαράκη δέχτηκε με λαχτάρα να συμμετέχει. Όλη η οικογένεια απασχολείται στο μαγαζί που φτιάχνει 60 χρόνια τώρα αριστουργηματικά αμπαζούρ. Στις βιτρίνες του φιλοξενεί πραγματικά αμπαζούρ έργα τέχνης, ενώ την μέρα του owa θα φέρει και αμπαζούρ που έχουν πρωταγωνιστήσει σε παλιές ελληνικές ταινίες!

Κουρείο, Σοφοκλέους 5, στοά
Άλλο παράδειγμα με μέλλον. Ο ιδιοκτήτης κουρέας του, έχει διατηρήσει όλη την ατμόσφαιρα του παλιού κουρείου και όχι μόνο αυτό αλλά το γουστάρει τόσο που βρήκε, αγόρασε και θα επιδείξει ποδήλατο-κουρείο απ' την Ιταλία! 


Περισσότερες πληροφορίες για το OpenWalkAthens στο http://atenistas.org/2013/05/14/openwalk/

Χαράλαμπος Μπούρας Ο συντηρητής που χαρίζει χρόνια στην Ακρόπολη

απο τα ΝΕΑ

εμεις είχαμε τον Χ.Μπούρα στο ΑΠΘ, καθηγητή στην Ιστορία Αρχιτεκτονικής...

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου, στο πρόσωπο του οποίου τιμήθηκε το έργο της αναστήλωσης του Παρθενώνα

Αν η Ακρόπολη μπορούσε να έχει επίθετο, το πιθανότερο θα ήταν να πάρει το δικό του καθώς την έχει «παντρευτεί» εδώ και 38 χρόνια. Τόσα όσα και τα χρόνια που κρατά το τιμόνι – με ακεραιότητα και με την προσοχή που αρμόζει στο κορυφαίο σύνολο μνημείων της Κλασικής Αρχαιότητας – της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως, η οποία τιμήθηκε πρόσφατα με το έγκριτο βραβείο της Europa Nostra.

Οι διακρίσεις δεν είναι κάτι που κυνήγησε ποτέ έως τώρα ο Μπάμπης Μπούρας, όπως τον αποκαλούν οι δικοί του άνθρωποι. Για εκείνον η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι μια σωστά ολοκληρωμένη μελέτη, τα λεπτομερή και ακριβή σχέδια, τα μνημεία που θα κερδίσουν χρόνια ζωής χάρη στις καίριες αναστηλωτικές επεμβάσεις. Είναι οι στιγμές που μπορείς να δεις τα μάτια του 80χρονου μικροκαμωμένου ομότιμου καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου να λάμπουν μέσα από τα γυαλάκια του, κάτω από το ύφος τού παλαιάς κοπής επιστήμονα.

Χαμηλού προφίλ, διόλου διπλωματικός και των δημοσίων σχέσεων, ποτέ δεν θα παραδεχθεί πως η όποια επιτυχία είναι δική του. Πάντοτε αποδίδει το θετικό αποτέλεσμα στους συνεργάτες του. Κι ας είναι πάντα εκείνος που θα δώσει τις κατευθύνσεις, θα βρει τις λύσεις, θα παρακολουθήσει τα πάντα έως την τελευταία λεπτομέρεια.

Θεσσαλονίκη: Η θαλάσσια συγκοινωνία ξανά στο προσκήνιο

απο το technical news from greece
Μια ακόμα προσπάθεια βρίσκεται σε εξέλιξη ώστε η θαλάσσια αστική συγκοινωνία, δηλαδή τα θρυλικά καραβάκια, να ξεκολλήσουν και να μπορέσουν να υλοποιηθούν. Αυτή τη φορά οι εξελίξεις θα «τρέξουν» από έναν φορέα ο οποίος έχει και την τεχνογνωσία, και την εμπειρία, αλλά και τους κατάλληλους ανθρώπους για να προωθήσουν το έργο όπως πρέπει, μπας και υλοποιηθεί.

Συγκεκριμένα, η μητροπολιτική επιτροπή Θεσσαλονίκης, η οποία συνεδρίασε σήμερα, αποφάσισε κατά πλειοψηφία (το ίδιο αποφάσισαν ήδη οι δήμοι Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς και Θερμαϊκού), να συνάψει προγραμματική σύμβαση με την «Εγνατία Οδός Α.Ε.» για το έργο «Θαλάσσια Αστική Συγκοινωνία Θεσσαλονίκης: Εκπόνηση Μελετών – Εκδοση Αδειοδοτήσεων και Κατασκευή των Τεχνικών Υποδομών Πέντε Προβλήτων – Στάσεων».

Ετσι, η Εγνατία Οδός θα αναλάβει το σχεδιασμό του έργου, αλλά και το ξεμπλοκάρισμα του επιλύοντας όλα τα γραφειοκρατικά ζητήματα, με κυρίαρχο την παραχώρηση των χώρων όπου πρέπει να κατασκευαστούν οι στάσεις της θαλάσσιας συγκοινωνίας στους δήμους. Οι χώροι αυτοί ανήκουν σήμερα στην Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου και στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ ο χώρος όπου προβλέπεται να κατασκευαστεί στάση στα όρια του δήμου Θερμαϊκού, ανήκει στο Λιμενικό Ταμείο.

«Τα καραβάκια δεν είναι μόνον ένα έργο το οποίο θέλουν οι Θεσσαλονικείς, αλλά κι ένα έργο το οποίο θα συμβάλλει στην τουριστική ανάπτυξη του Θερμαϊκού», ανέφερε ο αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Γιώργος Τσαμασλής.Με τη θαλάσσια αστική συγκοινωνία θα ενώνεται το κέντρο της Θεσσαλονίκης με τους Νέους Επιβάτες, με μία γραμμή που θα καλύπτει απόσταση οκτώ ναυτικών μιλίων και θα περιλαμβάνει πέντε στάσεις: πλατεία Ελευθερίας, Δημαρχείο, Μέγαρο Μουσικής, Μαρίνα Αρετσούς, Νέοι Επιβάτες. Η θαλάσσια αστική συγκοινωνία προβλέπεται να λειτουργεί με επτά καραβάκια (ταχύπλοα καταμαράν), χωρητικότητας 200 – 250 επιβατών το καθένα, εκ των οποίων τα έξι θα πλέουν στο Θερμαϊκό και το έβδομο θα είναι εφεδρικό. Οπως υπολογίστηκε, για δρομολόγια τα οποία θα έχουν συχνότητα 15 λεπτών και τιμή εισιτηρίου 2 ευρώ, η ημερήσια επιβατική κίνηση θα είναι 15.000 επιβάτες και η ετήσια 5.400.000 επιβάτες. Ο χρόνος διαδρομής για την απόσταση Νέοι Επιβάτες – Πλατεία Ελευθερίας εκτιμήθηκε σε 40 λεπτά με ενδιάμεσες στάσεις και σε 20 λεπτά για τα εξπρές δρομολόγια.

Η διαχρονική αξία των αρχαίων ελληνικών θεάτρων

απο το technical news from greece
Του Eμμανουήλ Γ. Tζεκάκη, Kαθηγητή A.Π.Θ.

Η αισθητική τελειότητα και η οπτική και ακουστική άνεσή τους καθιστά τα αρχαία ελληνικά θέατρα μάρτυρες της υψηλής στάθμης του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού. Υπήρξαν πρότυπα για την εξέλιξη του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου, το οποίο με τη σειρά του έγινε πρότυπο των πρώτων κλειστών θεάτρων. Η απλότητα της λειτουργίας τους επιτρέπει την αξιοποίησή τους χιλιάδες χρόνια μετά τη δημιουργία τους, με τρόπο που να αντεπεξέρχεται στις σύγχρονες απαιτήσεις, αλλά και να αποτελεί έμπνευση για το σχεδιασμό νέων θεατρικών χώρων.

H MOPΦH TOY APXAIOY EΛΛHNIKOY ΘEATPOY

Tο αρχαίο ελληνικό θέατρο παρουσιάζει ορισμένα σταθερά, κοινά χαρακτηριστικά, η μορφή των οποίων εξελίχθηκε από τον χορό και το τραγούδι των διονυσιακών και βακχικών εορτών, μέχρι την ολοκληρωμένη μορφή του ανοικτού θεάτρου, όπως το γνωρίζουμε σήμερα από τα πολλά αρχαία ελληνικά θεατρα που έχουν διασωθεί από την κλασική και την ελληνιστική περίοδο. H ορχήστρα αποτελεί το παλαιότερο τμήμα του ελληνικού θεάτρου, το κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται. H εξέλιξή της πέρασε από τον κύκλο, το ορθογώνιο, ίσως το πολύγωνο, το πέταλο και έφτασε πάλι στον κύκλο.

H σκηνή, με τις παραλλαγές της, αποτελεί το συμπλήρωμα της ορχήστρας. Απλή γραμμική κατασκευή, με πρόχειρα υλικά (ξύλο, ύφασμα) ή χτισμένη, με σκηνικά (κτίρια) και διατάξεις παρασκηνίων και προσκηνίου, και πάντως χωρίς σημαντική ανύψωση ως προς την ορχήστρα, η σκηνή αποτελεί το φυσικό φόντο μπροστά στο οποίο παρουσιάζεται η δράση στο αρχαίο ελληνικό θέατρο.

Tο κοίλον του θεάτρου, ξύλινο αρχικά, πέτρινο αργότερα αναπτύχθηκε πάντοτε στην πλαγιά ενός λόφου, ώστε να μειωθεί ο όγκος του απαραίτητου τεχνικού έργου.Mε σημαντική κλίση για οπτική άνεση και με ημικυκλική διάταξη γύρω από την ορχήστρα, το κοίλον αποτελεί ένα ακόμη σταθερό χαρακτηριστικό του θεάτρου. Tο ημικύκλιο ορίζεται, προς την πλευρά της σκηνής, με δύο τοίχους (αντιστήριξης) που διαμορφώνουν, σε συνδυασμό με τη σκηνή, τις παρόδους, για την κίνηση του κοινού και των ηθοποιών.

Η απλή και αρμονική επίλυση της σχέσης των τριών καθοριστικών αυτών στοιχείων του θεατρικού χώρου αποτελεί το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που έκτοτε έγινε πρότυπο για όλη την εξέλιξη των θεατρικών χώρων.